Ze swadą - Oślizgłe macki, wiadome siły. Historia Ameryki w teoriach spiskowych

 Hello!

Wspominałam nie raz i nie dwa, że temat spisków i teorii spiskowych bardzo mnie interesuje. Oczywiście nie w znaczeniu, że w nie wierzę, ale ogólnie jako istniejący w przestrzeni głównie medialnej - choć nie tylko - temat. A pokazywanie argumentów, dlaczego teorie spiskowe nie są prawdziwe, to fantastyczny kontent do słuchania i oglądania. I w ten temat wpisuje się książka, o której dzisiaj kilka słów.

 Jedyna w swoim rodzaju, pasjonująca podróż przez historię Stanów Zjednoczonych ukazaną przez pryzmat teorii spiskowych, na których został zbudowany ten kraj. Amerykanista i historyk, współtwórca popularnego i nagradzanego Podkastu amerykańskiego Piotr Tarczyński wnikliwie analizuje bardziej i mniej popularne teorie spiskowe – od Illuminatów, przez Watergate, po QAnon – i pokazuje, jak nierozłącznie związane są z nimi kultura i popkultura. Z erudycją i humorem opowiada o tym, jak przy pomocy nierealnych scenariuszy Amerykanie tłumaczą sobie rzeczywistość.

Tytuł: Oślizgłe macki, wiadome siły. Historia Ameryki w teoriach spiskowych 
Autor: Piotr Tarczyński
Wydawnictwo: Wydawnictwo Znak Literanova

To jest potężna książka - ma prawie 500 stron treści właściwej i około 40 stron przypisów (ale jest też sporo przypisów merytorycznych przy tekście głównym, bo te bibliograficzne znajdują się na końcu książki; i jak zazwyczaj raczej nie lubię takiego rozwiązania, tak tutaj mi nie przeszkadzało) - a spokojnie mogłaby być jeszcze obszerniejsza. I to nie tylko w kontekście mojego pierwszego i w zasadzie jedynego poważnego problemu z jej czytaniem, czyli że aby dobrze ją zrozumieć i móc sobie poukładać pewne rzeczy należy znać "normalną" historię Stanów Zjednoczonych. To był mój problem nawet nie w pierwszym rozdziale, ale bardziej w drugim i trzecim, gdy miałam wrażenie, że nieznajomość takiej bazowej historii USA w omawianym czasie trochę uniemożliwia mi wpasowanie tego, o czym pisze autor w szerszy kontekst. Im bliżej współczesności tym stawał się to mniejszy problem, ale wciąż - aby czytać tę książkę trzeba trochę wiedzieć o Stanach. 

Pomijając to - czyta się ją fantastycznie. Jeśli jesteście fankami/fanami Podkastu amerykańskiego to na pewno spodoba wam się ta lektura i jeśli jeszcze po nią nie sięgnęliście, to powinniście zmienić to jak najszybciej. W książce są nawet nieciekawe ciekawostki, ale i takie jak najbardziej ciekawe też są, a całość napisana jest z wielką swadą. Przy czym jak tytuł sugeruje - jest to lektura specyficzna, ale podana w bardzo przystępny sposób. I zgodnie z tym, co jest w opisie tej książki, pokazuje - ku mojemu być może naiwnemu zaskoczeniu - że te teorie spiskowe są wręcz wplecione w tkankę Ameryki i gdy ma się przed sobą taki historyczny przegląd amerykańskiego myślenia spiskowego, to nagle jakby całe USA nabiera większego sensu. Nie w logicznym znaczeniu tego określenia, ale takiego, że nagle wiadomo skąd im się pewne rzeczy mogą brać - nawet jeśli tak naprawdę tego sensu nie posiadają. Ogólnie jest to naprawdę ciekawa, zaskakująca i wciągająca lektura.

Wracając do kwestii tego, jak obszerna jest to książka - mam wrażenie graniczące z pewnością, że była ona jeszcze dłuższa i spędzono trochę czasu decydując, czy ją skracać, czy dzielić na dwie. Wygrała pierwsza opcja - i wspominam o tym dlatego, że są w lekturze momenty, gdy widać, że akapity nie do końca się ze sobą łączą i coś musiało być usunięte, bo w kontekście tego, jak napisana jest cała reszta, mało prawdopodobnym wydaje się, aby tak nagle styl autora się zmienił. Ja sama nie miałabym nic przeciwko, aby książki były dwie. Myślę, że dwa razy po 350-370 stron to też byłoby rozwiązanie, a materiału na pewno by nie zabrakło.

Ogólnie - jeśli czujecie, że USA, a szczególnie historia USA, to wasz temat i chcielibyście poznać podejście do niego z niezbyt oczywistej, zupełnie innej strony, to zdecydowanie lektura dla was. 

Zapraszam na blogaskowego Facebooka oraz moje Instagramy (bookart_klaudia) oraz redaktorskie_drobnostki!

Pozdrawiam, M

 

Veritas

 Hello!

W czerwcu wspominałam o tym, że od kilku lat moim hobby oprócz samego wyszywania jest także wysyłanie moich prac na różne konkursy i ostatnio jedna z moich prac wróciła z konkursu, więc chciałam ją pokazać, bo wspominałam też kiedyś, że jeśli nie robię tego na bieżąco, to potem mam zaległe prace do opublikowania i o nich zapominam.

Jeśli ktoś mnie zna, to fakt, że postanowiłam wysłać pracę na konkurs zatytułowany „IN VINO VERITAS”, a tematem tegorocznej edycji było „Człowiek i wino – rytuały, gesty, praca, satysfakcja”, to mógł się bardzo zdziwić, bo w zasadzie jestem abstynentką i od alkoholu i wszystkiego, co z nim związane staram się trzymać jak najdalej się da. Ale gdy wypatrzyłam ten konkurs, to wymyśliłam też trochę przewrotny wzór i postanowiłam go wykonać. 

Musiałam tę pracę jakoś zatytułować, więc nazwałam ją "Rytuał prawdy". I jak widzimy po lewej stronie mamy stukające się w toaście kieliszki, ale po prawej w lustrze są one stłuczone, rozbite, a płyn wypływa wręcz z ram obrazka. Wydaje mi się, że to dość prosty i przemawiający do wyobraźni obrazek. Całkiem jestem dumna z jego koncepcji.

Co zaś do wykonania - w internecie jest zaskakująco niewiele wzorów z pochylonymi kieliszkami, a jeszcze mniej z naprawdę niewielkimi kieliszkami, więc opracowanie odpowiedniego kąta i wysokości, na której powinny się one znajdować zajęło mi naprawdę bardzo dużo czasu. Wino w tych kieliszkach wyszyłam trzema różnymi kolorami czerwonej muliny (jednym kolorem dosłownie po 5 krzyżyków), ale efekt jest tego warty. Kieliszek nad winem jest wyszyty jedną nitką muliny. Liść winorośli (ciekawostka - to wzór liścia z wyszywanki Lisia rodzina nawet nie przypuszczałam, że tak może pasować!) wyszyłam czerwoną błyszczącą muliną. 

A teraz gwóźdź programu, czyli lustro. To był pierwszy i ostatni raz, gdy wyszywałam tymi srebrnymi nićmi, a przynajmniej nigdy w życiu więcej nie podejmę się wyszycia więcej niż 10 krzyżyków na jednym projekcie. Nie tylko samo wyszywanie na czarnej kanwie było niesamowicie trudne z powodu jej koloru i wielkości (czy raczej małości) krzyżyków, to także było fizycznie ciężkie, bo nić była sztywna i wymagała mocnego wbijania się w materiał. Kanwa co prawda ma dziurki, ale już na zbiegu krzyżyków, gdy przez jedną musiała przejść więcej niż jedna nić, naprawdę wymagało to wysiłku fizycznego. A jeszcze założenie tej nici na igłę, to też była zabawa, której nie polecam. Do tego sporo tej nici się marnowało, bo bardzo się rozwarstwiała w miejscu załamania na igle, więc jak się igła ułożyła w jednym miejscu, to musiała w nim zostać - nie można jej było przesunąć, bo dalsza część nici nie nadawała się już do wyszywania - a trzeba jej było zostawić kilka centymetrów, żeby igła nie spadła.Samo to lustro robiłam chyba więcej niż tydzień, a potem kolejny bolała mnie cała prawa dłoń. Ale lustro wyszło jak się patrzy. 

Na jego ramie też jest pewna ciekawostka, której niestety nie widać tak dobrze, jakbym chciała. Powinnam ją była zrobić tym brązowym, który jest w środku, a zdecydowałam się na ciemniejszy. W każdym razie rama dokoła jest wyszyta węzełkami francuskimi czy jak kto woli supełkami. Bo jak wymyślać, to wymyślać.Ostatni punkt programu - wino/krew 3D. Nitki na obrazku są po prostu przełożone przez materiał i potem wychodzą z tyłu ramki, a te z przodu są przyklejone do szybki na wikol. Praca ma też passe-partout, choć przyznaję, że zazwyczaj bardzo, bardzo, bardzo go nie lubię, ale tutaj jest czarne i naprawdę sprawiło, że cały obrazek wygląda na dużo elegantszy. Miałam też pomysł, aby zrobić go z szarego błyszczącego papieru lub papieru srebrnego (bo mam taki prawie lustrzany), ale wyglądało to kiczowato. 

I na koniec - jak pisałam we wspominanym na wstępie wpisie, nie lubię, gdy dyplomy/podziękowania przychodzą z błędami w nazwisku, a tutaj też się tak zdarzyło. Dostałam bardzo ładny, personalizowany list z podziękowaniem wzięcia udziału w konkursie, ale niestety wkradł się błąd w moim nazwisku. Mam też wrażenie, że praca mogła być wyjmowana z ramki, bo na materiale i papierze widać o wiele więcej syfów, niż było, gdy pracę wysyłałam, ale może to być też wina samej ramki, może jakieś drzazgi czy coś się z niej ukruszyło. 

Teraz praca wraca do szuflady, bo nie mam dla niej zupełnie innego zastosowania. 

Zapraszam na blogaskowego Facebooka oraz moje Instagramy (bookart_klaudia) oraz redaktorskie_drobnostki!

Pozdrawiam, M

 

Warto - Lalka (film)

 Hello!

Przy recenzji netfliksowej Lalki wspominałam o tym, co pamiętałam z jej omawiania w szkole i na studiach, a oglądając ten film coś sobie uświadomiłam - że w tym bardzo analitycznym, rozkładającym na czynniki pierwsze interpretowaniu tego dzieła zupełnie zapomniałam, jak w zasadzie bardzo smutna jest to lektura. Nie jest to natomiast coś, o czym można zapomnieć, oglądając ten film, bo on cały czas jest głęboko smutny. I niekiedy głęboko niepokojący (nie sądziłam, że Marcin Dorociński może wyglądać aż tak przeraźliwie); choć nie są to odczucia, które się w tym obrazie przecinają.

Jest w tej adaptacji Lalki coś takiego, co sprawia, że mimo pełnej świadomości, że w wybranych fragmentach jest to niemal jeden do jednego przeniesienie treści książki, widz - a przynajmniej ja - ma wrażenie, że Wokulski może się jednak opamięta, zrozumie, nie sprzeda sklepu, a nawet gdy już go sprzedał - jego opowieść pójdzie w inną stronę. Nie idzie. 

Poważnie zastanawiam się, czy nie zatytułować tego tekstu „Maturzyści uratowani!”, ale jeszcze pomyślę. W kontekście netfliksowej Lalki widziałam głosy, że uważanie, że maturzyści nie będą potrafili odróżnić treści książki od serialu to podważanie ich inteligencji, ale to nie do końca o to chodzi. Ten problem mogą mieć wszyscy (przypomnijmy sobie serial The Crown, który jest chyba jeszcze lepszym przykładem tego zjawiska, bo opowiada fabularyzowaną historię prawdziwych ludzi), bo obrazy zazwyczaj bardziej przemawiają do wyobraźni i łatwej się je zapamiętuje. Tyle tylko że dla większości ludzi Lalka nie jest tekstem użytkowym, z którego znajomości są oceniani, a w przypadku maturzystów tak właśnie jest. Więc nie chodzi tu o ich inteligencję, a o ogólne mechanizmy ludzkiej pamięci i co z tego wynika. I należy też napisać, że to jest dwu i półgodzinny film, a książka w zależności od wydania może mieć i 600 stron, więc oczywiście, że wiele wątków ten film pomija. Więc wciąż należy ją przeczytać.

Co mi się ogromnie podobało w filmowej Lalce to montaż i muzyka. Muzyka bardzo podkreślała ten ogólnie smutny nastrój tego obrazu. Momentami była też wręcz bardziej... monumentalna, niż człowiek spodziewałby się w ekranizacji powieści realistycznej (i pasowałaby do ogromnego otwartego fantastycznego świata; widziałam też, że niektórzy określają ją wręcz jako pompatyczną - ja bym tak nie powiedziała, ale rozumiem, skąd bierze się to wrażenie). Podobno montaż w filmie jest jak korekta w książce - nie powinno być go widać i nie powinien zwracać na siebie uwagi, bo jeśli to robi, to istnieje szansa, że z powodu jakiejś wpadki lub usterki. Nie tutaj. Tutaj zwraca uwagę, bo jest taki zmyślny i pasujący - tu przejście na otwartych drzwiach, tu na ogniu, tu bardzo pasująca dynamiczna sekwencja montażu równoległego. 

A teraz trochę o tym, co mi się nie podobało. Zaczynając od spraw mniejszych - stroje Wokulskiego, a w zasadzie strój, bo wydaje się, ze chodzi on przez calusieńki film w jednym szarym płaszczu. Bardzo na plus za to stroje Kazimiera Wąsowskiej. (A zupełnie na marginesie: Jakież Borys Szyc ma niesamowicie niebieskie oczy, niesamowicie). Dwa. Przyznam też, że dużo lepiej oglądało mi się pierwszą godzinę i 10 minut tego filmu niż resztę. Wiem, że wielu osobom podobała się sekwencja w Paryżu, ale mi wydało się, że film traci w niej narracyjną siłę rozpędu. Znaczy ona też wyraźnie podział filmu na dwie części. Ona lub moment gdy Wokulski kupuje kamienicę, Miałam wrażenie, że do tego czasu Wokulski niejako się rozpogadzał po dramacie, którego był świadkiem na wojnie, a po zakupie kamienicy i po powrocie z Paryża znów zatapia się on w rozpaczy. A na pewno w ciemności i film nie jest pod tym względem subtelny, bo liczba scen nocnych, nagrywanych w ciemnych wnętrza zwiększa się o jakieś 1000%. I pozostając w temacie subtelności. Nie pamiętam słowo w słowo tekstu Lalki, ale nie wydaje mi się, że było on aż tak łopatologiczny, jak momentami są dialogi w tym filmie. Ewentualnie jest to kwestia tego, że te teksty nie wydają się tak kuriozalnie proste, gdy są napisane, natomiast wypowiadane sprawiają wrażenie tego, że ktoś bardzo wątpi w inteligencję widza (tym bardziej, że chyba każdy - nawet osoby, które Lalki nie czytały - ma jakieś pojęcie o fabule i głównych tematach tej książki).

Ten film sprawił też, że zaczęłam się zastanawiać, czy jeśli pani Meliton nie dałaby Wokulskiemu spokoju i nie zainteresowała się jego zainteresowaniem Izabelą, to czy cały ten ambarans nie skończyłby się dla wszystkich zainteresowanych lepiej. Wokulski by sobie wzdychał z daleka i nikomu nie musiałby niczego udowadniać, a Izabela w sumie pewnie i tak skończyłaby w klasztorze, bo inne okoliczności jej życia by się zmieniły. 

Pracuję w instytucji, której częścią jest kino, więc w pracy, ale i po pracy, rozmowy o Lalce pojawiały się często i wiele z nich streścić można w następujący sposób: „Byłaś/eś już na Lalce? Nie? To idź, bo warto”. I z tym idź, bo warto i ja was zostawiam.

Zapraszam na blogaskowego Facebooka oraz moje Instagramy (bookart_klaudia) oraz redaktorskie_drobnostki!

LOVE, M

I tyle – Odyseja

 Hello!

O filmie Odyseja powiedziano i napisano już chyba wszystko. I jestem pod wrażeniem, że można było z niego wyciągnąć aż tyle tematów do dyskusji, bo...

Nie chcę napisać, że Odyseja mi się nie podobała albo że to słaby film - bo to zupełnie nieprawda. Podobała mi się i to fantastyczny filmowy film. Natomiast nie wiem, czy obiła wam się o uszy lub oczy recenzja tego filmu autorstwa Emily Wilson - tłumaczki, z której przekładu Odysei czerpał reżyser filmu Christopher Nolan. Gdy po entuzjastycznych recenzjach i wyniku finansowym dowiedziałam się o jej opinii o filmie, sądziłam, że jej opinia była dosyć surowa, ale po seansie - choć sama nie użyłabym tak mocnych słów i nie zgadzam się ze wszystkimi jej stwierdzeniami - doskonale jej opinię rozumiem.

Dla mnie samej największym problemem tego filmu było to, że prawie nie wywołał we mnie żadnych emocji. Gdyby nie niektóre nakręcone w bardzo horrorowym stylu sceny, które jakoś były niepokojące, ciekawe i gdy teraz o tym myślę, to właściwie tylko je pamiętam, to ogólnie byłby to taki bardzo neutralny emocjonalnie - pod względem samego odbioru wizualnego - seans.

Filmowa Odyseja nie jest do końca achronologicza, ale jest dość poszatkowana. Nie przypominałam sobie przed seansem mitu o Odyseuszu ani Odysei jako takiej, więc nie jestem pewna, jak taki sposób dzielenia opowieści ma się do wersji zapisanej przez Homera. Filmowo to jakoś pomaga utrzymać uwagę widza, choć rozbija narrację. 

Przy czym należy pamiętać, że ten film ma prawie 3 godziny (a w kinie siedzi się nawet więcej, z zegarkiem w ręku reklamy i zwiastuny trwały 20 minut) i jeśli czytaliście, że tego czasu trwania nie czuć - to mimo wszystkich zastrzeżeń - to tak właśnie jest. Ten film się po prostu ogląda i ogląda, i ogląda. Wbrew wszystkiemu on się wcale nie dłuży i nie jest nużący. 

A teraz może jakieś prawdziwe pozytywy - bardzo podobał mi się Tom Holland w roli Telemacha. Wypadł bardzo uroczo i pasował do tej roli. Podobają mi się też koncepcje interpretacyjne dotyczące tego, że Odyseusz w jakimś stopniu po całej wojnie cierpiał na PTSD; choć jednocześnie w filmie są sprzeczności dotyczące konstrukcji postaci i charakteru Odyseusza. Naprawdę podobało mi się to zrozumienie, że tym strasznym ludem morza, który terroryzował wybrzeża byli, jeśli nawet nie tylko żołnierze pod wodzą Odyseusza, to ogólnie żołnierze wracający spod Troi, bo po takim doświadczeniu nie można wrócić takim samym. Była to też trochę filmowa opowieść o tym, że zwycięzcą jest ten, kto jako ostatni złamie prawa gościnności, a nie ten, kto w ogóle ich nie złamie, bo ważniejsze jest to, żeby ostatecznie wyjść na szczycie. Jest to na pewno film, nad którym można się zastanawiać i go analizować, ale jednocześnie niekoniecznie trzeba, bo można po prostu na niego patrzeć i obserwować, co robią bohaterowie.  

Aby zobaczyć ten film prawie jak reżyser nakazał wybrałam się z bratem do Warszawy do sali imax i powiem tak - jak się wchodzi na tę salę to można niemalże dostać lęku wysokości. Co prawda nie jest to aż takie wrażenie, jak na przykład w Teatrze Muzycznym w Gdyni, ale ten wielki prawie kwadratowy i lekko zaokrąglony ekran kinowy jest początkowo trochę trudny do objęcia. I przyznam też, że oglądając, prawie cały czas zastanawiałam się, jak zupełnie inaczej ten film musiał wyglądać na normalnym ekranie i jak wpływało to na jego odbiór. Jednocześnie, co mnie zaskoczyło, to fakt, że jakość dźwięku nie przystawała trochę do takiej sali i takiego ekranu - to znaczy była ona dobra, ale nielepsza niż jakość dźwięku w kinie w moim mieście. Co do samej muzyki, to na palcach jednej ręki można policzyć momenty, w których zwracała ona na siebie szczególną uwagę widza - i były to bardzo podobne typy scen, gdy muzyka robiąc się coraz głośniejsza, szybsza, bardziej intensywna podkreślała to, że dana scena zbliża się do punktu kulminacyjnego. I tyle. 

Także Odyseja jest filmowym filmem, wywołała mnóstwo dyskusji, ale dwa miesiące później nikt już o niej nie mówi, a już szczególnie nikt nie mówi o niej w Polsce - bo w Polsce mamy obecnie tylko jeden temat i jest to oczywiście Lalka. I jeśli dobrze pójdzie to moje wrażenia z filmowej wersji przeczytacie już w następnym wpisie.

Zapraszam na blogaskowego Facebooka oraz moje Instagramy (bookart_klaudia) oraz redaktorskie_drobnostki i wracam do regularnego postowania!

Trzymajcie się, M

 

Miodobraniowa książka

 Hello!

Dziś chciałam pokazać wam pracę, którą przygotowałam na konkurs, którego rozstrzygnięcie było w lipcu, a w niedzielę praca do mnie wróciła po wystawie i mogę omówić jej szczegóły!

Ten napis to chyba pierwszy i jedyny raz, gdy wyszywałam coś koralikami - i chyba też ostatni. Jestem całkiem zadowolona z efektu, ale proces był trudny. Dysproporcja pomiędzy pracą a efektem jest jednak na niekorzyść efektu, więc z haftu koralikowego w przyszłości rezygnuję.

Książka otwiera się na strasznego niedźwiedzia... człekokształtnego. Zaprojektowanie tego niedźwiedzia było bardzo trudne i mimo przeprojektowywania, rysowania, zastanawiania się, jak to zrobić lepiej i tak wygląda on trochę jak człowiek w kostiumie niedźwiedzia wyglądający zza drzewa.

 

Bartnik bartnikiem, ale moją absolutnie najbardziej ulubioną stroną w całej książce zdecydowanie jest ta z mini plastrem miodu oraz pszczołami. Wykonanie jej było też o wiele, wiele, wiele łatwiejsze, niż się spodziewałam i poszło mi wręcz niesamowicie sprawnie. Bo po pierwsze była to jedna z pierwszych – jeśli nie pierwsza rzecz – którą wyszywałam na czarnej kanwie, a po drugie – jest ona zrobiona pojedynczą nitką błyszczącej jasnożółtej nici. Myślę, że zrobię sobie jeszcze taki obrazek po prostu do ramki, bo efekt jest fantastyczny, a wysiłek względnie niewielki.

Jak widać postanowiłam mocno korzystać z mojej czarnej kanwy i wymyśliłam sobie projekt bartnika-kosmity. Oczywiście jest to inspirowane autentycznym białym strojem ochronnym pszczelarzy. 

Ale strona obok z większymi oknami plastra miodu nie była wyszywana na kanwie tylko na bardzo delikatnym czarnym materiale, który znalazłam gdzieś w szafce z maszyną do szycia. Nikt mi nie kazał tego robić, mogłam to była wyszyć jak człowiek na kanwie, ale nie - chciałam spróbować czegoś nowego. Każda komórka jest wyszyta inaczej - od dołu: haft płaski sześć trójkątów plus pojedyncze żółte koraliki, haft płaski/atłaskowy od góry do dołu pojedyncze nitki ciemnożółtej cienkiej włóczki, różnokolorowe węzełki francuskie, ścieg koszykowy dwukolorowy, pomarańczowy ścieg łańcuszkowy oraz próba zrobienia ściegu, którym popularnie wyszywa się lawendy lub pszenicę, który nie do końca wyszedł, jak chciałam.

I koniec! Minilas oraz bartnik na prawdziwym drzewie! To znaczy na drzewie stworzonym przeze mnie z gałązek. Pamiętam jak je przyszywałam, bo akurat były zawody w łyżwiarstwie figurowym. I może chwila o samych bartnikach - jak widać mam jeden szablon człowieka na drzewie - to znaczy bartnika na barci. Barć to taki ul tylko w drzewie. (Ul w znaczeniu miejsca dla pszczół). Bartnictwo było bardzo popularne na Kurpiach, a i teraz też tradycje bartnicze są zachowywane, chociaż mam wrażenie, że mówi się o nich mniej niż o kurpiowskim rękodziele. W internecie są dwa popularne wizerunki bartnika i prawie żadnych zdjęć, a na pewno nie ludzi w strojach kurpiowskich. To może wydawać się łatwe, ale opracowanie wzoru na haft krzyżykowy takiego człowieka na drzewie, było bardzo trudne. Narysowałam ze stu patyczaków, potem starałam się nadać im objętość i proporcje, następnie jakoś zaprojektować to, jak powinien układać się strój (możecie zauważyć, że bartnik brązowy jest nieco tęższy, ma za to dwie szczupłe nogi i to z jednej strony drzewa; bartnik czerwony ma jedną nogę, ale na spodniach ma też ozdobny lampas); moi bartnicy siedzą też na naprawdę potężnych deskach, a z tego co wiem, powinno to być dużo, dużo mniejsze. Z ciekawostek dotyczących samych wyszywanej - koszyk pierwszego bartnika jest 3D, wypleciony w bólach przeze mnie z dwóch włóczek, dwaj pozostali mają koszyki wyszyte, ale za to wszystkie liny naprawdę oplatają drzewa lub on nich odchodzą (teraz się zastanawiam, czemu nie oplotłam drzewa gałązkowego, bo mogłam - a nawet powinnam - to była zrobić).

Niestety nie udało mi się zdobyć za tę pracę żadnej nagrody, ale mam nadzieję, że nawinie się jeszcze jakiś konkurs, aby ją wysłać i gdzieś pokazać.

Zapraszam na blogaskowego Facebooka oraz moje Instagramy (bookart_klaudia) oraz redaktorskie_drobnostki i wracam do regularnego postowania!

Trzymajcie się, M

 

 

K-pop 2026 - wrzesień

 Hello!

 Dzisiaj krótki wpis o kilku k-popowych piosenkach i płytach z września.

Jisoo - Click

Piosenka w całości po angielsku i bardzo mi się podoba. Jest dość prosta, ale efektowna. Ogromy plus za teledysk - bardzo brakuje mi w k-popie mrocznych, trochę niepokojących, trochę halloweenowych, nieoczywistych klipów, a ten ma dokładnie taki klimat - opuszczone wesołe miasteczko, trochę nie wiadomo czy lalka czy robot, ożywione manekiny - cały pakiet. I widać, że do takiego klipu, wcale nie potrzeba, aby piosenka też była mroczna i creepy. (Minus - jak się wydaje zamiast standardowego CGI, wykorzystano momentami AI). 

MONSTA X - MAGIC

Nie miałam czasu, aby przesłuchać całą płytę. A samo Magic przy pierwszym przesłuchaniu wydało mi się intrygującą, ale nie dla mnie piosenką. To znaczy trochę za bardzo miałam wrażenie, że to są 4 piosenki w jednym, z czego 3 z 4 mi się podobały. Przy czym naprawdę uważam, że to jest bardzo ciekawy utwór.

ASC2NT - If I Die Tomorrow

Bardzo podobała mi się poprzednia piosenka zespołu Still Rose i If I Die Tomorrow naprawę muzycznie trzyma poziom. Jest bardziej rockowe i mroczne - czego można się w sumie domyślić po tytule. Jedyny problem jest taki, że wykorzystanie AI w teledysku sprawia, że oglądanie go fizycznie boli. Także słuchajmy piosenki, nie oglądajmy teledysku. 

Minho - Make it hot

Minho w swoim żywiole. Nie da się ukryć, że Minho bardzo pasuje do konceptu tej płyty i najwyraźniej koncept tej płyty pasuje także mu, a taką spójność naprawdę warto docenić. Szkoda, że ta piosenka nie została wypuszczona gdzieś w sierpniu, ale SM jest notorycznie słabe w dopasowywaniu terminów wydań. Ogólnie i głównego singla, i całej płyty słucha się bardzo dobrze. 

D.O. - DOPAMINE

Główny singiel: Guitarist. Trzy pierwsze piosenki na tej płycie są bardzo radosne, rytmiczne, energiczne i idealnie odpowiadają tytułowi. Czwarta - Don’t You - różni się nieco od poprzednich i podoba mi się najbardziej i minialbumu. A ostatnia to klasyczna ostatnia na płycie ballada. 

EVAN - Death of Me

Muzycznie bardzo mi się ta piosenka podoba, ale mam wrażenie, że Evan po pierwsze ma do niej za słaby głos (chciałabym usłyszeć, jak lider Infinite Kim Sung-kyu albo któryś z wokalistów z k-popowych bandów ją śpiewa), a po drugie jest w niej użyte zbyt wiele efektów na jego wokalu.  

I to jest mniej więcej problem z całym tym albumem - piosenki naprawdę bardzo mi się podobają, ale mam wrażenie, że za dużo kombinowano z efektami na głowie wokalisty. Zdecydowanie najbardziej do gustu przypadła mi piosenka Immature.

Ghost9 - Moonlight

Śledzę różne wydania w poszukiwaniu tytułów z księżycem i czasami wpadam na piosenki, które warto opisać zanim pojawią się na mojej księżycowej liście i ten utwór od Ghost9 jest jednym z takich przypadków, to naprawdę ładna piosenka.

Zapraszam na blogaskowego Facebooka oraz moje Instagramy (bookart_klaudia) oraz redaktorskie_drobnostki i wracam do regularnego postowania!

Trzymajcie się, M

 

Side questy Izabeli - Lalka (Netflix)

 Hello!

Jak wiadomo wszem i wobec skończyłam filologię polską, ale moja uczelnia - Uniwersytet Gdański - a przynajmniej prowadzący, z którymi miałam zajęcia - nie była bardzo lalkocentryczna. Chociaż to profesor Józef Bachórz jest autorem opracowania Lalki w wydaniu Biblioteki Narodowej. Natomiast moi prowadzący wyszli z założenia, że Lalka omawiana jest na wcześniejszych etapach edukacji i nie ma sensu skupianiu się na tej lekturze, gdy jest tyle innych dzieł Prusa do nadrobienia. Co nie znaczy, że nie miałam zajęć o Lalce - miałam, ale były one dość ukierunkowane tematycznie. I przyznaję, już po obejrzeniu serialu, poszłam i przegrzebałam notatki ze studiów, aby to napisać. Na przykład musieliśmy przeczytać tekst/rozdział „O pieniądzach i kwestiach ekonomicznych w Lalce”, omawialiśmy rozdziały z Paryżem i trochę mniej Pamiętnik starego subiekta, mam też notatki z rozdziału Medytacje. 

Co nie znaczy, że wiele pamiętam z chronologii wydarzeń, a nawet samych wydarzeń - ale raczej więcej niż mniej byłam w stanie określić, co zostało zaczerpnięte bezpośrednio z Prusa, a co stanowiło wenę scenarzystów. Bo w napisach końcowych jest wyraźnie napisane „Scenariusz na motywach powieści »LALKA« Bolesława Prusa”. Co prawda motywy te często idą w zupełnie inną stronę, niż jak się wydaje, widział je Prus, ale też jest to serial ukazujący się w 2026 dla zupełnie innego odbiorcy niż odcinkowa Lalka w gazecie czy nawet jej książkowa wersja (a też trzeba to napisać - seriale tworzone dla Netfliksa mają swoją estetykę i pewne podejście do pokazywanych tematów; czy jest to dobre, czy nie to inna sprawa). W każdym razie po obejrzeniu serialu martwię się jednak trochę o osoby układające matury oraz maturzystów, bo sama nie ryzykowałabym dawania Lalki na przyszłorocznej maturze w obawie, że maturzyści zamiast do zdarzeń z książki Prusa, znaczną odnosić się do zdarzeń z serialu, myśląc, że znajdują się one w tekście.

Po tym przydługim wstępie czas przejść do zasadniczej części wpisu.

Tytuł tego tekstu wymyśliłam gdzieś w połowie drugiego odcinka i zastanawiałam się, czy po kolejnych będę musiała zastanawiać się nad nowym, czy w serialowej opowieści niewiele się zmieni. Nic się nie zmieniło. Może tylko to, że po tych 2-3 odcinkach, którym jeszcze udało się jakoś trzymać moje zainteresowanie, 3 kolejne mnie znudziły. I to naprawdę zaskakująco bardzo, szósty dooglądałam na siłę, bo chciałam zacząć pisać ten tekst i opublikować go w zaplanowanym czasie.  

Ogólne wrażenie, z serialowej Lalki jest takie, że jest nudna - i to mimo dodania do niej nowych wątków, eksplorowania tematów, których w Lalce Bolesława Prusa nie ma; a gdy jeszcze się wie o kontrowersyjnych i szczególnie wywołujących dyskusję aspektach tego dzieła kultury i nawet one nie mają szansy widza zaskoczyć, a raczej wywołują lekkie zażenowanie ("o to ta szokująca scena, niech już się skończy, bo nie jest nikomu i niczemu potrzebna"), to już w ogóle robi się zupełnie nieciekawie. I jak już wszyscy się za ciebie oburzyli, to nawet, jak pisałam, nawet ten element nie jest poruszający. 

Netflixowa Lalka jest bardzo izabelocentryczna. Chyba chciano dobrze, Izabela jest mniej zblazowana niż jej książkowa odpowiedniczka, ale przez pierwsze odcinki bardzo podkreśla się to, jak jest znudzona wszystkim i wszystkimi i serial daje jej przestrzeń, aby z tą nudą mogła sama jakoś walczyć, ale trudno uwierzyć w szczerość jej walki i intencji. Gdy już się wydaje, że bohaterka przeszła pewną drogę, odrobiła pracę domową, zrozumiała to i owo, może nie jest aż taka wyrachowana, okazuje się, że nie, nie, jednak jest; a wręcz momentami można by dojść do wniosku, że to jej wyrachowanie pokazane jest w pozytywnym świetle, co jest dość dziwne w odbiorze. Przyznam też, że nie wiem, jak podejść do kwestii emancypacji Izabeli i powiązanych z tym wątków. To powinno być ciekawe i stoi w kontraście do książkowego pierwowzoru, ale być może z tego właśnie powodu wydaje się nieszczerze i wciśnięte na siłę. Aczkolwiek jest w serialu kilkanaście ciekawych scen, gdy Izabela pokazuje, że ma pewną sprawczość i może - w ograniczony sposób - wziąć sprawy w swoje ręce (choć najczęściej i tak w końcu będzie zmuszona oddać je w ręce mężczyzn). I to głównie stąd wziął się tytuł tego tekstu, który znakomicie podsumowuje cały serial. Zostając jeszcze na moment w temacie Izabeli - jej stroje są naprawdę piękne i ogromnie podobała mi się wybrana dla niej paleta kolorystyczna oraz fakt, że w całej produkcji jest ona postacią zawsze ubraną najjaśniej.

Ale netfliksowa Izabela przynajmniej jest jakaś w porównaniu z Wokulskim, o którego kreacji trudno napisać cokolwiek, a już w ogóle cokolwiek ciekawego lub oryginalnego. (I nie mam na myśli aktora - bo ten się sprawdza znakomicie - a charakter postaci). Jeszcze gorzej jest z Rzeckim, którego niemalże można by wyciąć i niewiele by się zmieniło dla całości, co jest w sumie dosyć smutne, biorąc pod uwagę jego rolę w książce. Ale wracając do Wokulskiego - chyba najlepszą sceną w całym serialu, taką gdy naprawdę poczułam napięcie i niepokój, była scena gdy w karty w drugim odcinku - ona się naprawdę twórcom serialu udała. 

Co mi się w całości tego serialu natomiast nie podobało, to nieznośne winietowe rozmazanie; jest ono bardzo irytujące. Z uwag ogólnych warto wspomnieć jeszcze o tym, że są w tym serialu bardzo współczesne one-linery, które często wypadają bardzo akuratnie i są zaskakująco na miejscu; szczególnie w porównaniu z wulgaryzmami - te zdecydowanie bardziej wydają się wciśnięte na siłę i jak w przypadku kilku innych rzeczy, ten serial nic by nie stracił, gdyby bohaterowie ich nie używali. A wręcz zyskałby to, że widz nie skupiałby się na pojedynczych w większości nieistotnych słowach i mógłby poświęcić tę energię na odbiór całej sceny. 

Ostatecznie wydaje się, że Lalka to po prostu kolejny ładny serial zrobiony w netfliksowej konwencji, ale tak naprawdę nic szczególnego.

Zapraszam na blogaskowego Facebooka oraz moje Instagramy (bookart_klaudia) oraz redaktorskie_drobnostki i wracam do regularnego postowania!

Pozdrawiam, M

 

Inne akcenty - Spider-Man: Całkiem nowy dzień

 Hello!

Po urlopie blogowy, po urlopie prawdziwym i postach go dotyczących na blogu, czas na nadrabianie recenzyjnych zaległości. Na pierwszy ognień idzie nowy Spider-Man. Spoiler: spodziewałam się, że akcenty tego filmu będą inaczej rozłożone i trochę rozczarowałam się, że nie były.

Film Spider-Man: Całkiem nowy dzień rozpoczyna się po tym, jak ludzie zapomnieli o Peterze Parkerze i wstęp do niego pokazuje życie naszego pająka w nowej rzeczywistości. Życie samotne i wypełnione potyczkami z różnymi grasującymi po Nowym Jorku złolami, złoczyńcami i ogólnie przeciwnikami człowieka-pająka. Dowiadujemy się, że ściśle współpracuje z nowojorską policją, ma wirtualną asystentkę, ogólnie jakoś sobie żyje - tyle tylko, czy raczej aż, jest bardzo, bardzo odizolowany od kontaktów z innymi ludźmi oraz chyba też od kontaktu z samym sobą, co zaczyna poważnie wpływać na jego stan psychiczny, a co za tym idzie - zdolność bycia świadomym człowiekiem-pająkiem.

Peter Parker relatywnie szybko i łatwo - i z pomocą MJ, co było całkiem urocze - radzi sobie ze wzrastającą ekspresją DNA pająka. I jako Peter Parker nie wykonuje prawie żadnej analizy, dlaczego, skąd, co to dla niego oznacza. Żadnej. Cała interpretacja i zrozumienie tej sytuacji dzieje się dookoła niego (a on wręcz aktywnie zamyka uszy na ten temat) i jest zrzucone na zrozumienie widza. Spodziewałam się, że o wiele, wiele więcej uwagi tego filmu będzie poświęcone "naturalnej" części Spider-mana, ale się poważnie pomyliłam i prawdę napisawszy w pewnym momencie sądziłam już, że po tym poradzeniu sobie ze sprawą za pomocą technologii, w ogóle ona w filmie nie wróci. Ale wraca. Wraca w finale i wywołała we mnie reakcję "aha", bo Peter nie wykonuje żadnego zastanowienia nad tą kwestią. Trochę jakby Pokemon po prostu ewoluował i w końcu pogodził się z ewolucją. Wiem, że nacisk w tym filmie zostało położony na inne elementy kompozycji psychologicznej Petera, ale ta dziura i brak refleksji sprawia, że nie mogę napisać, że mi się ten film podobał.

Peter chce sobie z tym DNA pająka poradzić, blokując to, zamiast się nad tym zastanawiać, co wprost wytyka mu Bruce Banner. Którego pojawienie się w filmie było w sumie ciekawsze, niż fakt, że tak Sadie Sink gra Jean Grey. I to na niej zasadza się superbohaterska część problemów Spider-Mana. Jean szuka czegoś, rozwalając przy okazji miasto i wypuszczając złoczyńców na wolność. Dzięki swoim umiejętnościom przez jakiś czas pozostaje nieuchwytna, ale później Spider-Man dowiaduje się, kim ona jest. Jean jest naszą antagonistką, ale od pierwszej chwili, gdy na ekranie pojawia się Tramell Tillman, czyli William Metzger - szef Department of Damage Control (zupełnie zapomniałam, jak to zostało dokładnie przetłumaczone na polski w napisach), wiadomo, że to on ma coś za uszami, pytanie tylko co dokładnie. 

Zwrot akcji związany z poszukiwaniami Jean uważam za to za fantastyczny i naprawdę mi się podobał. Ogólnie cały jej wątek był ciekawy i to, jak połączył się między innymi z tęsknotą Petera za MJ, zostało emocjonalnie rozegrane. I przyznam, że na takim bardzo emocjonalnym poziomie film złapał widzów dwa przynajmniej dwa razy - bo słyszałam dookoła, że płakałam nie tylko ja - było to jednak bardziej z powodów nostalgicznych oraz wizji tego, co może być w przyszłości z Peterem Parkerem, a nie tego, że film sam w sobie odkrył jakieś nieznane wcześniej fanom Spider-Mana pokłady emocjonalności. Emocje związane z Jean zasadzały się bardziej na szoku mimo wszystko; bo po chwili - jeśli ktoś zna historię X-Menów, ale nie tylko - okazuje się, że to wszystko już było w taki czy inny sposób powiedziane. Z jednej strony cieszę się, że mutanci będą teraz otwarcie w filmach superbohaterskich, ale z drugiej - co i jak można poruszyć, aby wystarczająco ich wyjaśnić dla nowych widzów, ale nie powtarzać podejść, które już do ich historii były. Ale odchodzę już za daleko od meritum. Nie poruszyłam prawie kwestii Neda i MJ, ale szczerze nie wiem, co o tym aspekcie opowieści myśleć, i poczekam czy kolejne filmy, w których pojawi się Peter Parker dadzą nam większą jasność w tym aspekcie. 

Zapraszam na blogaskowego Facebooka oraz moje Instagramy (bookart_klaudia) oraz redaktorskie_drobnostki i wracam do regularnego postowania!

Pozdrawiam, M

Co zmieniło się w Gdańsku?

 Hello!

Tydzień urlopu spędziłam w Gdańsku, w którym mieszkałam i studiowałam od 2015 do 2020 roku, byłam tam kilka razy na krótko później, ale to był mój pierwszy dłuższy pobyt w tym mieście od 6 (słownie: sześciu!) lat. Dziś dzielę się małymi spostrzeżeniami o tym, co zauważyłam, że zmieniło się w Gdańsku.

1. Kierunki jazdy tramwajów

Co to jest i gdzie jest Lawendowe Wzgórze, na które teraz dumnie jeżdżą tramwaje numer 11 i 2? Podobnie tramwaj numer 12 jeżdżący na Ujeścisko? Co to jest? Oczywiście sprawdziłam, trasy zostały po prostu wydłużone. 

W tramwajach jest także nowy system do kupowania biletów, a na biletomatach jest sugestia, że trzeba bilety zeskanować w tych nowych maszynach. Nie. W tramwajach wciąż są normalne kasowniki, nie wiem dlaczego nie jest to jasno powiedziane, tylko promowany jest ten dziwny system fala. (Z tego, co potem wyczytałam w social mediach, wynika, że system fala nie działa za dobrze...).

Nie ma już śpiewającej zapowiedzi na przystanku Opera Bałtycka. 

2. McDonald

Wiele rzeczy mnie zaskoczyło w tym roku w Gdańsku, ale zdecydowanie najbardziej wygląd McDonalda przy Uniwersytecie Gdańskim oraz tego na Dworcu Głównym. Trudno w ogóle poznać, że to Maki i gdyby nie poustawiane na środku automaty do zamawiania, to byłby to całkiem eleganckie miejsca nieprzypominające fast foodów.

 3. Nie ma Empiku na Dworcu Głównym

W przejściu podziemnym przy Dworcu Głównym na rogu był Empik - najprawdopodobniej taki, w którym byłam w swoim życiu najwięcej razy i spędziłam w nim najwięcej czasu, a teraz będzie otwierany tam Tedi. To była jedna z pierwszych zmian, na którą wpadłam w zasadzie tuż po dojechaniu do Gdańska.

4. Jest więcej aptek. 

5. Żuraw nie jest czarny!

Jest ciemnobrązowy. Co znaczy, że jest po remoncie i jego okolice również. Podobnie już praktycznie cała Wyspa Spichrzów jest zabudowana/pokończyły się remonty.

Ogólnie pokończyło się wiele, wiele remontów i budów, ale też zaczęły się nowe.

6. W Madisonie jest sklep koreański.

 

Proszę Państwa, lightstick G-Dragona! A na marginesie - w sklepie było kosmicznie drogo. Już sklepy typu kuchnie świata mają obecnie niewiele sensu, bo są drogie i wiele rzeczy jest już po prostu dostępnych w supermarketach, ale tu było jeszcze drożej. Przyznam, że nie zwróciłam uwagi na ceny płyt, ale wiem, że ceny photocards były wysokie.
  

Na Instagramie jest więcej zdjęć i rolek z mojego pobytu w Gdańsku - serdecznie zapraszam! 

Zapraszam na blogaskowego Facebooka oraz moje Instagramy (bookart_klaudia) oraz redaktorskie_drobnostki i wracam do regularnego postowania!

Pozdrawiam, M

Gdańskie Targi Książki 2026

 Hello!

Byłam pewna, że to były moje drugie Gdańskie Targi Książki, a okazało się, że 3! Edycje z roku 2018 i 2019 zupełnie zlały mi się w jedno i nawet gdy już zobaczyłam, że napisałam relacje z tych dwóch lat, to wciąż mam wrażenie, że to była jedna impreza. W 2020 targi z oczywistych względów się nie odbyły i ja ja też od wtedy w Gdańsku nie mieszkałam. A w tym roku mój urlop i targi książki okazały się po części być dla siebie wymówkami, aby pojechać na kilka dni do Gdańska.

O ile się nie mylę, jesienny termin i miejsce, w którym teraz odbywają się targi, zostało po raz pierwszy wymyślone i ogłoszone w 2021. I teraz targi są w Europejskim Centrum Solidarności, co ma więcej sensu niż filharmonia, ale i tak byłam zaskoczona, że jest ciasno. Ale to już chyba urok tego typu imprez. 

W piątek nie zachodziłam na tagi, bo robiłam inne rzeczy, ale w sobotę postanowiłam wybrać się na 3 wydarzenia: Kumple i kumpelka to grunt. Spotkanie z autorami Spółki Autorskiej Heca (Jacek Dehnel, Wojtek Miłoszewski, Zygmunt Miłoszewski i Grażyna Plebanek), przedpremierowe spotkanie z Michałem Rusinkiem wokół jego nowej książki Literatura od podszewki. Teorie pisania oraz spotkanie z autorami książki Schulz dzień po dniu: Narodziny pisarza (1933–1934). 

Spodziewałam się, że na pierwszym spotkaniu będzie o wiele więcej ludzi, a były pojedyncze wolne krzesła, za to średnia wieku osób obecnych na spotkaniu była wyższa niż sądziłam, że będzie. Nie wiem, czy cała h/Heca obiła wam się o uszy, więc pokrótce - Zygmunt Miłoszewski postanowił założyć własne wydawnictwo i kilkoro innych autorów postanowiło także u niego wydawać, bo krótko mówiąc sytuacja (szczególnie finansowa) autorów na rynku książki wcale nie jest super, a oni mają taką już jednak taką pozycję, aby trochę ustawiać reguły gry po swojemu, co nie wszystkim się podoba i pojawiły się nawet polemiki z tym przedsięwzięciem. Ogólnie spotkanie ciekawe, warto było być, Wojtek Miłoszewski jest przezabawnym człowiekiem, ale były też poważniejsze tematy (Jacek Dehnel odpowiadał na przykład o pytanie z publiczności o kwestię pozycji redaktorów i korektorów na rynku książki). 

Spotkanie z Michałem Rusinkiem odbywało się w audytorium, było na nim dużo ludzi i oczywiście warto było być, bo Michała Rusinka zawsze dobrze się w takich okolicznościach słucha. Szczególnie ciekawa wydała mi się poruszana już na sam koniec kwestia tego, że sztuczna inteligencja może paradoksalnie sprawić, że rola/pozycja autora w literaturze będzie znacząca, przynajmniej w pewnym sensie.

Na spotkanie wokół książki Schulz dzień po dniu: Narodziny pisarza (1933–1934) poszłam, bo człowiek kończy edytorstwo na Uniwersytecie Gdański i to nigdy z niego nie wychodzi. UG jest chyba jednym z największych ośrodków badań nad Schulzem i to może się niekiedy udzielać studentom polonistyki. (Sama pracowałam przez jakiś czas przy Schulz / forum Kalendarzu życia, twórczości i recepcji Brunona Schulza, chociaż było to krótko, bo projekt stracił finansowanie i z całej mojej pracy ukazały się tylko dwie daty). Ze wszystkich trzech spotkań na tym - ku mojemu zdumieniu - średnia wieku była najniższa (sama siedziałam obok dwóch dziewczyn, które musiały być studentkami polonistyki i edytorstwa), a na pewno demografia była najbardziej zróżnicowana, a dwa - organizatorzy przewidzieli na to spotkanie jednak trochę za małą salę, bo co najmniej 6 czy 7 osób to spotkanie przestało. Spotkanie było i zabawne, i ciekawe, i różnorodne, bo ta książka to efekt pracy 7 osób (Małgorzata Ogonowska, Stanisław Rosiek, Piotr Sitkiewicz, Aleksandra Skrzypczyk, Tymoteusz Skiba,
Balbina Tarnowska, Katarzyna Warska, a spotkanie prowadził Jakub Orzeszek).

W niedzielę - po pierwsze było o wiele, wiele, wiele mniej ludzi i całe wydarzenie wydawało się o wiele spokojniejsze niż w sobotę, a po drugie byłam na tylko jednym spotkaniu - z Jagodą Grondecką wokół jej debiutanckiej książki Emirat to my. Jak talibowie odbijali Afganistan. I uwaga dopiero gdy prowadząca powiedziała, że to debiut, ja załapałam, że przez długi czas byłam pewna, że Jagoda Grondecka jest autorką książki, która ukazała się ze dwa lata temu, a ja chyba zlałam sobie dwie różne autorki w jedną osobę. W każdym razie spotkanie ciekawe, zawsze warto zobaczyć osobę, której słucha się w licznych podcastach (ostatnio chyba w Samcu beta, którego nawet nie słucham, ale ten odcinek pobrałam specjalnie, bo byłam bardzo ciekawa). 

Ja zawsze zapominam, że targi książki są po to, aby te książki kupować (i rzeczywiście z tych, na których dotychczas byłam wracałam z nowymi tytułami), ale z tych wracam jedynie z licznymi zakładkami i myślą, że z ciekawością przeczytam książki Emirat to my i  Literatura od podszewki. Teorie pisania, gdy/jeśli pojawią się w bibliotece w moim mieście.

Zapraszam na blogaskowego Facebooka oraz moje Instagramy (bookart_klaudia) oraz redaktorskie_drobnostki i wracam do regularnego postowania!

Pozdrawiam, M