Co lubię i czego nie lubię w konkursach hafciarskich

 Hello!

Od kilku lat moim hobby jest branie udziału w konkursach hafciarskich. Wyszywanie i haftowanie to jedno hobby, a większość moich prac powstaje na prezenty, ale wysyłanie prac na konkursy to zupełnie osobne hobby. Głównie dlatego że wyszywanki, które wysyłam na konkursy tworzę na podstawie wzorów, które sama wymyślam i opracowuję i czasami jest to bardziej czasochłonne, niż samo wyszywanie. Ale dziś nie o tym aspekcie. Dziś bardzo dosłownie o wysyłaniu i odzyskiwaniu wysłanych prac.

 

Lubię: gdy konkursy odsyłają prace

... i oczywiście nie lubię, gdy ich nie odsyłają. Ale na takie, które nie odsyłają, po prostu nic nie wysyłam. Kiedyś to zrobiłam, bo nie doczytałam albo źle zrozumiałam regulamin, ale napisałam ładnego maila i odesłali pracę na mój koszt. Zazwyczaj się tak to odbywa (na koszt odbiorcy), ale jest jeden konkurs, w którym lubię brać udział szczególnie dlatego, że odsyła prace po prostu i nie trzeba płacić za przesyłkę. 

Nie lubię: gdy prace wracają uszkodzone

Niestety się to zdarza. Nieczęsto, ale niestety taki urok poczty i firm kurierskich. Na szczęście w większości przypadków problem dotyczy ramki, którą można wymienić - chociaż ostatnio niestety w transporcie została zniszczona ramka o bardzo unikatowym kształcie i tu mam problem, aby do tej pracy znaleźć nową. Ale zdarzyło mi się też, że praca została zniszczona przez to, jak była przechowywana po konkursie. Ponieważ odbywał się on niedaleko, to pojechałam sama ją odebrać i widziałam, jak wszystkie prace zwalone są jedna na drugiej, bez podziału na kategorie i jakiejkolwiek ostrożności. Od tamtej pory wysyłam na ten konkurs tylko prace, które nie ulegną zniszczeniu przy takim przechowywaniu.

Lubię: gdy dostaję nagrody

Co nie zdarza się często i do tej pory dostałam dwa wyróżnienia. Ale po jednym z konkursów - ku zaskoczeniu, którego nie jestem w stanie porównać do niczego, co wcześniej przytrafiło mi się w życiu w takim kontekście - jedna z instytucji zdecydowała się zakupić moją pracę do swojej kolekcji.

Nie lubię: gdy konkursy nie dają dyplomów za udział

Nie lubię: gdy na dyplomach jest błąd w nazwisku  

Zdecydowana większość konkursów razem z pracami odsyła dyplomy za udział i zaskoczeniem pozostaje dla mnie fakt, że są takie, które tego nie robią. Co do błędu, to przyznaję, że frustracja związana z tym faktem trochę skłoniła mnie do zrobienie tego wpisu. Niedawno przyszedł do mnie dyplom z konkursu, w którym dostałam wyróżnienie, z błędem w nazwisku. A najgorsze jest to, ze ten błąd pojawił się też na stronie internetowej, gdy wyniki konkursu zostały ogłoszone - ale tam napisałam maila i komentarz i zostało to naprawdę błyskawicznie poprawione. Niestety prośby o przesłanie poprawnego dyplomu pozostały bez odpowiedzi.

Lubię: gdy konkursy nie mają ograniczeń

W regulaminach często pojawiają się zastrzeżenia typu: praca powinna powstać w ciągu ostatnich x latach (najczęściej 2-3), praca nie powinna wcześniej być wysyłana na inne konkursy oraz na konkurs nie należy wysyłać prac wcześniej nagrodzonych w innych konkursach (są też regulaminy zupełnie bez takich zastrzeżeń). I o ile rozumiem zastrzeżenie pierwsze (bo sama wiem, że są konkursy, na które ludzie wysyłają prace wykonane wiele lat temu przez swoje babcie) i ostatnie (organizatorzy mogą chcieć dać szansę na nagrody innym pracom), tak zastrzeżenie o tym, że w ogóle praca nie powinna była brać udziału w innych konkursach jest absurdalne. Jest naprawdę niewiele na tyle szczególnych konkursów, żeby robić prace specjalnie na nie. Chociaż są i takie (już w tym roku zrobiłam pracę zupełnie tematycznie odległą od wszystkiego, co robiła wcześniej, specjalnie na konkurs oraz drugą tak inną formalnie do kategorii z tradycją w nowoczesność). No i oczywiście w pewnym sensie wszystkie moje prace konkursowe powstają specjalnie na konkursy, bo to zupełnie inny rodzaj wzorów, niż te które robię na prezenty lub specjalnie dla siebie. Ale wydaje mi się, że wysłanie tej samej pracy na 3 konkursy w ciągu dwóch lat jest i powinno być w porządku.

Zapraszam na blogaskowego Facebooka oraz moje Instagramy (bookart_klaudia) oraz redaktorskie_drobnostki!

Trzymajcie się, M

 

Nudnawy - Mickey 17

 Hello!

Nie złożyło się, żebym miała okazję zobaczyć film Mickey 17 w kinie, ale gdy zobaczyłam, że jest na Netflixie ciekawość wzięła górę i oto jesteśmy dwie godziny później. 

Nagrodzony Oscarem autor scenariusza i reżyser filmu „Parasite”, Bong Joon Ho, przedstawia swój następny przełomowy film pod tytułem „Mickey 17”. Niezapowiadający się na bohatera Mickey Barnes (Robert Pattinson) nieoczekiwanie podejmuje się wyjątkowej pracy. Jego pracodawca żąda bowiem ostatecznego poświęcenia. Mickey musi umrzeć, żeby zarobić.  

Mam wrażenie, że opis tego filmu jest jak bardzo często mylący, bo chyba już ze zwiastunów wynikało, że chodzi o rodzaj klonowania i bohater umiera przynajmniej 16 razy zanim go poznajemy, więc to ostatnie zdanie z opisu jest trochę na wyrost, ale jednocześnie poznajemy historię naszego bohatera od w zasadzie początku i widzimy to, jak został Wymienialnym na statku kosmicznym. I powiedziałabym, że widzimy tej historii i poprzednich żyć za dużo, ze zbyt dużą ilością narracji i opowiadania głównego bohatera z offu, bo efekt jest niestety nudnawy.

Zaczynając oglądać, miałam świadomość średnich, kierujących się ku słabszym recenzjom tego filmu. I tak, gdy już myślałam, że film przestanie być nudny, on nie przestaje. A na dodatek wydaje się, że tematycznie chce łapać kilka srok za ogon i niemalże wszystkie mu uciekają. Są tu i rozmowy o śmierci, i karykaturalny lider, za którym podąża tłum (oraz pytanie czy to on, czy jego żona), i zastanawianie się nad osobowością człowieka, trochę wspomnień o etycznych itp. implikacjach klonowania/drukowania ludzi, pytanie o to, kto jest prawdziwą paskudą, kolonizacja, środowisko, poświęcenie. Wręcz wydaje się, że łatwiej napisać, czego w tym filmie nie ma, niż wymieć wszystkie tematy, perspektywy i wątki, które zdaje się podejmować bez żadnego rozwinięcia. 

Jednocześnie trudno wprost napisać, że to słaby film albo tym bardziej zły film. Jest nudnawy i można by uznać, że to największa zbrodnia, jaką może popełnić film jako forma rozrywki, ale nie jest tak, że wprost źle się go ogląda. Bo jest sprawnie nagrany, ma kilka naprawdę ciekawie pokazanych scen, Robert Pattinson ma okazję pokazać się aktorsko z dwóch zupełnie różnych stron w jednej produkcji i jako tytułowy bohater oraz jego kolejne wcielenie dźwiga ten film na swoich barkach. 

Podsumowując, ogólne wrażenie z oglądania jest dosyć dziwne, bo nie mam poczucia, że zmarnowałam czas, nie mam poczucie, że to słaby film, ale jednocześnie nie da się ukryć, że był on dość nudny i mimo wyraźnych zamiarów i prób wywołania całego ich spektrum nie wzbudził we mnie wielu emocji.

Zapraszam na blogaskowego Facebooka oraz moje Instagramy (bookart_klaudia) oraz redaktorskie_drobnostki!

Pozdrawiam, M

Szantaż? - Chiny jednego dziecka

 Hello!

Ostatnio czytam zdecydowanie mniej, niż bym chciała, ale gdy zobaczyłam w bibliotece (w której niestety byłam zupełnym przypadkiem) książkę Chiny jednego dziecka już widziałam, jaka będzie moja kolejna lektura.

Tytuł: Chiny jednego dziecka
Autorzy: Piotr Sochoń, Weronika Truszczyńska, Nadia Urban
Wydawnictwo: Znak Literanova

Może zacznę od tego, że jeśli boicie się tytułów z przypisami, statystykami i danymi to nie jest to książka dla was, bo w każdym rozdziale Chin jednego dziecka jest przynajmniej 40 przypisów, a w rozdziale dotyczącym edukacji - ponad 100. Dla mnie to jednej z największych, jeśli nie największy, plus tej książki. 

Książka ma 6 rozdziałów, plus wstęp oraz zakończenie, które są zdecydowanie jej integralnymi częściami bardziej jak wprowadzenie i podsumowanie, niż zapoznanie z tematem i podziękowania, które niekiedy kryją się w takich częściach książki. Każdy rozdział ma innego autora (i trochę brakowało mi o tym informacji w spisie treści, który jest na początku książki - i to także jej wielki plus; tylko dodam tutaj jeszcze, że przypisy, poza kilkoma, są końcowe) i tak: wstęp, zakończenie, rozdział drugi o polityce i czwarty o edukacji są autorstwa Piotra Sochonia, rozdział piąty o małżeństwach i szósty o samotności - Weroniki Truszczyńskiej, a pierwszy o matkach i trzeci córkach - Nadii Urban. Książka zasadniczo ma 309 stron i jest naprawdę bardzo ładnie wydana. Czytałam wersję w twardej oprawie i jest naprawdę solidna. Poza tym środek jest ładnie zaprojektowany, ma trochę za szerokie marginesy zewnętrzne z ozdobnikami, a za wąskie wewnętrzne, ale nie trzeba książki odginać, aby doczytać wersy. W Chinach jednego dziecka wykorzystano także kolor czerownopomarańczowy - między innymi do odnośników przypisów - więc bardzo rzucają się w oczy, jeszcze bardziej odstraszając wszystkich, dla których sama obecność przypisów w książce jest znakiem tego, że jej treść jest nieprzystępna. 

I tu nie można by się bardziej pomylić, bo pomimo aparatu naukowego i tego, że ogólnie jest to bardzo ciekawa książka i napisana bardzo przystępnie, to wręcz można stwierdzić, że jest aż za bardzo przystępna. Już w połowie 2 rozdziału  nabrałam poczucia, że tylko ślizga się po podejmowanych tematach i z każdego rozdziału po rozbudowaniu można by stworzyć osobną, fascynującą książkę. W tym poczuciu nie pomagał fakt, że pomimo nadrzędnego tematu Chiny w kontekście polityki jednego dziecka rozdziały pomiędzy sobą są mało powiązane (nawet jeśli się do siebie odnoszą) i każdy jest trochę sobie. Poszczególnym rozdziałom brakowało też choćby akapitowych podsumowań (niektóre miały kilka zdań, które można by za takie uznać, ale były zdecydowanie niewystarczające) i częściej niż rzadziej po prostu się one urywały i nie miałam poczucia, że ani wyczerpały temat, ani że otwierają czytelnika na samodzielne dalsze jego eksplorowanie, po prostu się kończyły. Ale nie wszystkie, bo na przykład rozdział o samotności były poprowadzony fantastycznie, widać, że linia narracyjna była przemyślana i została otworzona, przeprowadzona i zamknięta. 

Inną sprawą jest fakt, że moje zainteresowanie czytaniem tego tytułu trochę falowało - i nie wynikało to chyba bezpośrednio z zawartości czy jakości książki, ale z tego, że słucham podcastu autorów od pierwszego odcinka, Chinami interesowałam się mniej niż Koreą i Japonią, ale się interesowałam od lat, i Chiny jednego dziecka niekoniecznie szczególnie poszerzyły zasób mojej wiedzy o Państwie Środka. Może trochę uporządkowały w kontekście wpływu polityki jednego dziecka, ale nie dowiedziałam się wielu rzeczy, których wcześniej nie wiedziałam. I z jednej strony myślę sobie, że jestem specyficznym czytelnikiem, ale z drugiej - przypuszczam, że większość odbiorców podcastu może mieć podobnie, a chyba byli oni przynajmniej częściowo targetem tego tytułu.

Przy wszystkich tych uwagach to jest naprawdę ciekawa, rzetelna książka, którą się dobrze czyta. I gdy się to robi można dojść do być może daleko idących wniosków, że chińskie społeczeństwo opiera się na wzajemnym - być może nieuświadomionym - szantażu (stąd tytuł recenzji) oraz że dwoma skrajnymi punktami, ale jednocześnie dwoma stronami tej samej monety polityki jednego dziecka jest wykształcona za granicą jedynaczka z wielkiego miasta oraz jej nigdy nienarodzona odpowiedniczka ze wsi. Poza tym bardzo skrajne przemiany społeczno-polityczne odbyły się w zasadzie na przestrzeni 3 pokoleń i jest to tempo przerażające.

Zapraszam na blogaskowego Facebooka oraz moje Instagramy (bookart_klaudia) oraz redaktorskie_drobnostki!

LOVE, M

 

Wanna vol. 9

 Hello!

Nie wiem, czy korzystaliście z Pocket, ale ja trzymałam tam poszeregowane teledyski do różnych wpisów. A serwis ten przestał działać, co sprawia mi nieco kłopotu - po pierwsze muszę znaleźć coś, co mi go zastąpi, a po drugie chociaż pobrałam plik z moją zawartością Pocket, jest to jeden wielki chaos. Teraz będę próbowała go uporządkować kolejnymi wpisami.

Ostatni wpis z wannowej serii pojawił się w lutym 2024 roku, czyli nieco ponad dwa lata temu! 

401. Dla Seoli jedna wanna to za mało, a w ogóle to musiała też pojawić się wanna superestetyczna.
SEOLA - Without U  

402. Mamy dużo piany, buty na obcasie i odbieranie telefonów - klimat poważny. I nikt nie spodziewałby się, że to ostrzeżenie przed wrzucaniem suszarek do wannien pełnych wody.
LE SSERAFIM - EASY

403. Taeyong ma w klipie całą japońską łaźnię!
TAEYONG - TAP

404. Wanna musi być bardzo ważna dla V skoro zajmuje 95% jego łazienki, a na dodatek wygląda, jakby miała funkcję jacuzzi.
V - FRI(END)S

405. Jestem prawie pewna, że ta wata w wannie ma symbolizować chmury albo watę cukrową.
WOOAH  - BLUSH

406. Tu mamy ciekawą scenografię, bo to nie tylko sama wanna, ale wręcz pokój kąpielowy, ale na jego ścianach i podłodze przyczepione są... otwarte książki.
ONEWE - Beautiful Ashes

407. Wanna jako miejsce nudy i dystansu pomiędzy ludźmi to nie jest najczęstszy motyw pojawiający się w klipach.
HyunA - Q&A 

408. Z jednej strony D.O niby potrafi się kąpać, ale z drugiej - nie brałabym z niego przykładu...
Doh Kyung Soo - Mars 

409. To taki przykład teledysku, który lubię najbardziej - widać, że jest wanna już w miniaturce. Poza tym jednak nie polecamy siedzenia w wannie pełnej wody i zajadania słodyczy i innych przekąsek.
tripleS - Girls Never Die

410. Piękna wanna w pięknym pokoju - stuprocentowe wykorzystanie wanny tylko i wyłącznie w celach estetycznych. (I żeby wsadzić w nią twarz).
KARD - Tell My Momma 

411. Biorąc pod uwagę, że Seung Woo ma w tym klipie zorganizowane życie na dachu, istnieje duża szansa, że woda w wannie, w której siedzi, to deszczówka.
Han Seung Woo - Blooming

412. ITZY mają szklaną wannę à la trumna Królewny Śnieżki.
ITZY - Imaginary Friend

413. Zespół EPEX sprawdza, ile osób może zmieścić się w jednej wannie.
EPEX - Universe

414. W ubraniach, w liściach, a ogólnie to bardzo zarośnięta ta łazienka.
HEIZE - FALLIN

415. Wanna na wyposażeniu - trzeba przyznać całkiem ładnej - łazienki.
TXT - Over the Moon

416. Dość klasyczna, ale mroczna, dramatyczna wanna w piwnicy. Lub więzieniu. Lub w zimnej piwnicy będącej więzieniem...
Jung Ilhoon - Lullaby

417. Biorąc pod uwagę stan świata przedstawionego w tym klipie, Soobin (mam nadzieję, że to on, bo nie znam za dobrze członków TXT) powinien się w ogóle cieszyć, że ma wodę. Choć prawdę napisawszy, liczyłam, że będzie mądrzejszy i nie zamoczy się w ubraniu.
TXT - Good Boy Gone Bad

418. Niby zwykła wanna w łazience, ale nie jest zwykła, bo jest naprawdę, naprawdę bardzo ładna! No i oczywiście jest najlepszym miejsce do siedzenia i śpiewania.
Otis Lim ft. Peakboy - 비몽사몽

419. Wanna + biała koszula = to nie może się nie udać, to się po prostu sprawdza!
I.N - Hallucination

420. To samo, co wyżej, tylko bardziej dramatycznie.
ONEW - Winner

421. To jest smutasowa wanna, ale bohater ma kaczuszkę. I ogólnie to może lepiej, żeby w niej siedział i się smucił, bo jak wyszedł, to się przewrócił.
BOYNEXTDOOR - I LOVE YOU

422. To jest klip z rodzaju tych, które najbardziej lubię, bo ma wannę już w miniaturce. Pewnie dlatego, że Whee In rozumie potęgę wanny w teledysku i siedzi w niej przez calusieńki klip.
Whee In - Butterfly

423. Nowa czynność do robienia w wannie odblokowana - jest nią piłowanie paznokci.
GENBLUE - Act Like That

424. Sprawdzone: teledyskowa łazienka Ten jest naprawdę wyposażona w wannę.
TEN - STUNNER

425. Smutna wanna, smutna podróż, smutny Sanha.
Yoon Sanha - Dive

426. Czasami wypatrywanie wanny w teledysku jest jak sprawdzanie listy obecności i to jest jeden z tych przypadków - jest łazienka, widać wannę.
ZEROBASEONE - GOOD SO BAD

427. Powiem tak - woda i papier to nienajlepsze połączenie, ale nie będę nikomu mówiła, gdzie ma czytać swoje listy. A w ogóle jakież to ciekawe ujęcie z odbiciem w lustrze!
izna - SIGN

428. Teledysk rozpoczyna się ujęciem osoby leżącej w wannie i wyglądającej, jakby bardzo nie chciała z niej wyjść - i w sumie to jej się nie dziwię.
JUNGKEY - Dazzling Farewell

429. Tu też już w miniaturce mamy zasygnalizowaną wannę! Ogólnie klip jest bardzo... bezosobowy, ale ktokolwiek w nim jednak jest, potrafi się kąpać, a jak wiadomo, w teledyskach to nie takie oczywiste.
STUDIO SNOW - LOVE ME SO

430. Siwon leży w wannie pełnej banknotów i może to być najnormalniejsza rzecz, którą się widzi w tym teledysku.
Super Junior L.S.S. - PON PON

431. Wanna? Obecna!
pH-1 - GOSHA

432. W tym klipie nie ma nawet całej wanny. Jest pół wanny. Wbite w budynek.
P1Harmony - DUH!

433. Zupełnie niecodzienny widok - idol wannę sprzątający!
Baekhyun - Lemonade

434. To jest bardzo ciekawy teledysk, a Jaehyun kontempluje jego przesłanie, wpatrując się w wodę w wannie. A na marginesie na okładce albumu, którego Smoke stanowi główny singiel, jest człowiek wstający z wanny.
JAEHYUN - Smoke

435. To trochę wanna na zasadzie, jeśli nie chcesz jej dostrzec, to nie będziesz wiedział, że pojawiła się w tym klipie.
i-dle - Girlfriend 

436. Chłopak Sunmi w klipie jest… karaluchem, a ona dzielnie postanawia mu pomóc umyć skrzydełka.
SUNMI - Blue

437. Wanna (zresztą bardzo ładna!) na pewno była świadkiem zbrodni, a chyba też i sceną.
Miyeon - Reno

438. Klasyczna smutasowa wanna pośrodku niczego w wielkiej hali!
WEi - Home

439. Wanna jako standardowe wyposażenie łazienki oraz wygodne miejsce do siedzenia, ale także wpadania, pojawia się w tym teledysku.
CLOSE YOUR EYES - X

440. O ile rozumiem wannę w pierwszym kadrze, tak pojęcia nie mam, dlaczego Joohoney stoi w niej, podnosząc kij z przymocowanymi łańcuchami oponami od traktora (???). Naprawdę spędziłam więcej czasu, niż bym chciała, patrząc na ten kadr.
JOHOONEY - Sting 

441. Smutna, bardziej smutna, najsmutniejsza wanna! 
도겸X승관 (SEVENTEEN) - Blue

442. Nie jestem pewna co, ale coś na pewno goni Kangmina w klipie do piosenki Free Falling i biedaczek na końcu siedzi w wannie zmarznięty i podrapany. No nie zazdroszczę.
KANGMIN - Free Falling

443. Wanna wypełniona piórami/pierzem, a w środku dwoje dzieci!
Hwasa - So cute

444. Wanna jako standardowe wyposażenie łazienki. Nic ciekawego, ale jest!
KickFlip - Eye-Poppin

445. Kim Do-yeon w teledysku ma sceny w łazience, ma więc też wannę!
I.O.I - Suddenly

446. Wanna już w pierwszych 15 sekundach teledysku - takie rzeczy to my lubimy! A na dodatek członek zespołu bawi się w niej małym samolotem - samoloty (nawet zabawkowe) w teledyskach też lubimy! Zresztą prawdziwy też jest.
IDID - Fly!

447. Mamy tu wannę jako podstawowe wyposażenie łazienki.
ONEWE - Icarus

448. Przyznaję, że włączyłam ten klip, gdy sprawdzałam majowe comebacki, ale piosenka średnio mi się spodobała i gdyby nie autorka bloga Okiem pasjonatki Azji to mogłabym nie mieć w zestawieniu tego teledysku. A jest w nim taka ładna wanna! Nie ma co opisywać, sami spójrzcie.
KIIRAS - TA TA

449. Na początku myślałam, że będzie to wanna typu spójrz nie tam, gdzie trzeba lub mrugnij i nawet nie będziesz wiedział, że jest w tym klipie, ale potem mamy całkiem ładny kadr, w której jest dobrze widoczna.
FIFTY FIFTY - Like a Bubble

450. Blast from the past! Już nieczęsto się zdarza, aby udało mi się znaleźć do starszego, ale proszę bardzo oto teledysk z roku 2015! I to przykład chyba jedynej w tym zestawieniu wanny+białej koszuli, ale nie w wydaniu smutnym, a seksownym (przynajmniej z założenia, bo efekt jest cóż... delikatnie żenujący).
LoveUs - Trickle

Zapraszam na blogaskowego Facebooka oraz moje Instagramy (bookart_klaudia) oraz redaktorskie_drobnostki!

LOVE, M

 

K-pop 2026 - maj

 Hello!

To mój blog, nie muszę gryźć się w język, jeśli chcę coś tu napisać, ale ostatnio o k-popie nie ma zupełnie co pisać. A nie chciałabym tak totalnie tylko narzekać albo pisać, że nudno i nijako, bo do tego by się to sprowadzało... dlatego uwag dotyczących majowych comebacków jest tak niewiele.

Taeyang  - Live Fast Die Slow

Chciałabym napisać coś bardziej elokwentnie, ale to po prostu bardzo fajna piosenka! W teledysku jest też kilka elementów, które bardzo mi się podobały. Mam pobraną całą płytę, ale jeszcze jej nie przesłuchałam, słyszałam tylko Bad i Would You i obydwie te piosenki bardzo mi się podobały, z naciskiem na Would You. 

Le Sserafim - BOOMPALA

Słuchając tej piosenki i oglądając teledysk, dosłownie czułam, jak umierają i ewaporują moje komórki mózgowe. Chcę zapomnieć, że wiem o istnieniu tego tworu.   

ZEROBASEONE - Top 5

Podoba mi się klip i choreografia, ale w samym utworze jest coś, co mi nie gra, chociaż na dobrą sprawę wiem, że biorąc różne rzeczy pod uwagę, to jest dobra piosenka.

Taeyong - WYLD

Zdziwiłam się, bo poprzednie piosenki Taeyonga można by wręcz zaliczyć do uroczych, a ta jest - przynajmniej w aspekcie wizualnym - zwrotem o 180 stopni. Tu mamy raczej horror, raczej jakieś odniesienia do wizualiów często kojarzonych z przedstawieniem grzechów (chociaż nie powiedziałabym, że jest tu jakiś prosty związek). Na pewno jest to milion razy koncepcyjnie ciekawsze niż wszystko inne, co ukazało się w maju. 

ONEWE - Icarus

Porządna piosenka, ale muzycznie bardzo, bardzo, bardzo podoba do wielu ich poprzednich wydań. Natomiast słowa są ciekawe.  

aespa - Lemonade

Nie lubię piosenek z jedzeniem i napojami w tytule, krótkie zapowiedzi pojawiające się na Instagramie także mnie nie przekonały, ale ostatecznie okazało się, że - jak mi się wydaje - motywem tego comebacku jest hasło „jeśli życie daje ci cytryny, to zrób z nich lemoniadę”. Muzycznie to trochę dziecko Spicy i Whiplash. A Whole Different Animal wydawało mi się ciekawe od pierwszego przesłuchania (oprócz części Kariny z do some).

PS Napiszę o wirtualnych i/lub AI idolach przy następnej okazji, bo ten wpis muszę opublikować trochę wcześniej, niż planowałam, ale o tym pamiętam! 

Zapraszam na blogaskowego Facebooka oraz moje Instagramy (bookart_klaudia) oraz redaktorskie_drobnostki!

Trzymajcie się, M

 

Rower w ramce

 Hello!

Z jednej strony nie lubię publikować podobnych postów tak blisko siebie, z drugiej - wciąż mam do pokazania projekty z 2023 roku (i albo o nich nie pamiętam, albo mam coś innego do opublikowania) i silne postanowienie, aby teraz pokazywać je od razu.

Powoli kończą mi się moi znajomi i członkowie rodziny, dla których mogłabym coś wyszyć w prezencie, więc zaczęłam robić prezenty dla znajomych i przyjaciół moich braci, oto więc rower w ramce dla kolarki i fanki rowerów.

To jest fantastyczny projekt, który można podsumować stwierdzeniem: „minimum wysiłku, maksimum efektu”. A znalezienie naprawdę ładnego i akuratnego wzoru z rowerem okazało się zaskakująco trudne, a na ten mój brat wpadł niemalże przypadkiem. Jeśli kiedyś będę go jeszcze robiła, muszę popracować nad łańcuchem na przedniej zębatce, ale poza tym wyszło bardzo zgrabnie.

Zapraszam na blogaskowego Facebooka oraz moje Instagramy (bookart_klaudia) oraz redaktorskie_drobnostki!

LOVE, M

 

Minirecenzje kompletnie przypadkowych kosmetyków 5

 Hello!

Dzisiejszy wpis mógłby nosić podtytuł tylko testowanie kremów do twarzy. Nie planowałam tego, w sumie to nawet nieszczególnie lubię testować nowe kosmetyki (chociaż to chyba czas zweryfikować to stwierdzenie, bo rzeczywistość mówi coś innego), ale oto przed wami krótkie opinie o ośmiu kremach, których miałam okazję używać ostatnio.

Nacomi, Soothing Instant Relief Cream 

W sumie miły krem, nie podrażnił mnie, jak mają to w zwyczaju kremy mające nie podrażniać, ale spektakularnych efektów też nie było.

Teaology. Peach Tea Hydra Cream 

Znów miły krem, który normalnie kosztuje milion monet, a ja kupiłam go chyba za 1/3 ceny. I za tę cenę był w porządku, ale gdy pomyślę, ile kosztuje standardowo, to w ogóle nie jest wart tej ceny. 

Kimoco. Glass Skin Glow Duo Elixir 

To jest za to coś ciekawego. I znów skusiłam się, bo był w promocji, a na dodatek, to krem i serum w jednym. I ogólnie byłam z nich bardzo zadowolona z tym zastrzeżeniem, że a) nie wyobrażam sobie, jak to połączenie miałoby współpracować jeszcze z kremem z filtrem, bo b) nie nadawało się nawet do użycia pod żaden z trzech podkładów, z którym to testowałam, ani pod krem BB, który akurat miałam. Natomiast trzeba przyznać, że różnica na skórze jest natychmiastowa i bardzo efektowna. Ogólnie zużyłam ten krem na noc i sobie chwalę, rano skóra wyglądała naprawdę dobrze, ale na dzień zupełnie mi się nie sprawdził.

Yoskine. Japan Pure. Rice Face Cream

Ryżowy krem do twarzy, który wpisuje się w powyższą serię - jest spoko, ale nie za taką cenę, a na dodatek jest bardzo niewydajny, a raczej nie używałam go za dużo, bo ma akuratną pompkę do odmierzania. Jest dość lekki i wręcz żelowy, więc pewnie będzie się sprawdzał dobrze na lato. Nie wykluczam, że kiedyś jeszcze go kupię, ale na razie testuję inne kremy.

Face boom. Nawilżająco-rozświetlający krem-żel 

Powinnam przestać kupować kremy, na których pojawia się hasło żel, bo one będą dla mnie za słabe. Mogę nałożyć 3 warstwy, a nawilżenia nie odczuję. Rozświetlenia nie zauważyłam wcale. A na dodatek użyłam do ledwie kilka razy (przy czym tak, często nakładałam 2 warstwy, a potem jeszcze jeden krem) i zupełnie z zaskoczenia się skończył, bo ma tylko 40 ml. W bardzo dużym opakowaniu ze śmieszą pompką.  

BIELENDA Revital Derm Krem do twarzy, kolagenowy na dzień

Uczulił mnie. Dałam mu dwie szanse, ale no niestety wyszło, że to od tego kremu robią mi się czerwone suche placki na skórze. Ale to moja wina, bo jakimś sposobem nie zwróciłam uwagi, że na kartoniku jest jasno napisane liposomalna witamina C - a moja skóra się z witaminą C bardzo nie lubi.

BERGAMO, Cica, ujędrniający krem do twarzy

Kojarzycie, gdy aktorzy promowali film Don't Worry Darling, Harry Styles powiedział coś w stylu: "to film, który naprawdę jest jak film". Więc zamieńcie słowo film na krem i macie moją opinię o tym produkcie. W porównaniu z tymi wszystkimi opisanymi wyżej - to jest krem, a nie jakiś żel albo inna dziwna konsystencja, i nie musiałam nakładać dwóch warstw, bo wydawał się za lekki. Nawet pomimo tego, że jest ujędrniający (co doczytałam dopiero w domu, bo moją uwagę zwróciło raczej hasło po angielsku: Essential Intensive Cream), nie był zbyt ściągający.

Eveline Cosmetics, Cica Skin, Moisturizing and Nurishing Cream, krem nawilżająco-odżywczy

Z jednej strony nie spodziewałam się wiele po tym kremie, z drugiej spodziewałam się czegoś, a to najbardziej nijaki produkt, jakiego używałam.

Zapraszam na blogaskowego Facebooka oraz moje Instagramy (bookart_klaudia) oraz redaktorskie_drobnostki!

LOVE, M

 

Komunijny gołąb z napisem

 Hello!

Pierwsza Komunia Święta to może być okazja, na którą wyszyłam najwięcej obrazków w moim życiu i pewnie wyszyję jeszcze kilka. Wyszyłam chyba trzech Jezusów (niestety nie mam zdjęć), a kilka lat później - gdy znów okazało się, że zbliża się ta okazja - nie mogłam już na ten wzór patrzeć, więc po zaskakująco trudnych poszukiwaniach stanęło na wzorze gołębia z krzyżem. Który na pewno wyszyłam już 3 razy (a przynajmniej tyle mam udokumentowanych, a wydaje mi się, że był jeszcze jeden).

A to jest najnowsza odsłona gołębiowego wzoru. I w przeciwieństwie do wzoru z Jezusem ten mi się chyba nie znudzi, bo za każdym razem mogę zrobić go trochę inaczej - to znaczy zmienić mu kolory, ale to wystarczy, aby każdy z gołębi był inny, unikatowy i niepowtarzalny. Do tego dodałam nawet napis - sama projektowałam litery i wyszły trochę większe, niż sądziłam, i obawiałam się, że całość wyjdzie nieproporcjonalnie oraz że nie uda mi się znaleźć odpowiedniej ramki - ale na szczęście wszystko wyszło bardzo zgrabnie. 

Zapraszam na blogaskowego Facebooka oraz moje Instagramy (bookart_klaudia) oraz redaktorskie_drobnostki!

LOVE, M

 

Kontrowersyjna opinia - Yumi's Cells 3

 Hello!

Po prawie pięciu latach od premiery pierwszego odcinka i trzech sezonach (co jest dość niesłychane w świecie k-dram) widzowie otrzymali zakończenie historii Yumi i jej komórek - śledziliśmy ją podczas miłosnych wzlotów i upadków, zawodowych zakrętów, a w końcu jako pisarkę o ustabilizowanym życiu i karierze. Ale być może nawet za bardzo ustabilizowanym - do tego stopnia, że Yumi zaczyna brakować weny twórczej, więc postanawia skończyć ze spadochronem. Co kończy się kontuzją jej producenta i przypisaniem jej nowej osoby do zespołu... O poprzednich sezonach Yumi pisałam w 2023 roku o tutaj - Wszystkie komórki Yumi. 

Nie pamiętałam Yumi z poprzednich dwóch sezonów i muszę napisać, że w pierwszych odcinkach tego bardzo mnie irytowała. Nie do końca rozumiałam, nawet widząc jej komórki, a może tym bardziej widząc jej komórki, dlaczego nie mogła dać Shin Soon-rokowi być Shin Soon-rokiem i wykonywać swojej pracy, te jej próby rozmawiania z nim na siłę były takie frustrujące. 

Za to z miejsca zostałam fanką Shin Soon-roka. Nie jestem pewna, na czym poleca praca producenta w koreańskim wydawnictwie, ale przyjmijmy, że to redaktor. Więc mogę się w nim przejrzeć jak w lustrze, a jeśli poprzedni redaktor Yumi tak dobrze nie sprawdzał, jak on - to znaczy, że wcześniej miała słabego redaktora. Charakterologicznie jednak zostałam trochę rozczarowana, bo gdy już poznaliśmy jego życie wewnętrzne, to okazało się, że jest on tak racjonalny i introwertyczny, że nie mam pewności, czy jak Yumi, ma w ogóle komórkę manier i/lub empatii, i część jego zachowań została wyjaśniona w bardzo prostolinijny sposób, a było tam miejsce na niuanse. Mam też wrażenie, że ten sezon Yumi's Cells robi lepsze wrażenie jako urywki, gify i filmiki montowane przez fanów niż całe odcinki.

Jednak ogólnie rzecz ujmując, ten sezon mi się nie podobał. Miałam wrażenie, że rzeczy dzieją się w nim za wolno (i się ciągnie) i za szybko jednocześnie. Trochę się nudziłam, zupełnie nie mogłam złapać więzi emocjonalnej z bohaterami. Ponadto prawie wszystko, co zostało pokazane w tym sezonie, było takie powierzchowne i można to sprowadzić do dwóch rzeczy: Yumi została porażona gromem z jasnego nieba, bo okazało się, że Soon-rok wygląda uroczo bez okularów, natomiast Soon-rok przyznaje, że polubił Yumi, bo jest ładna. Gdy nasi bohaterowie decydują się zostać parą, to się nie znają, a na koniec biorą ślub. Poprzednie sezony miały po 14 odcinków, ten ma 8 i podobno nawet wiele osób twierdziło, że to dobrze, że historia została przedstawiona i zamknięta (problemem było także to, że Ba-bi, czyli chłopak Yumi z 2 sezonu dostał jakieś wątki czy sceny, które w komiksie były Soon-roka i chyba najwyraźniej zwyczajnie brakowało im materiału), ale różnica 6 odcinków nie może nie mieć wpływu na to, jak postaci się poznają. A w ostatnim odcinku jest tak naćkane, że naprawdę należy żałować, że nie ma przynajmniej 9. Po polsku do pierwszej połowy tego 8 odcinka idealnie pasowałby tytuł „Tylko krowa zdania nie zmienia”. Ponadto Yumi chociaż trochę nawiązuje do tego, że oni się w zasadzie nie znają.

Z pozytywnych rzeczy - aktorzy na czele z Kim Go-eun są fantastyczni, Kim Jae-won świetnie sprawdza się w roli Shin Soon-roka. Świat komórek jest cudnie zanimowany, one same są jak zawsze śmieszne i urocze, chociaż momentami spięcie pomiędzy ich światem i światem rzeczywistym było frustrujące, ale za to, gdy komórki są kłócą między sobą to zawsze jest zabawa i są one ogólnie najlepszym elementem tej dramy. Szczególnie podobał mi się projekt emocjonalnej komórki Soon-roka ze świecą na głowie.

Jeśli oglądaliście 2 pierwsze sezony, to myślę, że można obejrzeć i trzeci - dla własnego poczucia domknięcia poznawczego. Jeśli nie widzieliście nic - to mi najbardziej podobał się pierwszy sezon i ten mogę szczere polecić - pozostałe dwa zdecydowanie mniej.

Zapraszam na blogaskowego Facebooka oraz moje Instagramy (bookart_klaudia) oraz redaktorskie_drobnostki!

Trzymajcie się, M

 

Klapki na oczach - Bez wyjścia

 Hello!

Ostatnio mam naprawdę dobry czas, jeśli chodzi o oglądanie seriali i filmów i bardzo się z tego cieszę, bo dawno tak nie było. Niestety jednak okazało się, że film Bez wyjścia, który bardzo chciałam obejrzeć od czasu, gdy tylko pojawił się w polskiej dystrybucji, jest dość mało inspirujący do pisania. Po Kokuho miałam sporo przemyśleń i tropów interpretacyjnych - chociaż mogłoby się wydawać, że podejmował on bardziej oklepany temat - zaś Bez wyjścia wydaje się powtarzać powiedziane już wiele razy tematy, niekoniecznie dodając do nich coś nowego.

Man-su (gwiazda „Squid Game”, Lee Byung-Hun) prowadzi idealne życie: stabilne zatrudnienie, rodzina, dom, dwa golden retrievery. Ale wystarczy jeden dzień, by sielanka zmieniła się w horror. Man-su traci pracę w fabryce papieru, a z nią status, męskość, tożsamość, honor i sens życia. By je odzyskać, nie cofnie się przed niczym, szczególnie że mokra robota przynosi tyle samo satysfakcji, co ta papierkowa.  

To nie jest tak, że miałam jakieś szczególne oczekiwania wobec tego filmu, ale wydaje mi się, że jest on promowany jako bardziej ekscytujący, niż okazuje się w rzeczywistości. Widziałam hasło: bohater postanawia pozbyć się konkurencji na stanowisko pracy - więc wydawać by się mogło, że tych konkurentów będzie wielu - jest trzech. Czas ekranowy poświęcony na "załatwienie" każdego z konkurentów jest bardzo nierównomiernie rozłożony, a główny bohater zabiera się do realizacji swojego planu początkowo zaskakująco sprytnie, a potem jak pies do jeża. I z jednej strony można na to spojrzeć, że nie jest on przecież wyrachowanym mordercą, ale z drugiej - widzowi w kinie czas się dłuży. 

Tym bardziej, że to nie jest typ filmu z antybohaterem, któremu się kibicuje, albo którego skrajność i transgresję można zrozumieć. To obraz, który ogląda się, aby zobaczyć dokąd doprowadzą czyny bohatera. A jego decyzje częściej trudno niż łatwo zrozumieć. Ale muszę jeszcze zaznaczyć, że trzeba tu oddzielić dwie rzeczy. Bez wyjścia to w zasadzie zamknięta opowieść, której początek i koniec się ze sobą łączą i jako taki właśnie całościowy obraz chyba należałoby go rozpatrywać. Bo wszystko, co robi bohater, pasuje do tego, jak wymyślony jest ten film - czyli komedio-thrillera, z różnymi ciekawymi pomysłami wizualnymi. W ramach określonych przez tytuł (Bez wyjścia, No other choice, koreański tytuł przetłumaczyło mi jako: Nic nie mogę z tym zrobić). Bo paradoksem tego filmu jest to, że wbrew pozorom świat nie został w nim przedstawiony jako taki, w którym bohater nie miał innego wyjścia. (To znaczy widzimy i wiemy, że w tym samym czasie inne postaci także straciły pracę i bezrobocie nie jest małe). Bohater mógł sprzedać dom - ale nie chciał. Mógł spróbować naprawdę z zaangażowaniem się przebranżowić - ale ani on, ani inni bohaterowie nie chcą tego robić; i na takim realistycznym poziomie odbioru tego filmu, to było dla mnie najtrudniejsze do zrozumienia, dlaczego oni tak się upierali przy tej produkcji papieru, ale to chyba kwestia tego, jak bardzo ich praca zlała się z ich tożsamością. W każdym razie - to nie jest film obyczajowy, więc bohater dochodzi do wniosku, że nie ma wyjścia, więc z klapkami na oczach zaczyna kombinować jak koń pod górę, jak pozbyć się konkurentów. 

Bez wyjścia to taki film, że z jednej strony na seansie ludzie płakali i pokładali się ze śmiechu, ale z drugiej - uprzedzam - trzecie morderstwo pokazane jest w taki sposób, że jeśli macie słabszy żołądek, to radzę być gotowym zasłonić sobie oczy (to ja), bo kilka osób naprawdę prawie uciekło z sali (np. pani, która siedziała obok mnie, już wstawała). I to nie jest jedyna skrajność pojawiająca się w tej produkcji. Chociaż może lepiej pasowałoby określenie, że jest on absurdalny, a w różnych momentach podkręcone są różne jego aspekty - od głośności po niesubtelny montaż. 

Wróciłam do mojej recenzji poprzedniego filmu reżysera, czyli Podejrzanej, i z tego, co widzę zarówno długość, jak i rozłożenie akcentów czasowych w obu filmach jest podobne (i podobnie oba mogły być nieco krótsze). I Podejrzana podobała mi się bardziej. A gdy już zestawiamy Bez wyjścia z innymi filmami, to nie może nie pojawić się Parasite (i nawet dystrybutor o tym wspomina). I gdybym miała wybierać, to wolałabym jeszcze raz obejrzeć Parasite (chociaż widziałam ten film już ze 3 razy, a wcale nie jestem jego wielką fanką) niż Bez wyjścia. Przy czym to nie tak, że Bez wyjścia jest złym albo słabym filmem - nie jest, mam jednak wrażenie, że Parasite mimo wszystko był bardziej spójny. A jednocześnie w Bez wyjścia jest chyba więcej kreatywnych aspektów związanych z pokazywaniem świata przedstawionego (zbliżenia, oddalenia, nietypowe kąty, kamera zaskakująco długo pokazująca nietypowy kadr; a także niektóre pomysły montażowe). W każdym razie Bez wyjścia mimo to, że mogłabym jeszcze napisać o żonie głównego bohatera - bo to ciekawa, jak się wydaje rozsądna, twardo stąpająca po ziemi postać, która wie dokładnie, co powinna robić - i całej relacji rodzinnej, to jednak dla mnie w tym momencie jest mało inspirujące, aby głębiej o nim pisać.

Zapraszam na blogaskowego Facebooka oraz moje Instagramy (bookart_klaudia) oraz redaktorskie_drobnostki!

Pozdrawiam, M