Zręcznie - Doctor X: Mafia in White

 Hello!

Po pewnej nadziei, jaką miałam na powrót do regularnego oglądania koreańskich dram po obejrzeniu kilku dram na początku roku, zaczęłam oglądać Alchemię dusz i chociaż początkowo bardzo mi się podobało, utknęłam na 16 odcinku i od lipca nie oglądałam żadnej k-dramy. Aż pewnego październikowego dnia przyszedł czas prasowania i włączyłam Doctor X, bo obiło mi się o uszy, że drama ma fantastyczne wyniki oglądalności...

...i ze swojej strony mogę tylko napisać, że nie wiem, dlaczego, bo chociaż jest to naprawdę sprawnie i porządnie zrealizowana drama, to nie ma w niej nic nadzwyczajnego, a wręcz napisałabym, że scenariusze pierwszych odcinków są tak przewidywalne i oczywiste, że można tylko zgrzytać zębami. Nie robi się tego, bo jak pisałam jest to znakomicie zrealizowane, ale prawie wszystkie pomysły, które są w tym serialu już gdzieś były pokazane w bardzo podobny sposób, a scenariusze niektórych odcinków są tak wsobne, że to aż boli. (Gdy doczytywałam o tym serialu, dowiedziałam się, że to remake japońskiej dramy, więc bardzo dosłownie to już było). Chociaż zaznaczam, z czasem jest lepiej, ale wciąż, ile nowego można pokazać w serialu o lekarzach.

Ile może być odkrywczych seriali o genialnych, niesocjalizujacych się lekarzach? W tym przypadku lekarce i to może jest w jakimś stopniu nowość, ale poza tym niewiele. Bohaterka ma jakąś mroczą/tragiczną przeszłość, którą sobie powoli odkrywamy, można też wysnuć wniosek, że nie zawsze była taka aspołeczna. Zachowania starszych chirurgów nie są zaskakujące, to, że szpital nie ma pieniędzy i nie ma kadry - nie jest zaskakujące. To, że w końcu wszyscy akceptują, a nawet pomagają - też nie jest zaskakujące, chociaż jest miłe i dobrze robi na serduszko widza. 

Dwa ostatnie odcinki są naprawdę ciekawe, ale jednocześnie dosyć dziwne - szczególnie 11. Widz otrzymuje bardzo wiele bardzo trudnych informacji, jasno odkrywa się przeszłość nie tylko głównej bohaterki, ale także dwójki - w sumie trójki - innych bohaterów. Dowiadujemy się, co naprawdę przeszła Gye Su-jeong i okazuje się, że nie miało to wiele wspólnego z wojną i jej skutkami (co można było przypuszczać z retrospekcji), a wiele wspólnego z tym, że ludzie, którzy mają najbardziej anielski PR, najbardziej zasługują na znalezienie się w najniższym kręgu piekła. To, co ujawnił jedenasty odcinek było naprawdę szokujące, a ponadto stawiało pytania o pryncypia bycia lekarzem. Podobnie dwunasty. Po 10 odcinkach poznawania współziomków głównej bohaterki w osobach Park Tae-gyeonga, Jo Won-jin (anestezjolożki) i Kim Seong-jin (lekarza na SOR-ze) w dwóch ostatnich odcinkach całe emocjonalne zaangażowanie widza zostaje postawione przed najcięższą próbą. 

 

Jeśli na przykład zastanawialiście się, oglądając, dlaczego Park Tae-gyeong, stażysta na oddziale chirurgicznym, jest budowany jako o wiele sympatyczniejsza, bardziej ludzka i taka, której chce się kibicować postać, dwa ostatnie odcinki odpowiadają na to pytanie, w pewnym sensie łamiąc serce widza. 

 

Podsumowując, Doctor X: Mafia in White to naprawdę dobry, zręcznie zrealizowany serial, ale ponieważ o historiach dziejących się w szpitalach powiedziano i pokazano już chyba wszystko (a wciąż powstają nowe seriale, dosłownie od czwartku 12 listopada Netflix reklamuje tajwański serial Miracles of the ER / Cuda na ostrym dyżurze i mamy też polskie Znieczulenie - które mam zamiar obejrzeć, bo nagrywali je w szpitalu w moim mieście; nie można też zapomnieć o koreańskim serialu The Trauma Code: Heroes on Call, który na samym Netflixie wykręcał chyba lepsze liczby), to nie jest on szczególnie odkrywczy. Zbudowany jest mniej więcej tak, że dwa odcinki łączy jakiś motyw (najczęściej przypadek), a nad wszystkim unosi się tajemnicza przeszłość bohaterki oraz jej teraźniejsze ziomkostwo ze wspominanymi wcześniej lekarzami. W tle mamy też trochę knowań politycznych, jakieś aspekty dotyczące funkcjonowania/finansowania szpitala, wszystko bardzo typowe rzeczy. Ogólnie, jeśli lubicie tego typu seriale - to śmiało oglądajcie. Jak widać w moim przypadku mimo wszystko był to taki typ serialu, w którego oglądanie nie musiałam się bardzo angażować, więc przełamał mój serialowy zastój. Ale nie jest to najbardziej odkrywcza i błyskotliwa drama pod Słońcem. To właśnie taka drama idealna do prasowania. I plusem jest też to, że ma te 12 odcinków, które zostają wyraźnie zamknięte. Być może przez wysokie wyniki oglądalności, ktoś myślałby o drugim sezonie, ale szczerze mam nadzieję, że nie - ten jeden sezon naprawdę stanowi idealnie zamkniętą całość i więcej nie trzeba.

Zapraszam na blogaskowego Facebooka oraz moje Instagramy (bookart_klaudia) oraz redaktorskie_drobnostki!

Trzymajcie się, M