Jak ludzie z różnymi tytułami naukowymi piszą artykuły

 Hello!

Szukałam jakiegoś krótszego wpisu po tych ostatnich kolosach i wpadłam na ten. To moje luźne spostrzeżenia po redakcji językowej tony artykułów naukowych - tak do czasopism, jak i książek.
 

Magistrowie

Są nadgorliwi. Próbują napisać wszystko, czego się dowiedzieli się, robiąc research. Jednocześnie czasami zapominają o przedstawieniu nieco szerszego kontekstu i bardziej interdyscyplinarnych punktów odniesienia.

Czasami wyciągają bardzo daleko idące wnioski na podstawie bardzo marginalnych, niekiedy wręcz ciekawostkowych, przesłanek. 

Używają za wielu słów, czasami zupełnie niepotrzebnie piszą jedną rzecz na trzy sposoby.

Często mają problem ze strukturą tekstu i nie potrafią dzielić go na spójne podrozdziały.

Niektórzy cierpią na syndrom mnie / moich / mój - spokojnie wiemy, kto jest osobą autorską artykułu, nie musisz podkreślać tego, że przedstawiasz w nim swoją analizę.

Młodzi doktorzy

Próbują popisać się WSZYSTKIMI metodologiami i podejściami teoretycznymi, które poznali w trakcie pracy nad doktoratem, w jednym tekście. 

Robią ogromne przypisy, umieszczając tam KAŻDĄ książkę czy artykuł, który dotyka tematu. Zobacz także, porównaj, zobacz więcej, więcej na ten temat - to ich ulubione wyrażenia w przypisach. W 99% przypadków nie wnosi to nic do artykułu, a tylko niepotrzebnie zwiększa liczbę znaków, obszar przypisów i wydłuża bibliografię.  

Bywają bardzo ostrożni i zawczasu zawierają w tekście wyjaśnienia do wszelkich potencjalnych zastrzeżeń. 

Starsi doktorzy 

Wypracowują swoje podejście i podstawy teoretyczne, na których lubią się opierać. Dzięki nim bardzo sprawnie analizują różne materiały i źródła. 

Profesorowie

Luz, bo wiele im wolno. W większości znakomita jakość tekstów, nawet nie trzeba się przy nich napracować. 

Zapraszam na blogaskowego Facebooka oraz moje Instagramy (bookart_klaudia) oraz redaktorskie_drobnostki!

LOVE, M