niedziela, 12 lipca 2015

I O U

Hello!
Co jakiś czas przy różnych okazjach pokazuję tu wyszywane elementy pewnego mojego projektu. Do jego zakończenia jeszcze daleka droga, ale prawie dokładnie rok temu wymyśliłam, w jaki sposób Sherlock będzie miał w nim swój udział.
Obrazek nawiązuje do ostatniego odcinka drugiego sezonu "Sherlocka" i słów oraz czynów wroga głównego bohatera, a mojej ukochanej postaci- Jima Moriarty.


Trzymajcie się, M

piątek, 10 lipca 2015

Dynamicznie, niepanicznie

Hello!
Od czasu, gdy napisałam, że rozpoczynam jazdy, do dziś wyjeździłam 21 godzin. Instruktor od jakiś trzech wysyła mnie, żebym zdała teorię, ale ja nie mogę się zebrać. Chociaż w sumie myślę, że zrobię to w przyszłym tygodniu.
Odkąd zaczęłam jeździć samochodem nie tylko nikogo nie przejechałam, ale nawet polubiłam kierować. Co nie oznacza, że robię to dobrze. Instruktor czasami się załamuje, że po tych 20 godzinach samochód dalej gaśnie mi przy ruszaniu, a jeśli jakimś cudem nie to i tak zrywam sprzęgło. Współpraca pomiędzy gazem a sprzęgłem w moim wydaniu nie istnieje. Ruszanie na górce wychodzi mi lepiej niż na skrzyżowaniu. Chyba, że ręczny jest ciężki w obsłudze i nie mogę go ponieść nawet dwiema rękami.
Opanowałam przynajmniej zmienianie biegów. Prawie, gdy mam zmienić na wyższy bez problemu, nawet gdy dojeżdżam do ronda to zmniejszam, ale na normalne skrzyżowanie w 99% wjeżdżam na trzecim biegu. I zawsze gdy myślę, że dam radę wjechać przed nadjeżdżającym samochodem to instruktor uświadamia mi, że jednak nie. A gdy postanawiam, że jednak poczekam to okazuje się, że wjechałabym trzy razy. Generalnie prawie wszystko robię odwrotnie. Wciskam gaz tam gdzie nie trzeba, a z hamulca prawie nie korzystam. Przekładanie prawej nogi z jednego na drugi pedał, przez długi czas przerastało moje siły. Ostatnio już grzecznie przepuszczam pieszych na pasach, nawet takich przy rondach.
Na pierwszych jazdach prawie za każdym razem przy włączaniu kierunkowskazów wyłączałam światła. Nie mam pojęcia ile razy tak zrobiłam, ale teraz już nie mam tego problemu. Chociaż ostatnio tak wczułam się w kierowanie, że jakimś cudem włączyłam wycieraczki.

Poza tym mam super wyrozumiałego instruktora, który twierdzi, że może nawet będzie ze mnie kierowca.

LOVE, M

środa, 8 lipca 2015

Tak bardzo różne ("Sherlock" S2)

Hello!
O ile, na upartego, pierwszy sezon "Sherlocka" można by jeszcze potraktować jako spójną całość, ta sztuczka nie wychodzi w przypadku sezonu drugiego. Każdy odcinek jest zupełnie inny od poprzedniego. A tak tylko przypominam, że sezon ma 3 odcinki.


W pierwszym odcinku drugiego sezonu pojawia się Irene Adler. I robi ogromne zamieszanie. Lara Pulver gra ją naprawdę świetnie, ale mi nie zupełnie podoba się sposób wykreowania tej postaci. Tak jak by na siłę starano się zrobić coś sensacyjnego, ale pomimo całej nowoczesności serialu, według mnie to bardzo nie pasuje. Nie oznacza to oczywiście, że to zły odcinek, bo jest naprawdę fascynujący. I to pod wieloma względami.
Podobnie jak w przypadku drugiego odcinka pierwszego sezonu tak drugi odcinek drugiego sezonu zupełnie mi się nie podobał. Historia, zagadka jest zupełnie oderwana od rzeczywistości i śledztwo toczy się poza Londynem. Wszystko ma oczywiście racjonalne wytłumaczenie, ale mnie oglądanie tego docinka zwyczajnie męczy.
Ależ lakonicznie idzie mi dziś przelewanie myśli na klawiaturę. W ożywieniu tekstu może pomóc fakt, iż w trzecim odcinku powraca Moriarty. Już wspominałam, że go uwielbiam, i że Andrew Scott jest absolutnie genialny. Jednocześnie jednak postać, którą gra czy raczej sposób w jaki ją gra jest mocno niepokojący. Wręcz przerażający, chociaż nie wygląda. A odcinek jest naprawdę dobry, chociaż smutny. I znów wyobrażam sobie jak fani serialu musieli czekać, na wyjaśnienia, tego co stało się w tym odcinku do następnego sezonu.

Ja naprawdę lubię, bardzo lubię ten serial, ale z tej pisaniny wynika zupełnie co innego. Nie mam pojęcia dlaczego. Chyba dziś jest zły dzień, a większego entuzjazmu można będzie się na pewno spodziewać przy recenzji trzeciego sezonu.

Trzymajcie się, M

poniedziałek, 6 lipca 2015

Smutek ("Miasto niebiańskiego ognia")

Hello!
Seria „Dary Anioła” była dla mnie w gimnazjum i liceum prawie jak „Harry Potter” w podstawówce. Ostatnie tomy obu cykli stoją dumie obok siebie na półce, znacząc zamykanie kolejnych etapów w moim życiu.



Długo, nawet bardzo długo, zabierałam się za przeczytanie „Miasta niebiańskiego ognia”. Książka wyszła w zeszłym roku, w mojej biblioteczce znalazła się na początku maja, ale postanowiłam najpierw przeczytać trzy tomy „Diabelskich maszyn” (jak się okazało w trakcie czytania, bardzo dobrze zrobiłam), aż w końcu zabrałam się za VI tom „Darów” pod koniec czerwca. Zapomniałabym, że miałam też plany przeczytania wszystkich poprzednich części, ale koniec końców przypomniałam sobie tylko wydarzenia z V. Tak więc do lektury przegotowywałam się długo i solidnie. Uwaga na spoilery, dotyczące zarówno tego tomu jak i poprzednich.

Książka ma 700 stron, momentami było tak, że zapominałam o czym czytałam na początku, bo już gdzieś nikło mi to w pamięci. Może to dlatego, że wydarzeń typu „WOW” wcale nie ma wiele, ani książka nie jest też „wybuchowa” jak to sugeruje napis na okładce. (Przy okazji tego tytułu, ale także wielu innych książek to co napisane jest na okładce nijak ma się do treści książki. Jest to irytujące i frustrujące dla czytelnika.) To wcale nie są jednak wady tej książki, bo akcja układa się płynnie i dość logicznie, choć niektóre rzeczy wychodzą naszym bohaterom za łatwo, jest moment kulminacyjny, rozwiązanie i zakończenie. Schemat podręcznikowy, ale bardzo dobrze napisany.

Naprawdę lubię zdecydowaną większość postaci wykreowanych przez panią Clare. Pomijając motyw wilkołaków, nie dlatego, że ich nie lubię, tylko ponieważ był ciągnięty bardzo na siłę, a wcale nie potrzeba było poświęcać im tyle miejsca w książkach.
Clary z Jace'm nie miała łatwego życia. Jeśli nie myślała, że jest to jej brat, to był opętany lub nie było sobą. A potem był jeszcze problem z niebiańskim ogniem. Jednak to spowodowało coś strasznego. Większość wspólnych momentów tej pary wyglądała tak. „-Nie dotykaj mnie, zrobię ci krzywdę. - Nie, wiem, że nie zrobisz mi krzywdy.” Na tej zasadzie przez jakieś ¾ książki. Po pewnym czasie stało się to dość nudne. Na szczęście problem został rozwiązany i potem dało się czytać.
Izzy przemyka przez książkę prawie niezauważona jeśli nie jest z Simonem. A on obrywa rykoszetem wszystkich działań podejmowanych przez Nocnych Łowców. Nie umiem tego lepiej nazwać. Po przeczytaniu wszystkich części, że to najsmutniejsza i najtragiczniejsza postać całej serii.
Alec i Magnus. Moja ukochana para. Końcówka V tomu złamała mi serce, nie przypuszczałam, że to możliwe co tam się stało. Dlatego z wytężoną uwagę czytałam „Miasto niebiańskiego ognia” wrażliwa na każdą wzmiankę na ich temat. Obaj zachowywali się jak typowi nastolatkowie, śledzenie ich relacji było przezabawne. Oni tak bardzo się kochają. A ja mam jeszcze do przeczytania „Kroniki Bane'a”.

Rozwiązanie kwestii Sebastiana i Mrocznych Nocnych Łowców było smutne. Generalnie przez całą książkę rozwinięta jest taka smutno-przygnębiająca nitka. To co wydarzyło się później też jest po prostu smutne i to co stało się Simonowi. Nie ma lepszego słowa na podsumowanie tej książki.

Bardzo dobrze zrobiłam, że przeczytałam „Diabelskie maszyny”. W innym wypadku nie zrozumiałabym tak z 1/5 książki. Może troszkę mniej, ale nawiązań wprost jest całe mnóstwo, a większych lub mniejszych aluzji jeszcze więcej. Co więcej w „Mieście niebiańskiego ognia” dowiadujemy się wielu ciekawych rzeczy na temat Brata Zachariasza. Osobiście pojawia się też Tessa.

Jednak oprócz wyjaśnienia zagadki Zachariasza autorka w tej książce rozpoczyna też swoją następną trylogię „The Dark Artifices”, której główni bohaterowie, czyli Emma i Jules pojawiają się już w „Mieście niebiańskiego ognia”. Połączenie w sumie 3 historii wyszło pani Clare całkiem ładnie, choć nawiązań do Los Angeles i przyszłej serii było troszkę za dużo. Ale i tak już zdążyłam polubić Julesa, Tiberiusa i resztę rodzinki o wspaniałych choć oryginalnych imionach, tylko do Emmy nie jestem do końca przekonana.

Dziwnie żegnać się z tą serią. Finał był naprawdę dobry, ale chciałoby się więcej. Pocieszająca jest pracowitość autorki i jej chęć do pisania. To pożegnanie raczej nie jest ostateczne. 
 Trzymajcie się, M

sobota, 4 lipca 2015

"659. Zmień wrogów w przyjaciół, robiąc dla nich coś dobrego"

Hello!
W czerwcu, jakimś cudem, nie miałam okazji, aby wybrać i przedstawić kolejne punkty z książki "Duży Mały Poradnik Życia". Dziś nadrabiam więc zaległości.

664. Jeżeli bardzo chcesz coś zrobić i masz wewnętrzne przekonanie, że powinieneś to zrobić, to rób. Intuicja jest często równie ważna jak fakty. 
669. Bądź oryginalny. Jeśli to oznacza odrobinę ekscentryczności, to nic nie szkodzi. 
684. Korzystaj z okazji niezwłocznie.
688. Pamiętaj, że milczenie jest czasem najlepszą odpowiedzią. 
691. Nie odrzucaj dobrego pomysłu tylko dlatego, że nie podoba ci się jego pomysłodawca. 
701. Wygrywaj bez przechwałek.
702. Przegrywaj bez tłumaczeń. 
707. Nie bądź kimś, kto mówi najpierw "ognia", a potem "celuj".
708. Nie bądź kimś, kto mówi "celuj, celuj, celuj...". 
711. Czytaj więcej książek. 
715. Pamiętaj, że im więcej wiesz, tym mniej się boisz.
723. Niektóre rzeczy trzeba zrobić lepiej, niż były robione dotąd. Inne po prostu trzeba zrobić. Jeszcze innych można nie robić wcale. Wiedz, które są które.

Przez upały nie jestem w stanie myśleć, jedyną rzeczą, nad którą się zastanawiam jest moment, w którym się rozpuszczę.

Trzymajcie się, M

czwartek, 2 lipca 2015

Sherlock ma parę

Hello!
W zeszłym roku na urodziny Koleżanka z ławki dostała Sherlocka- lalkę wykonaną przez moją mamę. W tym do Holmesa dołączyła Irene Adler.




Zrobienie jej fryzury i wyszycie uśmiechu to była męczarnia. O ile włosy po pierwszym przymocowaniu do głowy poprawiałam tylko 2 razy, to do uśmiechu nie miałam tyle cierpliwości. Ani pomysłu jak go zrobić, aby jednak wyglądał dobrze.

LOVE, M

wtorek, 30 czerwca 2015

Początek ("Sherlock")

Hello!
Po tygodniowej przerwie wracam do tematu wakacji czyli Sherlocka Holmesa. W tym miesiącu na pewno pojawią się recenzje serialu BBC zaczynając od dziś. Co prawda nazywać 3 odcinki, a każdy trwający tyle co niezbyt długi film, serialem, gdy jest się przyzwyczajonym do 24 odcinkowych sezonów, jest dla mnie dość dziwne. Ale nie przeszkadza lubić "Sherlocka".


W poście Dlaczego zaczynamy oglądać seriale? napisałam, że "Sherlocka" zaczęłam oglądać, bo Benedict Cumberbatch zaczął wyskakiwać z lodówki. Lodówka to mało precyzyjne określenie i oczywiście mam na myśli fakt, że gdziekolwiek w internecie nie zajrzałam, czy to był tumblr, facebook, blogi czy nawet wiadomości, tam było pełno informacji na temat tego serialu. Denerwowało mnie to niesamowicie, nic nie mogło się odbyć bez wpadnięcia na zdjęcia Benedicta. W końcu, chcąc dowiedzieć się o co jest to całe zamieszanie obejrzałam pierwszy odcinek. Nie jestem pewna kiedy to było. Na pewno przed tym jak serial pojawił się na antenie TVP. Pamiętam za to, że, wbrew moim uprzedzeniom i obawom, serial mi się spodobał. Pierwsze mniej więcej 20 minut pierwszego odcinka to jeden z najzabawniejszych (nie mylić ze śmiesznym) fragmentów całego sezonu, jeśli nie całego serialu.


W czasie czytania "Studium w szkarłacie" byłam zaskoczona jak wiele różnych naprawdę drobnych detali zgadza się i jest pokazane w serialu. Niestety moja biblioteka jest zamknięta do odwołania i nie mogę czytać kolejnych książek.

Po ponownym obejrzeniu 3 pierwszych odcinków dochodzę do wniosku, że łatwiej jest mi jednak traktować każdy jako mniej więcej zamkniętą całość, bo mogę je wtedy łatwo sklasyfikować. Pierwszy jest w większości zabawny, drugi okropnie mnie nudzi, co oczywiście nie jest jednoznaczne z tym, że jest nudny, a trzeci jest naprawdę pasjonujący. "Sherlock" to chyba serial, w którym takie osobiste odczucia względem pojedynczych odcinków są ważniejsze niż określanie czy sezon się podobał.


Jak wspominałam absolutnie nie byłam przekonana do Benedicta. Do czasu, aż okazało się, że on nie gra Sherlocka tylko nim po prostu jest. Idealnie wpisuje się w wizję postaci przedstawianą przez twórców serialu. Jednak czy Sherlocka Holmesa z BBC można łatwo polubić? Chyba nie. Po pierwszym obejrzeniu pierwszego sezonu nie zwróciłam uwagi na fakt, że John przedstawiony w serialu jest wyjątkowo zdesperowany. Dostrzegłam to dopiero teraz i nie powiem, aby mi się to spodobało. Watson jest uosobieniem wszelkich ludzkich cech, których brakuje Holmesowi, ale jednocześnie szuka u niego aprobaty i chce aby Holmes go doceniał, choć wie, że tak naprawdę jego słowa nic nie znaczą. Doskonałym przykładem wykorzystywania uczuć jakie budzi Sherlock jest Molly. To jedna z moich ulubionych postaci, choć często zachowuje się bardziej niż żenująco, ale zawsze mi jej bardzo szkoda, gdy Holmes czegoś od niej chce i prawi jej komplementy, a ona się na to łapie. Troszkę chyba za bardzo poszłam w psychologiczne aspekty, wróćmy do serialu.


Potrafię sobie wyobrazić co czuły osoby, które na drugi sezon musiały czekać dość spory kawałek czasu. Do czego jak do czego, ale do finałów twórcy mają talent. Postacią z tego serialu, którą prawdziwie uwielbiam jest Moriarty. Andrew Scott jest genialny. Mogłabym się zachwycać i zachwycać, jego po prostu trzeba zobaczyć.

O innych elementach serialu i postaciach, które przewijają się przez wszystkie sezony napiszę w następnych notkach.
LOVE, M

piątek, 26 czerwca 2015

"Diabelskie maszyny"- cytaty

Hello!
Kiedyś dużo częściej dodawałam na bloga cytaty z książek, ale ostatnio prawie tego nie robię. Chyba jednak w najbliższym czasie powrócę do tej tradycji, bo to dość prosty i przyjemny sposób na przedstawienie przeczytanych książek. Dziś postanowiłam wykorzystać cytaty na zakończenie tygodnia z "Diabelskimi maszynami".


"Mechaniczny anioł"
>"-Lubię kaczki - wtrącił dyplomatycznie Jem. - Zwłaszcza te z Hyde Parku. - Zerknął z ukosa na przyjaciela. Obaj siedzieli na brzegu wysokiego stołu, z nogami zwieszonymi nad podłogą. - Pamiętasz, jak próbowałeś kiedyś mnie namówić, żebym rzucił im piróg nadziewany mięsem, bo chciałeś sprawdzić, czy uda się wyhodować rasę kaczek kanibali?
-I zjadły go - przypomniał Will. - Krwiożercze małe bestie. Nigdy nie ufaj kaczkom."


> "Uroda blaknie, gotowanie jest wieczne"

> "Magnus uśmiechnął się szeroko.
- Czarne włosy i niebieskie oczy to moje ulubione połączenie.
Tessa odruchowo sięgnęła do jasnych loków Camille. Bane wzruszył ramionami.
- Nikt nie jest doskonały."


> "-Więc o nim zapomnij.Jest jakiś szczególny powód, dla którego wciąż gryziesz wampiry?
Will dotknął zaschniętej krwi na nadgarstkach i uśmiechnął się lekko.
-Bo się tego nie spodziewają.
-Oczywiście,że nie. Wiedzą co się z nami dzieje, kiedy spróbujemy ich krwi.Pewnie oczekują po Tobie więcej rozsądku.
-I to oczekiwanie nigdy nie wychodzi im na dobre, nie sadzisz?"



"Mechaniczny książę"
>"-A jakie jest określenie na racjonalny strach przed irytującymi idiotami?- wypaliła Jessamine"

>"Charlotte rzuciła kartkę na biurko i wykrzyknęła z gniewem:
- Aloysius Starkweather to najbardziej uparty, zakłamany, zawzięty, przekorny, zdegenerowany...-Urwała i zacisnęła usta, najwyraźniej starając się odzyskać panowanie nad sobą.
-Może słownik?-spytał Will (...)"

>"A jakiego koloru jest twoja dusza, Willu Herondale?
-Fioletoworóżowa"

>"Jestem w domu wilkołaka, pomyślał Will, obok klęczy czarownik i mnie pociesza, a metr dalej leżą prochy martwego demona. Kto potrafiłby sobie coś takiego wyobrazić"

"Mechaniczna księżniczka"
>"Każde spotkanie doprowadza do rozstania i tak zawsze będzie, dopóki życie jest śmiertelne.
 W każdym spotkaniu jest część żalu z rozstania, ale w każdym rozstaniu jest ta sama ilość radości ze spotkania."

>"Jestem dramatyczny-Przyznał Will.-Gdybym nie był Nocnym Łowcą, czekałaby mnie przyszłość na scenie. Nie wątpię, że nagradzano by mnie aplauzem."

>"Ale ty jesteś bardziej jak bohaterowie ze starożytnych czasów, jak Achilles i Jazon.
- Achillesa zabito zatrutą strzałą, a Jazon zmarł samotnie, zamordowany przez swój własny, rozpadający się statek. Taki właśnie jest los bohaterów i tylko Anioł wie, dlaczego ktokolwiek chciałby być jednym z nich."

>"-Konsul? Przeszkadza nam w śniadaniu? Co będzie dalej? Inkwizytor na herbacie? Pikniki z Cichymi Braćmi?
-Pieczone kaczki w parku- rzucił Jem szeptem."

Trzymajcie się, M

czwartek, 25 czerwca 2015

Zgrzytanie zębów ("Mechaniczna księżniczka")

 Hello!
"Mechaniczna księżniczka" to ostatni tom trylogii "Diabelskie maszyny". Autorka nie patyczkuje się z czytelnikiem od pierwszych stron książki, nie ma taryfy ulgowej, jest wyjątkowo dramatycznie. Ale to tylko przygotowanie na to co czeka nas pod koniec. Zaryzykuję stwierdzenie, że pani Clare jest wręcz okrutna. A potem wręcz absolutnie brutalna. Ta książka to jazda bez trzymanki po naszych emocjach. O ile w poprzedniej części jeszcze działo się wyjątkowo dużo w tej jest odrobinę spokojniej, ale po skończeniu czytania czułam się jakby mnie przejechał walec. Właśnie ze względu na przeżywanie uczuć bohaterów.



Gdy pod koniec "Mechanicznego Księcia" pojawiła się siostra Willa już wiedziałam, że nie ma możliwości abym ją polubiła. I nie pomyliłam się, niesamowicie calutką książkę grała mi na nerwach. Te jej dylematy i troska o Willa. Cały czas miałam wrażenie, że jest zupełnie w książce niepotrzebna. I podejrzana. Ponadto później przekonałam się, że została wprowadzona do książki chyba tylko po to, aby Gabriel miał parę.

Wspominałam, że od początku polubiłam Henrego? Może przez to, że był niedoceniany przez innych. Ale ja widziałam swoje. Też dzięki przeczytaniu pięciu tomów Darów Anioła i naprawdę polecam czytać Diabelskie Maszyny jednak po Darach, albo w trakcie, w kolejności jak książki zostały wydane. Wracając do Henrego. To Magnus był osobą, która pierwsza naprawdę go doceniła. A ja uwielbiam go jeszcze bardziej.On wręcz zaprzyjaźnił się z Henrym. W morzu tragedii jakie serwuje nam autorka takie przejawy wzajemnej serdeczności są na wagę złota. Tu się wkrada jeszcze jeden element pozytywny czyli Gideon i Sophie, i to jest para, którą lubię najbardziej ze wszystkich.

Wróćmy jednak do tragedii. Po pewnym czasie przestałam wierzyć, że za tą historią stoi kobieta. Nawet nie ze względu na pogrywanie z uczuciami czytelników, bo to pasuje, ale za bawienie się z emocjami bohaterów. Jest w książce scena, która absolutnie skrzywdziła trójkę głównych bohaterów. Nie polubiłam szczególnie Tessy, nawet historia jej wisiorka okazała się ciekawsza niż jej własna, ale Willa i Jema owszem. A autorka to zepsuła. Po tym jednym momencie miałam syndrom wyparcia i aby móc czytać dalej zapomniałam. Ale jakiś taki niesmak pozostał.

Jednak nie spodziewałam się, że tak mocno zżyję się z postaciami i bardzo, bardzo przeżywałam całą książkę. Nie mam pojęcia ile chusteczek zużyłam. Z jednej strony trzeci tom jest wręcz niewiarygodnie smutny, ale epilog daje nadzieję na przyszłość.

Chciałam jeszcze napisać o dwóch rzeczach odnośnie całej trylogii. Gdy zaczęłam ją czytać pierwszym moim odruchem była chęć sprawdzenia drzew genealogicznych postaci, te znane z Darów nazwiska, i od razu dowiedzieć się jaki stopień pokrewieństwa łączy poszczególne postaci. Niektórych można się było domyślić, niektóre były zaskakujące, ale całość fascynująca. Na przykład okazuje się, że Jace, Isabelle i Alec mają wspólnych prapraprapradziadków, bawiłam się w rysowanie tych drzew. Druga fantastyczna sprawa, to fakt, że każdy rozdział zaczynał się cytatem, fragmentem wiersza i to wyjątkowo trafnie dobranym do tego, co się miało dziać. A bohaterowie- Will i Tessa- sami byli absolutnie zafascynowani książkami. Czasami było to denerwujące, bo pojawiały się spoilery, na przykład z dzieł Dickensa, ale tym samym zachęcało to do ich przeczytania, ale generalnie popisywanie się znajomością literatury i poezji było genialne. Plus pod koniec "Mechanicznej księżniczki" pojawia się fragment z "Davida Copperfielda", którą to książkę skończyłam czytać tuż przed zaczęciem "mechanicznej" serii.

To jeszcze nie koniec, z "Diabelskimi maszynami" spotkamy się jeszcze jutro, M

środa, 24 czerwca 2015

Śmiech przez łzy ("Mechaniczny książe")

 Hello!
W drugim tomie bardzo szybko poznajemy powód wstrętnego zachowania Willa. Naprawdę cieszę się, ze to miało jakąś przyczynę, bo już się zaczynałam martwić, że to po prostu okropna postać.  Dodatkowo wiąże się to bezpośrednio z tym, dlaczego Will uciekł z domu. W rozwiązaniu problemu pomaga mu Magnus, ja mam do niego ogromną słabość więc bardzo się cieszę, że jest go dość dużo w "Mechanicznym księciu". Cały ten wątek bardzo ładnie wpisuje się w akcję i ją uspokaja. Był potrzebny, bo książka jest wręcz przeładowana.

Akcja, uczucia, akcja, uczucia. Na dosłownie każdej stronie coś się dzieje. Czytam sporo, ale tak dużej ilości działań i emocji na 500 stronach jeszcze nie spotkałam. Poczynając od poszukiwań Mortmaina, po przeżycia małżeńskie Charlotty i Henrego, po problemy z Jessamine i Natem, kolejny bal, treningi Sophie i Tessy prowadzone przez Lightwoodów i całe spektrum odczuć jakie może nam zapewnić bohaterka o dwóch adoratorach. I przeważnie są to mocno skrajne uczucia. Ale nie tylko Tessy. W czasie czytania "Mechanicznego księcia" dosłownie co dwie strony zmieniał mi się wyraz twarzy, raz śmiałam się w głos, zaraz szkliły mi się oczy, czasami niewiele brakowało, a krzyknęłabym z zaskoczenia. I tak w kółko. Dzięki takiej kumulacji wszystkiego książkę czyta się niesamowicie szybko, jeden wieczór.

W tym tomie opisy nie rażą, a są bardzo potrzebne, trochę jak retardacja. I nie ma tak wielu nowych postaci żeby rozwlekać się nad ich wyglądem. Pojawiają się wyżej wspomniani bracia Gabriel i Gideon Lightwoodówie. Imię drugiego z nich od razu skojarzyło mi się z Alekiem z "Darów Anioła", bo jeśli uważnie się je czytało to wiadomo, ze Gideon to jego drugie imię, i z tego powodu bardzo uważnie śledziłam poczynania imiennika  w "Mechanicznym Księciu". I bardzo podoba mi się kierunek, w którym zmierza, zobaczymy jak zostanie to rozwinięte w następnym tomie.
Na jedną z moich ulubionych postaci drugoplanowych wyrasta Sophie- pokojówka w Instytucie. Chociaż ma pracę jaką ma, jest silną, niezależną dziewczyną, nie naiwną, ale przesympatyczną i często ma dużo racji w tym co mówi i robi.

Czekałam na rozwój postaci Tessy, ale doczekałam się zaledwie jednej istotnej i jednej nieistotnej informacji na jej temat. A poza tym ciągle było mniej więcej tak: widzi Jema: Jem, Jem, Jem; widzi Willa: Will, Will, Will. W pewnym momencie miałam już jej szczerze dość, ale plus za to, że podjęła jakaś decyzję.

Nie pozostaje mi nic innego niż jeszcze trochę poczekać na rozwiązanie wszystkiego w "Mechanicznej księżniczce".

LOVE, M