sobota, 11 października 2014

Niespodziewanie długi weekend

Hello!



Mój weekend zapowiada się bardzo przyjemnie, gdyż będę miała 2 dodatkowe dni wolnego, a wiem, że nie we wszystkich szkołach tak jest, a do tego w środę półgodzinne lekcje i na dodatek chyba tylko 5. Oprócz tego, że mam chór i fakultety we wtorek oraz, że muszę przysiąść do rzeczy wiązanych z olimpiadę byłoby wspaniale. Generalnie jednak zapowiada się całkiem sympatyczny tydzień.

Dzień 33: Bardzo krótka piosenka.
Albo mi się wydaje, albo znalezienie piosenki, która trwa mniej niż 3 minuty graniczy z cudem.

Dzień 34: Piosenka wykonana przez aktora/aktorkę.

Dzień 35: Piosenka klasycznego zespołu rockowego.

Dzień 36: Piosenka, która wygrała Eurowizję w roku, w którym się urodziłeś/aś (1956+)

Dzień 37: Najgorsza piosenka w twojej kolekcji.
Ja już wspominałam, że nie wiem, kto układał te pytania, ale mógł się bardziej postarać.
Ale na przykład tej piosenki nie znoszę. Bałkanica




Dzień 38: Piosenka, która daje Ci motywację.
A tu będą dwie.



Dzień 39: Pierwsza lepsza piosenka, która przychodzi Ci na myśl.

Dzień 40: Piosenka z 1950 roku


Pozdrawiam M

czwartek, 9 października 2014

Co to jest angielskość? ("Przejrzeć Anglików")

Hello!
Przeważnie nie rzucam się na książki. A przynajmniej ich nie kupuję. Ale podczas niedawnych zakupów w Biedronce, zobaczyłam tomisko ze świetną okładką. Jest na niej człowiek, którego od razu można rozpoznać jako Sherlocka Holmesa. A książka nosi tytuł: "Przejrzeć Anglików. Ukryte zasady angielskiego zachowania.". Skusiłam się i już jestem po lekturze.


"Anglicy ze wszystkich klas uważają, że herbata ma cudowne właściwości. Jej filiżanka potrafi wyleczyć, lub przynajmniej złagodzić, prawie wszystkie drobniejsze dolegliwości fizyczne i niedyspozycje, od bólu głowy po otarte kolano. Herbata jest także zasadniczym remedium na wszystkie bolączki społeczne i psychologiczne i psychiczne. (...) Nieważne, w jakim jesteśmy stanie fizycznym czy psychicznym, na pewno "filiżanka dobrej herbaty" jest tym, czego nam potrzeba"

Książka nie jest może typowo naukowa, przeznaczona jest do czytania przez przeciętną osobę, ale to nie znaczy, że jest lekka. Fascynująca owszem, ale to nie fabuła, nie ma się w co wczuć, z kim utożsamić. Jeśli interesujesz się Anglikami to zdecydowanie książka dla Ciebie, ale jeśli ni  to możesz mieć problem z przeczytaniem. Również dlatego, że ma 600 stron. I choć mi bardzo się podobała, to mniej więcej po rozdziale czy kilku podrozdziałach musiałam przerwać czytanie, żeby sobie poukładać wiedzę. Bo nie da się ukryć, że książka to skarbnica wiedzy. A dodatkowo, zdecydowanie zachęca do obserwowania ludzi. Bardzo często łapałam się, na tym, że miałam ochotę jechać do Anglii, wejść do jakiegoś pubu i sprawdzić ile z napisanych rzeczy, sprawdza się w rzeczywistości. Ale wierzę w kompetencje autorki, pani antropolog Kate Fox. Co prawda, książka miała swoją premierę 10 lat temu, jednak chyba podświadomość i sposoby zachowania Anglików, aż tak bardzo się nie zmieniły.

"Angielska wojna domowa toczyła się między zwolennikami monarchii a zwolennikami parlamentu - i na czym stanęło? Że mamy i to, i to. Kompromis."
"Prawdzie angielski marsz protestacyjny wyglądałby tak, że szlibyśmy i skandowali: "Czego żądamy? STOPNIOWYCH ZMIAN! Kiedy? W ODPOWIEDNIM CZASIE!"
Pierwszy cytat czytałam mniej więcej w czasie, gdy uczyłam się o tym na historii. A drugi skojarzył mi się z popularnym memem.

LOVE, M 


wtorek, 7 października 2014

Frankfurt Zoo

Hello!
Dziś kolejna zdjęciowa wycieczka, tym razem do Zoo.
Ale opatrzona krótkim wstępem na temat mojego podejścia do instytucji samego zoo. Nie rozumiem wcale idei zoo. Chociaż rozumienie to może złe określenie, bo tu nie ma co rozumieć. Ale trzymanie zwierząt w klatkach czy nawet na wybiegach, które mają udawać ich naturalne środowisko wydaje mi się być rodzajem hipokryzji, której celem jest rozrywka, a nie pomoc zwierzętom. Oczywiście zagrożone gatunki, rozmnażanie. Ale nie można im było pomóc w Afryce, Azji czy gdzie indziej? Przecież są ludzie i organizacje zajmujące się takimi sprawami. Poczytałam trochę, ale dalej nie widzę sensu w całym tym przedsięwzięciu i sprowadzaniu zwierząt. Edukacyjne no może trochę. Jednak dalej wyrywanie zwierzaka z naturalnego środowiska, transport i wylądowanie w zoo, nie wydaje mi się tego warte. Może jeszcze za mało dokładnie zbadałam temat, ale wątpię czy kiedykolwiek zalety zoo przewyższą jego wady.
Tak owszem, poszłam tam, jednak patrząc na te biedne zwierzątka, wcale się dobrze nie czułam. Może oprócz oglądania ryb, bo one akurat były po prostu fascynujące. Ale już schowane tygrysy czy małpy raczej potwierdzały to co napisałam.

 Lwy miały nas w głębokim poważaniu.






Trzymajcie się, M.

niedziela, 5 października 2014

Matematyka i muzyka

 Hello!
Takiej zapaści ambicji jak prezentuję ostatnio, nie miałam dawno. Wszystko przez kochaną matematykę. Jak o niej pomyślę to robi mi się słabo. Tym bardziej jak uświadomię sobie, że muszę zdać z niej maturę. I już to widzę jak logarytmy, działania na potęgach czy pierwiastki, już nie wspominając o funkcjach, przydadzą mi się  w życiu. Ale przynajmniej się staram, zostaję na fakultetach do 16 i nawet próbuję robić zadania. Fakt, że niewiele z tego wychodzi, dopóki ktoś mi tego od początku nie wyśni. Moja porcja narzekania na ten tydzień załatwiona więc można przejść do części muzycznej.

Dzień 25: Piosenka, o której zagranie poprosisz DJ’a na imprezie.
 Wiem, że nie jest zbyt imprezowa, ale jak tylko przeczytałam te zdanie to o niej pomyślałam.

Dzień 26: Dobra piosenka z lat 60tych.

Dzień 27: Piosenka z liczbą w tytule.
Nie mogłam się powstrzymać. 

Dzień 28: Piosenka starej daty (który rok?)
1961

Dzień 29: Piosenka Michaela Jacksona.

Dzień 30: Jedna z najstarszych piosenek, które lubisz.

Dzień 31: Jeżeli robił/a byś imprezę urodzinową, ta piosenka byłaby puszczana.

Dzień 32: Piosenka z obecnych list przebojów, którą lubisz najbardziej.


Trzymajcie się, M

piątek, 3 października 2014

Problem z dobrem i złem w drugim sezonie Once Upon a Time

Hello!
Na koniec pierwszego sezonu Pan Gold postanowił sprowadzić do Storybrooke magię. Podobno miał to być temat przewodni drugiego sezonu. Ale fabuła okazała się oczywiście bardziej skomplikowana i dopiero po obejrzeniu wszystkich 22 odcinków, uznałam, że powinnam była podzielić recenzje na 2 części, bo i sezon można w ten sposób podzielić. Z drugiej strony nie znoszę streszczania co się dzieje i opisywania wydarzeń więc jednak będę odnosiła się do całości.

Co mnie najbardziej ucieszyło w tym sezonie to pojawienie się postaci kapitana Haka. Jego postać ani trochę nie miała wpływu na to, że zaczęłam serial oglądać i wcale nie naoglądałam się zdjęć i gifów z nim. Wcale. Jenak pomimo całego mojego entuzjazmu dla tej postaci, nie spodziewałam się, że jego losy będą, aż tak skomplikowane, a on sam będzie miał tak niejasny charakter. Choć nie spodziewałam się, że będzie on dobry, w końcu to kapitan Hak, ale przypuszczałam, że będzie lepszy. Poczekam jeszcze co będzie z nim w 3 sezonie, bo jestem jego wielką fanką.

Ale z nowych postaci pojawią się też: Śpiąca Królewna, którą na początku trudno polubić, książę Filip i Mulan. I to wszyscy w tym samy wątku, na początku sezonu, ale w ostatnim odcinku też mają swój epizod, który, przypuszczam, będzie znaczący później. Z tych lepszych i ważniejszych postaci to chyba tyle. Za to dostajemy jedną, bardzo konkretną, złą bohaterkę, a mianowicie matkę Reginy- Korę.

W tym sezonie dostajemy też sporą dawkę szczegółów z przeszłości ważniejszych postaci, głównie: Śnieżki, Emmy, Reginy i jej matki. Jest to bezpośrednio związane z pierwszymi odcinkami i tym, że dwie pierwsze bohaterki trafiają do magicznego świata. Udaje im się wrócić, Regina nawet na chwilę zostaje bohaterką, ale nie udaje im się zapobiec przybyciu do miasteczka Kory. Większość problemów bohaterów w kolejnych odcinkach wynika właśnie z jej obecności. A co do przeszłości Emmy. Poznajemy ojca Henrego. Oraz jego narzeczoną i jej kochanka. To już w dalszych odcinkach.

A jaki jest problem z tytułu notki. Otóż Śnieżka robi rzecz zupełnie do niej niepodobną czyli złą. Ma wyrzuty sumienia, a w jej sercu pojawia się czarna plamka. Ale największy dylemat jak dotyczy oczywiście Reginy. Próbuje się zmienić dla Henrego, ale i tak robi rzeczy, często gorsze niż złe. A na początku sezonu wierzyłam, że jednak jest w stanie się zmienić. I koniec końców chyba, prawie jej się to udaje, ale cały sezon jest ogarnięta obsesją na punkcie Henrego. No i moja druga ulubiona, rozchwiana emocjonalnie postać, czyli pan Gold. A jak on to i nieodłącznie Bella, która straciła pamięć. Golda jako postać chyba jeszcze trudniej analizować niż Reginę, bo nie wiadomo z jakich pobudek on działa i przez to, często jego zachowanie bywa irytujące.

Ostatni akapit. Fabuła stała się bardzo rodzinna. Wszystkiemu oczywiście winna jest Emma, która nie widziała kim jest ojciec jej syna. Więc mamy teraz w miasteczku babcie, dziadków i dwie mamy, a także kochana matki, syna porzuconego przez ojca. Generalnie sprawy bardzo się skomplikowały i jestem pewna, że skomplikują się jeszcze bardziej. A dwa ostatnie odcinki sezonu, choć chyba bardziej przed ostatni, to najlepsze epizody od początku sezonu.


Udanego weekendu, M

środa, 1 października 2014

244. Nigdy nie rozcinaj tego, co można rozwiązać

Hello!
Wydaje mi się, że dawno nie korzystałam z "Dużego Małego Poradnika Życia" i dziś nadrabiam zaległości.

246. Odpowiadaj dzieciom, które machają ci z okien autobusów szkolnych.
250. Naucz się okazywać dobry humor nawet wtedy, kiedy czujesz co innego.
251. Naucz się okazywać entuzjazm nawet wtedy, kiedy czujesz co innego.
253. Bądź skromny. Wiele osiągnięto przed twoim przyjściem na świat.
254. Nie komplikuj.
266. Strzeż się osób, które nie mają nic do stracenia.
276. Zostawiaj wszystko w nieco lepszym stanie niż zastałeś.
284. Nigdy nie lekceważ swojej zdolności do zmiany samego siebie.
285. Nigdy nie przeceniaj swojej zdolności do zmieniania innych.
286. Ćwicz się w empatii. Staraj się zobaczyć rzeczy z punktu widzenia innych ludzi.

W tym tygodniu bardzo dużo się dzieje. Pomijam już nawet sprawdziany, bo to normalne. A reszta spraw nie może się zdecydować czy chcą być pozytywne, jak na przykład wizja sobotniego projektu u Bliźniaczek, czy zdecydowanie niezbyt dobre, jak wszelkiego typu choroby i nie koniecznie mam tu ma myśli przeziębienie. Trochę wychodzi taki misz-masz psychiczny i trudno to ogarnąć.

Trzymajcie się, M

poniedziałek, 29 września 2014

Frankfurt o zmierzchu

Hello!
Początek tygodnia przyniósł zapowiedź sprawdzianu z historii, któremu do czwartku będzie podporządkowane moje życie. Ale takie życie szalonej maturzystki, która podjęła się zdawania historii na maturze i jeszcze z tego pomysłu nie zrezygnowała.
Przygotowując notkę byłam pewna, że posiadam więcej zdjęć Frankfurtu w nocy. I w niemałym szoku, gdy  okazało się, że jest ich aż 5, z czego 3 publikuję. Uznałam, że i tak zasługują na osobną notkę. A niewykorzystanych zdjęć, mam jeszcze całe mnóstwo i nie wiem nawet, czy października mi wystarczy, na pokazanie wszystkich.




Udanego tygodnia, M

sobota, 27 września 2014

Muzyczny weekend numer 3

 Hello!
Myślałam, że okres chorobowy mam za sobą, ale niestety nie. Znowu mnie coś złapało, a efektem jest to, że nie za bardzo mogę mówić. Ale nie tylko ja tak mam. Nawet pani od historii się rozchorowała, co jest rzeczą nie do pomyślenia. A średnia obecności szkoły na lekcjach przypuszczalnie wynosi około 50%. Moja klasa bardzo się to tego przyczyniła, bo w minionym tygodniu były dni, gdy na 28 osób, obecnych było 10.

Dzień 17: Piosenka z filmu (Z jakiego?)
Hobbit. Pustkowie Smauga

Dzień 18: Piosenka która powstała w roku Twoich urodzin.

Dzień 19: Piosenka, którą Twoim zdaniem, lubi wielu ludzi.



Dzień 20: Dobra piosenka z lat 80tych

Dzień 21: Piosenka z imieniem w tytule.

Dzień 22: Piosenka, która trwa dłużej niż 7 minut.
Jest 7 równo.

Dzień 23: Piosenka bez słów.


Dzień 24: Dobra piosenka z lat 70tych.


By by, M

czwartek, 25 września 2014

InQubator

Hello!
Dokładnie tydzień temu moim mieście rozpoczął się festiwal teatralny InQubator. I trwał przez trzy dni. Z 16 spektakli, które odbywał się w ciągu tych dni, wybrałam się na 3. Tylko trzy chciałoby się rzec, ale trzeba wziąć pod uwagę to, że rozpoczynał się w tygodniu, a ja mam szkołę i pracę.

1. Spotkać Prospera - Teatr Woskresinnia z Ukrainy
Gdy tylko przeczytałam, że przedstawienie jest na podstawie Burzy, Romea i Julii, Hamleta i Snu nocy letniej wiedziałam, że nie może mnie na nim zabraknąć. I nie pomyliłam się w moich oczekiwaniach co do niego. Był niesamowity. Mnóstwo rekwizytów, muzyka, do tego efekty takie jak płomienie i fajerwerki, serpentyny. Do tego aktorzy na szczudłach. Całość dawała wyjątkowo magiczne wrażenie i była niezwykle widowiskowa.
Źródło i więcej zdjęć

2. Cykl - Teatr Usta Usta
"Spektakl multimedialny, łączący grę aktorską i animacje komputerowe, który wyczaruje przed nami świat sennych koszmarów, obaw i pragnień"
Przedstawienie było dość intrygujące. Aktorzy występowali na tle animacji, które pojawiały się na 6-boku i każdy aktor, po kolei występował na każdym boku. A to co pokazywali było niezwykłe. Hodowca ptaków, którego ptaki przerosły i sam stał się ich więźniem. Osoba, która miała problem ze swoim wnętrzem, tożsamością, a przynajmniej ja to tak odebrałam. Klaun, który z spłonął z rozpaczy. Dziewczyna- marionetka. Dziewczynka ganiająca za motylem, trafia do lasu, gdzie owad wpada w sieć. Żołnierz, który najpierw sam zabija, a następnie zostaje zabity. Bardzo zmuszające do myślenia.
niestety bardzo malutko zdjęć

3. Louder Than Words - Gregg Goldston USA
Pantomima. I całkowicie zgadzam się, że było to o wiele bardziej wymowne niż słowa. Hasło to przewodziło całemu festiwalowi i moim zdaniem był to świetny wybór. Spektakl składał się z wielu etiud, aż trudno je zliczyć. W większości były zabawne, ale niektóre nie tylko smutne, ale także wręcz tragiczne. Nie sądziłam, że można tak dobrze bawić się, tylko patrząc i obserwując ruch ciała, jakże doskonały i precyzyjny, ale bez bezpośredniego przekazania swoich myśli słowami. Choć, niektórym etiudom towarzyszyła muzyka. Ale rzeczą, która najbardziej mnie urzekła był moment, gdy pan Gregg zszedł ze sceny i zaczął biegać pomiędzy ludźmi, i się z nimi witać. Zaprosił też pewną dziewczynkę na scenę i uczył ją jak być mimem. 
zdjęcia

Pozdrawiam, M

niedziela, 21 września 2014

8 i 11

Hello!
Miałam tyle planów na weekend, ale w końcu nic nie zrobiłam. Nie przypuszczałam, że mogę być takim leniem. Mam jeszcze cały wieczór może wtedy uda mi się zrobić choć część rzeczy. Teraz kolejne piosenki, a dodatkowo także Liebster Blog Award, do którego nominowała mnie Annalina.

Dzień 9: Melodia przypominająca dzieciństwo.

Dzień 10: Piosenka z jednego z Twoich ulubionych albumów (co to za album?)
Ostatnio kocham Panic! at the Disco więc piosenka będzie z Too Weird To Live, Too Rare To Die.

Dzień 11: Piosenka artysty/artystki który/a przyciąga cię swą aparycją.

Dzień 12: Piosenka zmarłego artysty.

Dzień 13: Ulubiony cover (Wiesz kto jest oryginalnym wykonawcą?)

Dzień 14: Piosenka z dobrym teledyskiem.

Dzień 15: Piosenka, której nienawidzisz.
Dzień 16: Piosenka, którą lubisz, ale nie lubią jej Twoi znajomi.

Pytania:
 1.Skąd wzięło się Twoje przezwisko?
Te, którego tutaj używam, wymyśliłam.
2. Co Cię motywuje?
Sama siebie motywuję, bardzo to skromne. A tak serio to ludzie, którzy mnie otaczają.
3. Najpiękniejsza część dnia?
Wieczór. 
4. Bez czego nie potrafisz wyjść z domu?
Bez butów. Nie potrzebuję mieć przy sobie telefonu, ani torebki.
5. Co zawsze poprawia Ci humor?
Muzyka, jedzenie, Koleżanka z ławki, książki, Zebra, seriale, filmy, spacery. Generalnie zwykle mam dobry humor.
6. Ile czasu poświęcasz na przygotowanie się do wyjścia?
Niezbyt długo, ale to zależy, gdzie. Do szkoły koło 15 minut.
7. Twoje pierwsze zauroczenie (kto, kiedy, jak)?
Kolega z przedszkolnej grupy, mieliśmy po 5 lat. 
8. Gdzie widzisz siebie za 10 lat?
W teatrze koniecznie, może w Polsce w Szekspirowskim w Gdańsku, ale wolałabym w Anglii.
9. Jaki jest Twój talent?
Hymm.. to mało skromne pytanie. Śpiewam, wyszywam, uczę się. Ale nie wiem czy to talenty.
10. Co lubisz w sobie najbardziej?
Entuzjazm.
11. Jakie znaczenie ma dla Ciebie blog?
Duże. To już przyzwyczajenie, jeśli nie uzależnienie, nie umiem bez niego żyć. 

Pozdrawiam, M