wtorek, 8 września 2015

Sprawiedliwość ("Wspomnienia Sherlocka Holmesa")

Hello!
Opowiadania zebrane w tomie "Wspomnienia Sherlocka Holmesa" różnią się między sobą znacznie bardziej niż te z "Przygód". Pojawiają się historie przedstawione z perspektywy detektywa, poznajemy kilka szczegółów z jego młodości, a nawet przedstawiony zostaje Mycroft. Wszystkie opowiadania zaś łączy bardzo podobna budowa: na początku prywatna relacja Sherlocka i Watsona, na przykład jakaś dedukcja detektywa dotycząca tego co porabiał lekarz w czasie, gdy się nie widzieli; później opowieść o zagadce, najczęściej przedstawiona przez klienta, ale czasami to Holmes wyjaśnia Watsonowi szczegóły; potem najczęściej następują podróże, oględziny, a detektyw wpada na pierwsze tropy nic nikomu nie mówiąc; następnie dopracowuje jakieś szczegóły z udziałem lub bez udziału Watsona, aż do finalnego zaskakującego rozwiązania sprawy, nie zawsze jednak oznaczającego ujęcie winnych. Jednak pomimo wyraźnie powtarzającego się schematu czytanie opowiadań nie jest uciążliwe, a czytelnik ma pewne poczucie bezpieczeństwa, bo choć nie wiadomo jakie będzie rozwiązanie to wiadomo kiedy się go spodziewać.
Nieco irytujące są wzmianki o historiach, które Watson opisuje jako wyjątkowo zajmujące, jednak z różnych powodów nie może o nich szczegółowo pisać. Z jednej strony podsyca to ciekawość, a z drugiej denerwuje, bo po co zaczynać coś czego i tak nie można skończyć.

"Srebrna Gwiazda"
Historia o tym jak bardzo nie można ufać ludziom, ale można zwierzętom. One potrafią same o siebie zadbać. A motywacją do złych uczynków po raz kolejny były sprawy materialne.
"Żółta twarz"
 To chyba jedna z najprzyjemniejszych zagadek Sherlocka, wybitnie prosta, ale jej rozwiązanie ukazuje wszystkie najlepsze cechy rodzaju ludzkiego.
"Pracownik biura maklerskiego"
 Wyjątkowo dziwna i podejrzana sprawa z dość dramatycznym przebiegiem.
"Gloria Scott" 
Niespodziewanie historię poznajemy ze strony Sherlocka, gdyż jest to opowieść o jego pierwszej sprawie. Na dodatek okazuje się, że Holmes w szkole miał przyjaciela, a zagadka dotyczy jego ojca. Niestety historia jest raczej paskudna i smutna.
"Rytuał Musgrave'ów"
To na początku tego opowiadania Watson pisze o sposobie na nudę Holmesa w postaci strzelania do ściany. Jest to kolejna historia, którą opowiada sam Sherlock i pochodzi z czasów jego młodości. Zagadka jest wyjątkowo fascynująca, chociaż niestety nie udaje się jej wyjaśnić do końca.
"Zagadka z Reigate"
Nie wiem czy to dlatego, że Holmes był chory, a zagadka niezbyt trudna, ale muszę się pochwalić, że udało mi się odgadnąć kto był zbrodniarzem, choć pomyliłam się w ich liczbie. Oczywiście ja nie znam się na charakterze pisma i dedukcji, ale zwykłe przeczucie okazało się prawdziwe.
"Garbus"
Sprawa wyjątkowo zawikłana z dużą ilością szczegółów trudnych do odgadnięcia, a potem wyjaśnienia. Okazuje się także, że wyrzuty sumienia to nie jest coś czego łatwo się pozbyć.
"Stały pacjent" 
Bardzo ciekawa historia, niestety z dość dramatycznym przebiegiem. Sprawiedliwość jednak zwycięża.
"Grecki tłumacz"
 W tym opowiadaniu, w końcu, poznajemy brata Sherlocka Mycrofta i to od niego przejmujemy sprawę. Wyjątkowo tajemniczą i mocno niepokojącą, a do tego niebezpieczną. Z tego nie mogło wyniknąć nic dobrego.
"Traktat morski" 
Kolejna sprawa w wyższych sferach. Okazuje się, że za dużo szczegółów wcale nie koniecznie jest pomocne przy rozwiązywaniu śledztwa, którego rozwiązanie znajduje się tuż pod nosem.

Ilustracja z "The Strand Magazine"

"Ostatnia zagadka" 
 Bardzo, bardzo, bardzo byłam ciekawa w jakiż to sposób Conan Doyle chciał doprowadzić do śmierci Sherlocka Holmesa, bo okoliczności, a nie przyczyny były mi znane już od dawna. Od podobnie długiego czasu wiedziałam też, że detektyw nie pozostał martwy długo, bo autor ugiął się pod presją czytelników i przywrócił Sherlocka do życia.
Niestety, choć Watson opisuje wszystko bardzo szczegółowo to może przekazać tylko to co wie i to co Holmes mu powiedział, dlatego nie dowiadujemy się dokładnie jak detektyw rozpracowywał szajkę profesora Moriarty. Jednak doskonale rozumiem wzburzenie czytelników, bo koniec opowiadania jest wyjątkowo emocjonujący. Wyjątkowo łatwo jest postawić się w miejscu Watsona i mu współczuć, bo przez słowa widać jak bolesna była to dla niego strata.
Na szczęście bunt fanów detektywa sprawił, że powstał "Powrót Sherlocka Holmesa".

Pozdrawiam, M

niedziela, 6 września 2015

The Piano Guys

Hello!
Bardzo dawno nie było nic muzycznego, oprócz teledysków z aktorami i aktorkami, które na pewno będą się jeszcze pojawiać. Dziś chciałam na chwilę wrócić do prezentowania ciekawych odkryć z youtube.

The Piano Guys znalazłam zupełnym przypadkiem, bo chociaż nie lubię "Krainy Lodu" zaintrygował mnie filmik pod tytułem "Let It Go (Disney's " Frozen") Vivaldi's Winter".
W ich wersji i w takiej scenerii mogłabym non stop tego słuchać.


Youtube dba o to, aby na jednym filmiku się nie skończyło. Tym bardziej, że ich tytuły są wyjątkowo zachęcające. W większości to covery znanych przebojów, które w wersji The Piano Guys okazują się tysiąc razy piękniejsze, a niektóre w ogóle zdatne do słuchania.


Wybrałam jedne z najciekawszych, moim zdaniem, filmików, ale jestem pewna, że każdy znajdzie coś dla siebie. Zachęcam do poszukania innych i posłuchania.

Pozdrawiam, M


piątek, 4 września 2015

Gloryfikacja normalności ("Przygody Sherlocka Holmesa")

Hello!
Po lekturze 4 powieści o Sherlocku i Watsonie przyszła pora na zapoznanie się ze zbiorami opowiadań. Nie jest to dla mnie łatwe zadanie, bo jako gatunku literackiego opowiadań nie znoszę, a czeka mnie jeszcze przeczytanie 4 zbiorów.

Długo zastanawiałam się jak potraktować "Przygody Sherlocka Holmesa". Każde opowiadanie oddzielnie czy napisać tylko ogólne uwagi dotyczące całości. Okazało się, że poszczególne historie na tyle różnią się między sobą, że lepiej każdą zagadkę potraktować osobno. Problemem może być fakt, że opowiadań jest 12, na szczęście są dość krótkie.



"Niezwykła kobieta"
Nie spodziewałam się, że to napiszę, ale historia Irene Adler naprawdę mnie rozczarowała. Chociaż pretensje mogę mieć tylko do siebie, bo po prostu uległam jej obecnemu medialnemu wizerunkowi i nie mam tu na myśli tylko serialu BBC.
"Związek rudowłosych"
Pomimo tego, że Holmes jak zawsze wyjaśnia Watsonowi zarówno swój tok myślenia jak i wszystkie zaistniałe sytuacje to opowiadanie jest wyjątkowo trudne do zrozumienia. Wydaje się, że cała ta historia jest nie tyle nieprawdopodobna, co naciągana.
"Sprawa tożsamości"
Historia łatwa, lekka i przyjemna, choć nie dla głównej zainteresowanej. Trzeba jednak przyznać Holmesowi, że słusznie zauważył, że klientka sama w sobie wydaje się dużo ciekawsza niż sprawa, z którą do niego przyszła.
"Tajemnica Boscombe Valley"
Ta zagadka przypomina te opisane w powieściach zarówno pod względem tajemnicy, sposobu rozwiązania oraz wyjaśnienia nie tylko obecnych ale także przeszłych faktów w sprawie. Nie była może bardzo tajemnicza jednak czytało się ją wyjątkowo przyjemnie.
"Pięć pestek pomarańczy"
Opowiadanie stanowiące dowód na to, że Sherlockowi nie zawsze wszystko się udaje, ale również, że na świecie jest jednak jakaś wyższa sprawiedliwość. W historię wpisana jest Ameryka i Ku Klux Klan.
"Człowiek z blizną"
Sherlock często powtarza, że sprawy, które wydają się najprostsze a ich rozwiązanie oczywiste, tak naprawdę są najtrudniejsze do rozwiązania. Po przeczytaniu nie tylko "Człowieka z blizną", ale także kilku innych historii nie sposób nie zgodzić się z detektywem.
"Błękitny Karbunkuł"
Historia o chciwości, niezwykłym klejnocie i gęsi. Efekt komiczny tego kontrastu był chyba jak najbardziej zamierzony i wypada genialnie.
"Nakrapiana przepaska niesie śmierć"
Zbrodnie, które mają miejsce w zamkniętych i pozornie niedostępnych przestrzeniach stanowią zagadkę nie tylko dla detektywa, ale także autora opowieści. W tym przypadku zbrodniarz zostawił zbyt wiele śladów i Sherlock Holmes z łatwością przejrzał jego plany.
"Kciuk inżyniera"
Większa część tej historii to po prostu opowiadanie dość przypadkowego klienta Holmesa o tym jak stracił palec. Okoliczności tego zdarzenia i ludzie biorący w nich udział, byli na tyle fascynujący, że zmniejsza to trochę rozczarowanie tym, że nie zostali należycie ukarani za swe czyny.
"Szlachetny kawaler" 
Niespodzianka w postaci tajemnicy romantycznej. Znikająca panna młoda, wstrząśnięty pan młody z dobrego domu i absolutnie fantastyczny popis genialnych umiejętności dedukcji Sherlocka.
"Berylowy diadem"
Wydaje się, że Conan Doyle uważa chciwość za jedną z najgorszych ludzkich cech i powód ogromnej liczny przestępstw. Autor lubi chyba także mieszać do swoich opowiadać koronowane głowy i inne wysoko postawione osoby. Obie rzeczy bardzo dobrze widać w tej historii.
"Buczyna"
Sherlock wróży koniec swojej kariery, bo już nawet guwernantka przychodzi do niego po radę czy przyjąć posadę. Oczywiście jej historia okazuje się dużo ciekawsza niż na początku się wydawało, a Conan Doyle znów potępia ludzką chciwość.


Trzymajcie się, M

środa, 2 września 2015

Najdziwniejszy serial świata ("Hannibal" S3)

Hello!
Gdy zaczynałam oglądać "Hannibala", a było to rok temu, nie tylko nie wiedziałam czego się po nim spodziewać, ale także nie przypuszczałam, że po dwóch pierwszych sezonach będę z niecierpliwością oczekiwała trzeciego. Wątpię także czy ktokolwiek przypuszczał do czego ostatecznie doprowadzi nas ta historia.
Spoilery są mniejsze i większe, bezpośrednio przed większymi ostrzegam, ale uprzedzam, że gify także mogą być spoilerami (oczywiście z tumblra).
















"Hannibal" przez wszystkie sezony jest serialem niezwykle nierównym, ale w trzecim pobija wszelkie rekordy w odchyleniach- od nudy nie do uwierzenia, poprzez lekkie zaskoczenia, aż do opadającej szczęki w finale. Podobnie układa się to przez cały sezon, który wyraźnie podzielony jest na dwie części, przy czym pierwsza jest wyraźnie słabsza od drugiej. Chociaż pierwszy odcinek, w którym występuje praktycznie tylko Hannibal i zmusza do obejrzenia kolejnego, aby dowiedzieć się kto koniec końców przeżył, bardzo, bardzo mi się podobał.


Pierwszej części sezonu nie pomaga ani piękna sceneria Florencji, ani główny motyw poszukiwania Hannibala. Przypomina to bardziej jego odnajdywanie, różnica subtelna, ale znacząca. Naprawdę ciężko się to oglądało, pojawiały się postaci nie wiadomo skąd, nie wiadomo po co, a wiele rzeczy, które się działy były po prostu kompletnie niezrozumiałe. W pewnym momencie byłam z trzema odcinkami do tyłu, bo nie mogłam wewnętrznie zabrać się za oglądanie czegoś, czego przekaz do mnie nie docierał. Jednocześnie miałam ogromne poczucie, że wątki, które pojawiały się w tej części są ogromnym niewykorzystanym potencjałem. Szkoda to pisać, ale w pewnym momencie po prostu wiało nudą, a w przypadku tego serialu to wręcz nieprawdopodobne. Poza tym rozczarowałam się, że Alana nie zginęła jednak w finale drugiego sezonu, po prostu nie znoszę tej postaci.

Ożywienie pojawia się wraz z "Zębową Wróżką" i napisem "Trzy lata później". Jest to równocześnie powiew świeżości i powrót do korzeni zarówno serialu- pod względem działań Willa, jak i książki- teraz czerpano bezpośrednio z "Czerwonego Smoka". Na tych zmianach wszyscy bardzo dobrze wyszli, a najlepiej chyba widzowie.


Richard Armitage jest naprawdę świetnym Smokiem. I to w serialu specjalizującym się w różnego rodzaju dodatkowych efektach. Niekiedy jest Smokiem bardzo dosłownie, a nie tylko prezentuje tatuaż na plecach. Dolarhyde to postać, z którą w książce miałam problem, a z jej kreacją w serialu chyba jeszcze większy. Nie zaczęłam mu współczuć, ale Richard gra naprawdę smutnego Smoka. Scena zjadania obrazu zawsze robi na mnie wrażenie. Z resztą patrząc na reakcję internetu po odcinku, w którym miała miejsce, nie tylko na mnie.

Drugą postacią, która stała się wyjątkowo ciekawa jest Bedelia. Dokładne zrozumienie jej motywów, wyjaśnienie zachowań i ogarnięcie całokształtu tej postaci jest chyba niemożliwe, ale obserwowanie jej na ekranie to zajęcie niesamowicie fascynujące. Dodajmy to tego relację z Hannibalem, a na pewno już nic nie zrozumiemy. A ostatnia scena Bedeli jeszcze bardziej mąci nam w głowach. 

Bryan Fuller to chyba największy fan swojego serialu i dlatego tak dobrze rozumie innych fanów, albo przynajmniej mu się tak wydaje. "Hannibal" to nie tylko najdziwniejszy serial świata, ale także napisany w sposób w jaki to nieco stuknięci fani chcieli by na niego patrzeć. Po prostu fanfic przeniesiony na ekrany. Jak inaczej wyjaśnić padające pytania "Czy Hannibal mnie kocha?" i generalnie całą relację łączącą Hannibala i Willa, przypominającą dość okrutny i brutalny ale jednak nieustanny flirt? Przy czym mam wrażenie, że widzom/fanom wcale się to tak bardzo nie podoba jak scenarzyście. Jednak nie umiem jednoznacznie stwierdzić czy to dobrze czy źle.


Finałowy pojedynek jest fenomenalny. Majstersztyk. Chyba najlepszy fragment z całego serialu, albo zaraz obok finału drugiego sezonu. Chociaż nie jednak był lepszy. Monumentalny i stanowiący doskonałe zakończenie serialu. Szczęka mi opadła, czegoś takiego w co prawda dość krótkim życiu, jeszcze nie widziałam. Uwaga większy spoiler dla domyślnych. Finał "Hannibala" miał wiele wspólnego z Sherlockiem Holmesem. Czuję, że ten serial został zakończony w jedyny słuszny dla niego sposób.

Świetnie na temat serialu wypowiedział się Zwierz popkulturalny, który dokładnie wyjaśnia zagadnienia fanfikcji i relacji Will-Hannibal.
Zapraszam także do polubienia bloga na facebook'u oraz na tumblra. Odpowiednie ikonki już pojawiły się na górze z prawej strony.
Pozdrawiam, M


 

poniedziałek, 31 sierpnia 2015

3 lata

Hello!
3 lata temu na blogu pojawił się pierwszy post. Naprawdę byłam święcie przekonana, że było to 31 sierpnia, ale okazało się, że nico wcześniej- 27.  Wtedy raczej nie przypuszczałam, że uda mi się tak długo pisać i że z internetowego pamiętnika z dużą ilością obrazków wyszukiwanych w internecie wyłoni się taka forma bloga jaka jest właśnie teraz. A z pisania recenzji, pokazywania wyszywanek i dzielenia się częścią mojego życia czerpię największą radość.
Forma i wygląd bloga przechodziły metamorfozy, ostatnią całkiem niedawno. Ja też się zmieniłam. Pisanie co dwa dni uczy systematyczności, ale żeby pisać muszę mieć o czym. To takie samo napędzające się koło. Widziałam film, przeczytałam książę- napiszę. Nie mam o czym napisać? Muszę obejrzeć serial czy film. Blog sam w sobie jest ogromną motywacją do poznawania nowych rzeczy. A muszę to nie jest odpowiednie słowo. Postanowiłam sama sobie, że to zrobię. I chcę w tych postanowieniach wytrwać. Chociaż nie wiem jak to będzie na studiach. Mam nadzieję, że uda mi dalej pisać tak jak do tej pory, ale przygotowuję się psychicznie, że zapewne będę musiała zmniejszyć częstotliwość postów.

Zdjęcie z pierwszego posta.
Dziwnie się czuję przeglądając teraz pierwsze posty. Mam wrażenie, że wcale do mnie nie pasują. Pisałam głównie o tym ile mam nauki i mam wrażenie, że było jej więcej niż przed maturą. Znajduję także odpowiedzi na różne nominacje i zdaję sobie sprawę, że teraz odpowiedziałbym na nie zupełnie inaczej. A części rzeczy nie napisałabym wcale. Pomiędzy postami z 2012, 2013 a tymi z 2014 i 2015 różnica jest uderzająca, ale zdecydowanie na lepsze. Chciałabym aby zmiany trwały dalej.
Przeglądając niedawno różne blogi trafiłam na taki gdzie były 3 posty, ale autorka miała już stronę na facebook'u. Stwierdziłam, że mi po 3 latach też należy się miejsce na tym portalu i postanowiłam pojawić się także tam. Poza tym już od dłuższego czasu czułam, że potrzebuję miejsca gdzie mogłabym na bieżąco zamieszczać różne nowinki, zwiastuny filmów i wszelkiego rodzaju krótkie informacje, o których nie napiszę na blogu, bo są za krótkie. Zapraszam tu.

Krótka chwila świętowania, a w środę o zakończonym właśnie sezonie "Hannibala"
LOVE, M

sobota, 29 sierpnia 2015

Kłamstwa i zbrodnie ("Dolina Strachu")

Hello!
Choćbyśmy próbowali uciec przed przeszłością, ona i tak nas dopadnie. A na pewno doścignęła w końcu jednego z bohaterów "Doliny Strachu" Artura Conan Doyle'a.

Autor nie lubi patyczkować się z czytelnikami, nie robi niepotrzebnych wstępów tylko od razu rzuca nas na głęboką wodę. Zagadkę poznajemy już w pierwszych rozdziałach i jak zawsze jest ona dużo ciekawsza niż wydaje się na początku, choć po takim wprowadzeniu jakie zrobił Conan Doyle to nie było łatwe zadanie.

Morderstwo i miejsce zbrodni są wyjątkowo teatralne i nie bez powodu. Każdy wielbiciel kryminałów wie, że nie można być pewnym tożsamości ofiary jeśli zwłoki są nie do rozpoznania. Okoliczności i oprawa morderstwa przedstawione zostają wyjątkowo precyzyjnie i pojawiają się od razu pierwsze teorie. Na dodatek są one na tyle prawdopodobne, że odkrycie prawdy może trudniejsze niż przypuszczamy. Warto dodać, że nad sprawą pracują trzej detektywi i doktor Watson, zajmujący się relacjami międzyludzkimi. Do tego jest to taki typ historii, w której wszyscy, choć niby niewinni są podejrzani, a rozwiązanie zagadki bardziej tajemnicze niż ona sama.

Opisy w "Dolinie Strachu" różnią się od tych z  "Psa Baskerville'ów". Jednak znów nie jesteśmy w Londynie, a doktor i detektyw pracują w terenie. Przedstawienie miejsca akcji to bardziej wywód historyczny, gdyż posiadłość jest wyjątkowo stara i ma bogatą przeszłość, a fakty te są znaczące dla fabuły.
 
źródło
"Ruszyliśmy staroświecką wiejską uliczką, obrzeżoną przyciętymi wiązami. Doprowadziła nas do dwóch kamiennych słupów nadgryzionych zębem czasu i omszałych tu i ówdzie. Na ich szczytach stały bezkształtne już figury, które ongiś przedstawiały wspięte na tylnych łapach lwy Capusów z Birlstone. Szliśmy teraz jakiś czas krętą aleją wiodącą przez trawnik z dębami, jakie widuje się tylko w rolniczych częściach Anglii. A potem, za zakrętem, w staromodnym ogrodzie, spośród równo przyciętych cisów wyłonił się nagle sczerniały, długi, niski, z czasów króla Jakuba dwór z ciemnoczerwonej cegły. Kiedy podeszliśmy bliżej, ujrzeliśmy drewniany, zwodzony most i piękną, szeroką fosę z wodą tak spokojną i błyszczącą w zimnym słonecznym świetle jak żywe srebro. Trzy wieki minęły, a ten dwór ciągle stał: wieki narodzin, powrotów, kontredansów i pogoni za listem. Dziwne, że teraz, w tak później starości, ponura tajemnica omroczyła te szacowne mury. A jednak owe dziwaczne spadziste dachy i ich osobliwe szczyty doskonale nadawały się na schronienie dla ponurej i strasznej tajemnicy. Patrząc na wnęki okien i ciemny, rozłożysty, wyszlifowany deszczami front tego budynku, czułem, że trudno o lepsza scenę dla podobnej tragedii."

Podobnie jak "Studium w szkarłacie"  książka podzielona jest na dwie części. Druga opowiada o ciekawej i skomplikowanej przeszłości jednego z bohaterów. Pojawiają się tam tematy masonów i loży wolnomularskich, poznajemy wyjątkowo okrutnych członków i ich metody działania. Całość jest jednak dużo bardziej zawikłana niż przypuszczamy. U Conan Doyle nic nie jest proste i choć się tego spodziewamy to zaskoczenie jest ogromne.

Pozdrawiam, M

czwartek, 27 sierpnia 2015

Kapitan Ameryka i Zimowy Żołnierz

Hello!
Wakacje sprzyjają tworzeniu kolejnych części mojego projektu tym bardziej, że pojawiły się okoliczności sprzyjające przyspieszeniu działań mających na celu jego ukończenie.
Jestem bardzo dumna, że udało mi się zmniejszyć Zimowego Żołnierza z projektu dla Koleżanki z ławki, choć nie było to łatwe zadanie. Samą głowę rysowałam 4 razy, na szczęście reszta poszła dużo sprawniej. A napis dodałam idąc za ciosem po wspominanym D23 EXPO. Nie będzie można go potem nijak usunąć więc mam nadzieję, że nie zrobiłam głupoty wyszywając go.
Trochę gorzej niestety wyszła mi tarcza Kapitana Ameryki. Na kartce gwiazda nie wyglądała tak źle, ale wyszyta nie prezentuje się zbyt foremnie, a jak się okazało będzie zajmowała centralną część projektu.



LOVE, M

wtorek, 25 sierpnia 2015

Czego chcieć więcej ("Galavant")

Hello!
Jeśli macie kiepski humor, a lubicie klimaty bajkowo-rycersko-średniowieczne z przymrużeniem oka i trzy godziny wolnego czasu to musicie koniecznie obejrzeć "Galavanta". Oni tam śpiewają. A czasami nawet tańczą.


W skrócie: Galavant jest dzielnym rycerzem, któremu król porwał ukochaną. Jak się okazuje Madalena po przemyśleniu wszelkich za i przeciw postanawia wyjść za króla odrzucając bezwarunkową miłość Galavanta. Jakiś czas po tych wydarzenia w domu mocno już zapuszczonego i nieprzypominającego siebie rycerza pojawia się księżniczka Isabella i prosi go o pomoc. Wyruszają na przygodę w celu uratowania rodziców dziewczyny i Madaleny, która niekoniecznie chce być ratowana.


Serial jest niesamowicie i czasami wręcz niedorzecznie zabawny. Jego humor odwołuje się często do dość pierwotnych i barbarzyńskich instynktów, ale ważniejszą zabawową rolę odgrywają interakcje pomiędzy bohaterami. Oczywiście w formie piosenek. Takim sposobem dostajemy utwór o piratach, których statek utknął na górze, mnichach ze ślubem śpiewania czy o towarzyszach w podróży, którzy z czasem zaczynają człowieka niesamowicie irytować, a potem się do tego przyzwyczajasz. Ma to tworzyć klimat XIII- wiecznej przygody. W drugim odcinku jest turniej rycerski, jednak finałowa para jest niezdolna do walki. Jeden za dużo trenował, aby wrócić do formy, a drugi, nie z własnej woli, za dużo wypił, dlatego turniej wygrał ten, który pierwszy się podniósł. Albo na przykład gdy nasz bohater ma właśnie "swój moment" i próbuje to zaśpiewać to co chwila coś lub ktoś mu przerywa.


Serial ma tylko 8 odcinków po około 22 minuty i kończy się w taki sposób, że gdyby nie to, że drugi sezon ma jednak powstać to oglądanie go, byłoby niewskazane. Nie daje to zbyt wiele czasu, aby dobrze poznać nasze postaci. Najważniejsze to oczywiście Galavant, król Ryszard i Madalena. Towarzysze naszego głównego bohatera czyli Isabella i Sid  prawie nie posiadają charakteru, chociaż Isabella to twarda zawodniczka. Dużo ciekawszy jest za to przyjaciel i ochroniarz króla- Gareth.

To była przydługa piosenka i Galavantowi zabrakło oddechu.
To niesamowite, ale ten serial sam do siebie ma dystans. Widać to bardzo dobrze przez cały sezon, ale w ostatniej piosence, gdy śpiewają o oglądalności to łapie za serce i gdyby drugi sezon miał nie powstać to ten ktoś w stacji, który pozwolił to zaśpiewać, powinien zacząć się martwić niezadowolonymi widzami gotowymi do interwencji. Na szczęście drugi sezon powstanie. To oznacza, że konwencja choć dość dziwna jednak się sprawdziła.

Wszystkie gify oczywiście z tumblra
Wiele rzeczy sprowadza się do faktu, że serial będzie miał kolejny sezon. Przemiana naszego bohatera z egocentrycznego "palanta w puszcze" w ideał rycerza jeszcze się nie zakończyła. Nie wiadomo też co będzie z królem Ryszardem. I chociaż to on ma być tym złym- podbija, pali wioski, zabija ludzi- to jakimś cudem naprawdę zależy mu na Madalenie i cudnie się ogląda, gdy próbuje się stać dla niej bardziej męski i zabawny. Niezaprzeczalnie jest brutalem, ale trochę go szkoda, gdy się tak stara, a nie widzi, że królowa zabawia się z błaznem.



Jednak najcudowniejszy w tym wszystkim jest fakt, że to musical w odcinkach z idealnie dobranymi do momentu piosenkami z sensownymi, dobra nie zawsze, ale na pewno zabawnymi słowami i prostymi melodiami.

Trzymajcie się, M



niedziela, 23 sierpnia 2015

O podłości ("Pies Baskerville'ów")

Hello!
Proza Sir Artura Conan Doyle'a nie przestaje mnie zaskakiwać. Bardzo pozytywnie, a wiele po tych książkach oczekiwałam.

Tym razem Sherlock Holmes i Watson rozwiązują na poły legendarną i bardzo tajemniczą zagadkę. Jedynym tropem są ślady ucieczki, a wiele rzeczy wskazuje na spełnienie się fatum rodziny Baskerville'ów. Póki co ta powieść jest zdecydowanie najbardziej fascynująca i zagmatwana. Nawet Holmes nie poprawia Watsona, który twierdzi, że sprawa jest wyjątkowo skomplikowana. Detektyw częściowo traci pewność siebie, bo wiele poszlak prowadzi donikąd. Nie ma jednak zagadki, której nie rozwiąże Sherlock Holmes.


źródło
Conan Doyle znów daje popis swoich umiejętności pisarskich . Duża część akcji dzieje się nie w Londynie, ale wraz z Watsonem jesteśmy w posiadłości Baskerville'ów. Dostajemy więc liczne opisy krajobrazów, pagórków i mokradeł doskonale wplecione w dialogi, bogate w metafory, nie podane na tacy. Sprawia to, że są nad wyraz ciekawe i choć dotyczą tego samego miejsca nie nudzą. Klimat tej książki jest wyjątkowo mroczny i tajemniczy, a opisy idealnie go budują i pobudzają wyobraźnię. Dzieła Conan Doyle'a warto czytać nawet tylko po to, aby pozachwycać się mistrzowskim władaniem piórem i zwykłymi wyrazami tak ze sobą zestawionymi, że w niesamowity sposób robią wrażenie niepochodzenia ze słownika, a z bezkresnej wyobraźni.

Dodatkowo w książce zmieniają się formy narracji. Oczywiście wszystkie wydarzenia poznajemy z perspektywy Watsona, ale w powieści pojawią się jego listy-raporty do Holmesa oraz przedruki z pamiętnika. Bardzo delikatne urozmaicenie, bo tak naprawdę sposób opowiadanie niewiele się zmienia, ale takie dbanie o czytelnika, aby się nie znużył, co przy tej konkretnej zagadce i tak było mało prawdopodobne, jest niezwykle miłe ze strony autora.

Prawie do ostatniej strony nieznane są wszystkie okoliczności zbrodni. Nawet gdy Holmes wie już kto zabił niejasna jest sprawa dlaczego to zrobił. Natomiast wiele wiadomo o metodach, do których się posunął, aby osiągnąć swoje cele. I są to naprawdę straszne rzeczy i czyny. Zastanawia mnie czy Conan Doyle w swoich powieściach w postaciach morderców dokonuje jakiejś oceny bądź diagnozy społeczeństwa końca XIX i początku XX wieku. Nawet jeśli nie to charakterystyka tych bohaterów znajduje odzwierciedlenie we współczesnych przestępcach. Motywy, cele i sposoby naprawdę niewiele się zmieniły.

Trzymajcie się, M

piątek, 21 sierpnia 2015

"Dary Anioła" - okładki

Hello!
Temat Nocnych Łowców będzie wracał na bloga jak bumerang i to pod bardzo różnymi postaciami. Były okładki, cytaty i recenzje "Diabelskich maszyn" i kilka notek na temat "Darów Anioła". Dziś uzupełniam ostatnią serię o prezentację wybranych okładek.



 źródło Amerykańskie nie powalają na kolana, ale nie są złe.


źródło Brytyjska reedycja okładek jest absolutnie przepiękna.


Włoskie nie są ani trochę ładne. 



Niemieckie osobiście nie przypadły mi do gustu, są zbyt wyraczaste, ale przynajmniej się wyróżniają i od razu je widać.


źródło Polskie ani trochę nie są ładne, to jedne z najbrzydszych jeśli nie najpaskudniejsze ze wszystkich. Pierwsza z Jacem jeszcze ujdzie (sama ją mam) ale reszta jest zaprzeczeniem słowa estetycznie. Na szczęście teraz w Polsce można kupić w amerykańskiej wersji i już "Miasto niebiańskiego ognia" mam właśnie w takiej.

Bułgarskie wyglądają jak amerykańskie w komiksowo-rysunkowej wersji. Są odrobinę przedobrzone. 

Podobno to nowa wersja amerykańska. Zupełnie mi się nie podoba. Wyglądają trochę jak włoskie, albo jak niemiecka wersja okładek do "Diabelskich maszyn" 


Nowa wersja kanadyjskich. Jestem zwolenniczką prostoty, a te nieźle się w ten nurt wpisują. Mam tylko wrażenie, że są nieco zbyt ponure.  źródło 6 powyższych 

 źródło 
Tureckie. Są dość podobne do amerykańskich, ostatnia nawet taka sama, ale mam wrażenie, że dużo bardziej kolorowe.

źródło A to słowackie. Bardzo proste z ogromnymi napisami, ale podoba mi się pomysł oddzielenia pierwszej trylogii od pozostałych 3 części, ale z zachowaniem jakiegoś łączącego elementu w tym przypadku kolorów.

źródło To także amerykańskie. Widać wszystkie postaci z charakterystycznymi atrybutami, a gdy się zestawi wszystkie razem naszym oczom ukaże się taki obrazek.


Napis na okładce jest po francusku, ale nie mam pewności czy to oficjalna okładka. Nieznajomość języka utrudnia weryfikację. (źródło).


źródło A to litewskie. Chyba.


I jeszcze dwa projekty. Ludzie maja taki talent, a jak przyjdzie do wydawania to wybierają najbrzydsze jakie znajdą.

źródło

źródło

Trzymajcie się, M