poniedziałek, 9 listopada 2015

Hurts


Hello!
Muzycznych zaległości nadrabiania ciąg dalszy. Miałam zrobić nieco dłuższy odstęp, ale już nie mogłam się doczekać, aby podzielić się z Wami pewną uwagą dotyczącą nowego teledysku zespołu "Hurts".


Zacznijmy jednak od początku. Pięć lat temu, niewiarygodne, że było to tak dawno, pojawiła się piosenka "Wonderful Life" i wszyscy oszaleli na ich punkcie.



"Illuminated" to jedna z moich ulubionych piosenek zespołu. Duetu właściwie.


Fascynujący jest fakt, że ich teledyski są mocno prowokacyjne, przynajmniej niektóre, ale jednocześnie na tyle spójne i choć eleganckie to jednak chyba zbyt duże słowo, to widać, że absolutnie nie są nastawione na tanią sensację.


Niedawno wyszła nowa płyta panów, a powyższa piosenka stała się jedną z najczęściej puszczanych w radio w ostatnim czasie.


A oto sprawca całego zamieszania: Theo w teledysku do "Wish" wygląda zupełnie jak Anthony Hopkins roli Hannibala Lectera.

LOVE, M


sobota, 7 listopada 2015

Fizyka to suka czyli o jeżdżeniu tramwajem słów kilka

Hello!
Nie zwykłam wyrażać się w sposób obejmujący wyrażenia takie jak "suka" i tym podobne, ale w odniesieniu do praw fizyki panujących w tramwaju nie ma po prostu lepszego określenia. Chociaż przez 4 dni w tygodniu spędzam w tym środku transportu przynajmniej po godzinie, to chyba nigdy nie przyzwyczaję się do tego sposobu przemieszania się.


Naprawdę nie trzeba iść do lunaparku, nie potrzeba karuzeli ani innych sprzętów, aby poczuć się jak na kolejce górskiej. Wystarczy tylko przejechać się tramwajem w Gdańsku. Wyjdzie na pewno dużo taniej, a emocje te same. Jak nie większe. Bo wcale nie musisz siedzieć, a przecież możesz stać- to gwarancja jeszcze lepszej zabawy.


Rzuca tobą na wszystkie strony, na innych ludzi (nawet nie chcę liczyć na ilu), utrzymanie równowagi graniczy z cudem i jest to dość niebezpieczna zabawa. Naprawdę nie wiem z czego to wynika. Czy w charakterystycznej techniki jazdy (która polega na przyspieszaniu do połowy trasy pomiędzy przystankami-co wbija w siedzenie, albo pcha do tyłu- a później od połowy hamowanie- efekt odwrotny). Chyba, że akurat jest skrzyżowanie i hamowanie jest bardziej nagłe. Dalej nie mogę się nadziwić, że nie wiedziałam jeszcze nikogo kto poleciałby na przód tramwaju.


A może to sposób w jaki są ułożone tory, a Gdańsk usytuowany geograficznie. Wbrew temu co mogłoby się wydawać jest tu dość nierówno, a trasy są pozakręcane. Moim ulubionym fragmentem jest ten przed (gdy jadę na uczelnię) Galerią Bałtycką. Tory wiją się pomiędzy dwoma lub trzema budynkami pod kątem chyba 90 stopni. To straszne.


Możliwe jest także, że to tylko mną tak rzuca na wszystkie strony, albo, że jest to zemsta nauk ścisłych za to, że wolałam humanistyczne.


 Króciutkie filmiki, które towarzyszą dzisiejszej notce prezentują różne zachowania w komunikacji miejskiej. Warto na nie zerknąć, bo są zabawne i z dystansem. Takie przykazania.

Trzymajcie się, M

wtorek, 3 listopada 2015

Basil Rathbone jako Sherlock Holmes

Hello!
Wspominałam, że mam jeszcze kilka pomysłów na posty związane z Sherlockiem Holmesem oto jeden z nich. Podobną notkę zrobiłam o "Upiorze w Operze", bo także nie udało mi się obejrzeć wszystkich filmów. Spodobała mi się taka formuła i prezentuję filmy, w których jako Sherlock Holmes wystąpił Basil Rathbone.
Tytuły to linki do filmwebu, opisy filmów także pochodzą z tej strony.

1939 - The Adventures of Sherlock Holmes - Moriarty, chcąc odwrócić uwagę Sherlocka Holmesa od kradzieży klejnotów królewskich, zleca morderstwo niewinnej dziewczyny.

1939 - Pies Baskerville'ów - Sherlock Holmes wraz ze swoim przyjacielem próbuje rozwiązać zagadkę tajemniczych zgonów członków rodu Baskerville'ów.

1942 - Sherlock Holmes and the Voice of Terror -  Na początku II Wojny Światowej w Anglii pojawiają się tajemnicze komunikaty radiowe, nadawane prawdopodobnie z nazistowskich Niemiec. Ostrzegają przed aktami terroru, które zaraz po tym mają miejsce. By zapobiec wzrastającej panice i odkryć prawdę, Ministerstwo Obrony wzywa do pomocy Holmesa.

1942 - Sherlock Holmes i tajna broń -  Sherlock otrzymuje zadanie ochrony wynalazcy tajnego celownika bombowego. Detektyw nie może dopuścić, by wpadł on w ręce nazistów.

1943 - Sherlock Holmes in Washington - Detektyw wraz z doktorem Watsonem udaje się do Waszyngtony, aby udaremnić kradzież ważnego dokumentu.

1943 - Sherlock Holmes Faces Death - Podczas Drugiej Wojny Światowej w domu w którym pracuje Dr Watson dochodzi do serii brutalnych morderstw. Doktor wzywa swego przyjaciela Holmesa, by ten rozwiązał mroczną zagadkę.

1944 - The Scarlet Claw - Holmes i Watson prowadzą śledztwo w sprawie tajemniczego morderstwa w kanadyjskiej wiosce "La Mort Rouge". Czy genialnemu detektywowi i jego przyjacielowi uda się rozwiązać i tą zagadkę w tak obcym dla nich odległym od Londynu środowisku?

1944 - The Pearl of Death - Z muzeum ginie bezcenna perła, która według legendy przynosi nieszczęście każdemu, kto wszedł w jej posiadanie. Odpowiedzialnym za kradzież jest morderca o pseudonimie "Creeper". Jedynym człowiekiem, który może odnaleźć skradziony przedmiot oraz schwytać groźnego przestępcę jest Sherlock Holmes.

1944 - Sherlock Holmes i Kobieta Pająk

1945 - The House of Fear - Sherlock Holmes bada sprawę serii zagadkowych zgonów, poprzedzonych dostarczeniem pestek pomarańczy do ofiar.

1945 - Pursuit to Algiers - Sherlock Holmes oraz jego wierny towarzysz - doktor Watson zostają wynajęci do ochrony księcia Nikolasa.

1945 - Kobieta w zieleni - Sherlock Holmes próbuje wytropić seryjnego mordercę młodych kobiet w Londynie. Podejrzewa groźnego kryminalistę Moriarty'ego...

1946 - Sherlock Holmes i tajny szyfr

1946 - Sherlock Holmes: Pociąg do Edynburga -  W pociągu z Londynu do Edynburga zostaje zamordowany pasażer, który miał przy sobie cenny przedmiot. Dochodzenie przeprowadza Sherlock Holmes.

Widziałam dwa filmy z tej listy. Ostatni, o którym nawet pisałam tu, całkiem mi się podobał. Obejrzałam także "Kobietę w zieleni", ale nie za bardzo było co opisywać. Latem, a być może i teraz, w niedzielę rano, ale też chyba nie każdą, można było spotkać te filmy na bodajże Stopklatce.

Trzymajcie się, M

niedziela, 1 listopada 2015

Jechać nad morze szukać gór

Hello!
Od nieco ponad miesiąca mieszkam w Gdańsku, a tu jeszcze nie pojawiły się żadne zdjęcia. Na obrazy wody i Bałtyku nie macie co liczyć, bo morze samo w sobie zupełnie mnie nie interesuje i gdybym tylko mogła, najchętniej wyjechałabym na studia w góry. Ale trzeba się cieszyć tym co się ma więc w Gdańsku odnalazłam kilka wzniesień. Dziś pokazuję Bastion i Górę Gradową.










 Lepiej chodziło mi się po Bastionie, na dodatek okazało się, że jest on naprawdę bardzo blisko akademika, ale mam wrażenie, że dużo lepiej wyglądają zdjęcia z Góry. Do tego niestety pogoda nieszczególnie mi sprzyjała, jak widać było szaro i pochmurnie, a w drodze powrotnej złapał mnie deszcz. Ale polecam wybrać się na spacer w jedno albo drugie miejsce, a najlepiej oba, chociaż są od siebie trochę oddalone.








Na koniec chciałam się jeszcze podzielić takim małym przemyśleniem w temacie pożegnań. Nie tak ostatecznych jak sugerowałby dzisiejszy dzień, ale bardziej codziennych. Ostatnio zdałam sobie sprawę, że nienawidzę pożegnań. Gdy ktoś bliski wyjeżdża, mam wrażenie, że tworzę horkruksy, moja dusza jest rozrywana a jej cząstkę zabiera osoba, która wyjeżdża. Jeśli tylko mogę tego uniknąć to się nie żegnam. Traktuję to zbyt poważnie. Tak samo jak słowa: "Do zobaczenia". Jak obietnicę. Która w wielu przypadkach pozostaje niespełniona.

Trzymajcie się, M

piątek, 30 października 2015

"Piksele wielkie jak klocki Lego"

Hello!
Pierwszy miesiąc studiowania za mną. Miejsce pierwszego przerażenia zaczęło zajmować powolne przyzwyczajanie się do obecnej sytuacji. Z drugiej strony czas mija tu niesamowicie szybko i naprawdę nie wiem, gdzie podziały się te 4 tygodnie.

Moje studia są specyficzne. I nie jest to mój wymysł, bo powtarzają nam to wykładowcy i inni ważni ludzie. Ale tak w skrócie to je kocham. Chyba nie mogłam lepiej wybrać. Są niemal idealne. Niektóre osoby z mojego otoczenia martwiły się, że zacznę studiować coś co wydaje się dla mnie doskonałe, a okaże się, że wcale mi się nie podoba. Nie sprawdziło się, podoba mi się wszystko.


Trochę rozszerzę opis moi poszczególnych zajęć. Wprowadzenie jest  tutaj. W celach porządkowych przypomnę, że studiuję Zarządzanie Instytucjami Artystycznymi.
Wprowadzenie do nauki o sztukach performatywnych pozostaje najdziwniejszym przedmiotem jaki mamy. A do tego póki co bardziej psychologicznym niż artystycznym. Wszyscy jesteśmy bardzo ciekawi w jakim kierunku dalej o pójdzie. O Wprowadzeniu do nauki o teatrze nie pisałam w pierwszym poście, bo jeszcze tych zajęć nie miałam, a do tej pory odbyły się dwa razy. Jest to studium teoretyczne o teatrze i regułach jakie w nim panują. Z resztą słowo "nauka" jest tu kluczowe i dość dokładnie opisuje te zajęcia. Na Krytyce Artystycznej póki co zajmujemy się ogólną historią teatru aby później wiedzieć skąd co się wzięło i jak się do tego odnieść. Marketing, reklama, PR to jedyny wykład, który odbywa się na auli. Jako sama teoria i definicje nie jest zbyt fascynujący, ale przykłady z życia codziennego czy praktyk jakimi posługują się przedsiębiorstwa często są zaskakujące. Zarówno w kwestiach na przykład tego kto jest w posiadaniu danej marki, albo skąd ją wziął jak i tego w jaki sposób są robione promocje. Często z wielu rzeczy nie zdajemy sobie sprawy, a one są i na nas oddziałują. Teatr powszechny XIX wieku. Choć nazwa zajęć brzmi niezbyt zachęcająco to jeśli tylko otworzy się na przekazywane treści i pamięta, że wiek XIX to czas przełomowy, okaże się, że to całkiem ciekawe zajęcia. Wprowadzenie do wiedzy o filmie. To zdecydowanie jedne z moich ulubionych zajęć. Prowadzący jest fenomenalny, a treści, choć póki co mocno teoretyczne, całkiem zajmujące. Czekam na moment aż będziemy nieco bardziej analizować filmy. Filozofia. Miałam obawy jakie kwestie będę poruszane, ale na szczęście nie uczymy się nazwisk i doktryn. Powiedziałabym wręcz, że całkiem praktyczna ta filozofia, bo mówimy o języku werbalnym, niewerbalnym, języku ciała i całkiem sporej ilości innych podziałów. I podobnie jak ma Marketingu często nie zdajemy sobie sprawy z tego co tak naprawdę dzieje się dookoła nas. Warsztat Aktorski. Obawiałam się tych zajęć bardzo. Scena od tej strony wcale mnie nie pociąga. Jednak pani Marzena jest absolutnie fenomenalną kobietą i ma genialne pomysły co z nami robić. Teraz jednocześnie odrobinę się obawiam, bo nie mam pojęcia co może jeszcze wymyślić, jak i cieszę, bo wiem, że na pewno będzie o coś niesamowicie ciekawego. W skrócie można napisać, że przerabiamy na własnej skórze, ale co ważniejsze własnym pomyśle historię teatru. Myślę, że tym konkretnym zajęciom poświęcę oddzielną notkę. Teorie mediów. Tytuł dzisiejszej notki to cytat z wczorajszego wykładu. Same zajęcia są dość ciekawe, z tym, że aby rozmawiać o teorii potrzebujemy jakiś podstaw i musimy czytać teksty. Na przekład takie pisane z latach 20. XX wieku. Nie jest to łatwe zadanie i prawdę powiedziawszy dość bezcelowe, bo dopóki wykładowca nam ich nie wyjaśni to i tak nic z nich nie rozumiemy. Ale idziemy chronologicznie więc podobno im bliżej obecnych czasów tym te teksty będę lepsze do czytania. I angielski. Ten normalny to nic nadzwyczajnego, chociaż często wygląda to bardziej na dyskusję niż robienie zadanek. Na fonetyce natomiast okazuje się, że nikt nie umie mówić i że przez lata uczyliśmy się zupełnie innego języka. Trochę jesteśmy tą wizją przerażeni, ale ciągle to jedne z ciekawszych zajęć.

Mój entuzjazm nie ostygł i chcę więcej.

LOVE, M

środa, 28 października 2015

Stan (nie)wiedzy ("Crimson Peak")

Hello!
Pierwszy film obejrzany w Gdańsku, okazał się być jednym z najdziwniejszych filmów jakie widziałam w życiu. A nawet więcej "Crimson Peak", bo ucieka od wszelkiego definiowania i określania. Mam wrażenie, że naprawdę nie wiem co widziałam.


Zacznijmy od dwóch spraw. Pierwsza bardziej porządkowa. W życiu nie poszłabym na ten film, gdyby nie grał w nim Tom, ponieważ film określony został jako horror. Teraz sprawa druga, po seansie okazał się, że to wcale nie horror. To film, w którym są duchy- parafrazując nieco słowa głównej bohaterki. Nie do końca jest to romans, bo ta kwestia zostaje szybko załatwiona. Wydaje mi się, że to trochę kryminał, ale o zbrodni w trakcie jej trwania. Wyczytałam, że to po prostu romans gotycki.
"Czy któraś z nas by odmówiła mu?"

Po rodzinnej tragedii młoda pisarka (Mia Wasikowska) trafia do mrocznego domu, którego ściany pamiętają duchy przeszłości, a jej nowy mąż - sir Thomas Sharpe (Tom Hiddleston) nie jest tym, za kogo się podawał. Rzecz dzieje się w mrokach XIX wieku, w zimnym, górzystym hrabstwie Kumbria

 Z Bliźniaczkami robiłyśmy ranking dobrych scen. Walc zdecydowanie wygrał.

Jakakolwiek straszność duchów, bo wydaje się, że to one są najważniejsze polega głównie na tym, że są paskudne, już nie wspominając o tym, że zupełnie nie pasują do estetycznie do całego filmu, oraz na tym, że nas zaskakują. Tu nagle położy rękę, tam się nagle pojawi. Ale nie jest to żaden metafizyczny stan ciągłego niepokoju.



Na początku film jest całkiem interesujący. Aż do momentu, gdy odkryje się jak jednocześnie jest wyjątkowo niewciągający. Odnoszę wrażenie, że nie ma w nim jako takiej właściwej fabuły, bardziej jest to wycinek z życia. Plus taka obserwacja coś niesamowitego dzieje się z czasem w tym filmie. Raz płynie wyjątkowo szybko, raz niesamowicie wolno, ale nie tworzy to poczucia, że to historia poza czasem i przestrzenią, a jedynie, że zdecydowanie coś się nie zgadza. Przy czym te 2 godziny, które film trwa mijają bardzo szybko.


Troszkę zboczyłam od głównego wątku, zanim rozpisałam się o czasie miałam dodać, że drugiego tak przewidywalnego filmu ze świecą szukać. Nie zwykłam podkreślać, ani zaznaczać rzeczy w ten sposób, ale to najważniejsza i podstawowa informacja jaką trzeba o filmie podać. Naprawdę, a aż trudno w to uwierzyć. W sumie są trzy zaskakujące sceny/rozwiązania fabularne. Takie, których się zupełnie nie spodziewałam.  Do tego kilka całkiem zabawnych momentów, ale to już zależy od poczucia humoru. Jednak aż dziw bierze, że całe kino w ciągu ostatnich 5 minut było tak spokojne. Ja cały seans mniej lub bardziej zanosiłam się od śmiechu, aż mi było głupio, ale ostatnie minuty to był prawdziwy sprawdzian wytrzymałości. Wracając do filmu. Obejrzyjcie sobie zwiastun 2 razy, a jeśli nie domyślicie się większości rzeczy to widzieliście w życiu za mało filmów. Albo nie chcecie dostrzegać tego co tam jest, aby później nie siedzieć w kinie i nie myśleć "Niech tylko nie będzie tak jak mi się wydawało. Niech to będzie coś innego" i trzymać kciuki, aby życzenia się spełniły. Ja naprawdę nie chciałam, aby te przewidywania się sprawdziły. A jednak. Plus możecie obejrzeć/przeczytać "Jane Eyre", przecież w nowej ekranizacji gra Mia, a to się wszystko całkiem ładnie łączy.  I z powieściami gotyckimi również.


Do zaskakujących rzeczy w akapitu powyżej można dodać jeszcze fakt, że dom choć wydawał się ważny, wcale nie odgrywa jakiejś szczególnej roli w filmie. Ale wygląda fenomenalnie. Podobnie jak kostiumy, są przepiękne i tylko lekko przesadzone. Zastanawiałam się czy większych bufek nie było czy może gdyby były to po prostu przeciążyły by aktorkę. I oczywiście czy było to w ogóle wygodne. I kto pozwolił nosić głównej bohaterce te okrągłe okulary. W skrócie od strony wizualnej jest pięknie. Po prostu z przyjemnością się na to wszystko patrzy. Do momentu, w którym pojawią się te niepasujące do niczego duchy, ale być może ten kontrast był zamierzony.


Przejdźmy na moment do aktorów i oczywiście wspomnianego na samym początku Toma Hiddlestona. On zawsze daje radę i o nim samym chyba nie jestem w stanie napisać krytycznego słowa, bo to dla niego obejrzałam ten film. Plus ma fenomenalną fryzurę i czarne włosy. Zawsze mi się jednak wydawało, że on i Mia Wasikowska będą pasować do siebie na ekranie (a grali razem wcześniej w "Tylko kochankowie przeżyją" i relacja ich postaci była dość ciekawa), a tak nie było. A przynajmniej na takim poziomie na jakim powinno to być, choć i tragedii nie było. Jej postać stanowiła dość słabą motywację dla przemiany głównego bohatera. Nie wiem czy nie było magicznej "chemii" czy po prostu było ich za mało razem na ekranie i nie dali rady zbudować wiarygodnej relacji. Jest jeszcze trzecia, opcja, ale o niej nie napiszę.
Trzecia najważniejsza postać- Lucilla Sharpe, czyli siostra bohatera granego przez Toma, który na marginesie nazywa się Thomas. Jessica Chastain zupełnie mnie nie przekonuje na ekranie i to w żadnym filmie. Widziałam całkiem sporo wywiadów z nią czy jakiś innych publicznych wystąpień i wydaje się być naprawdę sympatyczną osobą, ale nie przekonuje mnie jej sposób grania. Do tego w tym filmie jej postać jest absolutnie paskudna i wredna, i od samego początku widać, że coś z nią jest nie tak. Nie sposób darzyć jej sympatią, ani nic z tych rzeczy. Po prostu jest i niesamowicie irytuje.

 Może mi się nie podobać, jak Jessica Chastain gra, ale gdy tak bieda z rozwianą sukienką wygląda fenomenalnie.

Jednocześnie nie jestem jednak filmem rozczarowana. To znaczy nie miałam też wobec niego żadnych oczekiwań, a tak bardzo widać, że coś w nim nie zagrało, że aż mi go szkoda. Jak by można było odczuwać współczucie wobec filmu jako takiego. Ja po prostu chciałam aby on był dobry, a nie wyszło. A wystarczyłoby usunąć ostatnie 10, może 15 minut szlachetnie, strasznego poświęcenia, ostatecznej konfrontacji, czy co to tam jeszcze jest.


Gdy kończę to pisać są 4 minuty po północy. Wpadłam tylko do akademika i zaczęłam stukać w klawiaturę. Chciałabym coś jeszcze dopisać, ale dodam tylko, że Zwierz popkulturalny o filmie pisze w chyba podobnym tonie jak ja, tylko robi to lepiej, z tym że mi osobiście przeszkadza to, że mogłam się domyślić jak będzie, a dla innych ludzi choć też to wiedzieli nie stanowi to problemu. I wybaczcie błędy jeśli się pojawiły, a najlepiej to mi o nich napiszcie, żebym mogła je poprawić. Wszystkie gify zostały znalezione na tumblrze.

Pozdrawiam, M

poniedziałek, 26 października 2015

Years&Years

Hello!
Tak się wkręciłam w szukanie i pokazywanie teledysków, w których występują aktorzy i aktorki, oraz ludzi robiących covery, że prawie zapomniałam o zespołach i "normalnej" muzyce. Ostatni raz pisałam w lutym o Leighton Meester więc faktycznie odrobinę się zapuściłam. Ale zespół, o którym dziś piszę poznałam dlatego, że Ben Whishaw pojawił się w ich teledysku, a ten z kolei umieściłam w pierwszej części Nie tylko w kinie i teatrze. 


Chociaż muszę się przyznać, że kawałek czasu zajęło mi zorientowanie się, że to ten sam zespół, który zdobył popularność dzięki tej piosence:


Ale ja czasami mam niezwykłą wręcz zdolność do niełączenia oczywistych faktów.

Tak naprawdę Years&Years kupiło mnie jednak piosenką "King". I zdecydowanie teledyskiem.


A potem już poleciało i szczególnie ostatnio nie mogę przestać ich słuchać.



Gdy pojawiło się pytanie o ulubioną piosenkę odpowiedziałam, że aktualnie jest to "Take Shelter"


Ale gdybym odpowiadała dziś z większym prawdopodobieństwem wybrałabym "Eyes Shut", bo jest po prostu przepiękna. Polecam posłuchanie wersji live.


I jeszcze jedna piękna.


Właśnie doczytałam (na Wikipedii, a jakże), że Years&Years tworzy muzykę elektroniczną. Raczej się po sobie nie spodziewałam, że tak zdefiniowany gatunek może mi się spodobać. Trochę się zaczynam obawiać, bo normalnie jestem nieco bardziej zorientowana na ciut mocniejsze dźwięki. A z drugiej strony im szersze horyzonty tym lepiej.

LOVE, M

sobota, 24 października 2015

"725. Kupuj drabiny, przedłużacze i węże ogrodowe dłuższe, niż są ci, jak myślisz, potrzebne."

Hello!
Bardzo dawno nie było porcji życiowych porad z "Dużego Małego Poradnika Życia" więc nadrabiam zaległości.


730. Pamiętaj, że dobry przykład jest zawsze najlepszym kazaniem.
735. Naucz się żonglować.
742. Niech twoje skryte myśli pozostaną skryte.
749. W chłodny wieczór otul dziewczynę swoją marynarką.
754. Pozwól co jakiś czas duchowi przygody zatryumfować nad zdrowym rozsądkiem.
755. Ufaj Bogu, ale samochód zamykaj.
756. Używaj ulubionego zdjęcia osoby kochanej jako zakładki do książek.
761. Wzbogacaj biblioteczkę swoich dzieci, dając im na każde urodziny oprawny egzemplarz któregoś z klasyków. Zacznij od pierwszych urodzin.
765. Nie mów nie, dopóki nie wysłuchasz całej historii. 
789. Nie pozwól, żeby twoje marzenia zarosły chwastami. 

Uwielbiam wracać do tej książki, bo jest absolutnie fenomenalna.

Trzymajcie się, M

czwartek, 22 października 2015

Fan bag

Hello!
Od kwietnia 2014 roku, gdy zrobiłam dla Koleżanki z ławki wyszywaną flagę Wielkiej Brytanii, powoli acz systematycznie wykonywałam kolejne elementy tajemniczego projektu. Większość elementów pokazywałam w osobnych postach, a teraz przyszedł czas na zaprezentowanie całości.



Pierwsze zdjęcie przed przyszyciem, drugie po. Niestety nie wyszło to tak dobrze jak bym chciała, ale nie można mieć wszystkiego. Sam proces przyszywania trwał tydzień. Przez pierwsze 3 dni próbowałam zrobić to sama, ale maszyna nie chciała ze mną współpracować więc postanowiłam zrobić to ręcznie, a nie było to łatwe zadanie. Ostatecznie tata wziął sprawy w swoje ręce i gdy znalazł trochę czasu zrobił to jednak maszyną.

Torba miała swoją premierę na Coperniconie miesiąc temu. Pomijam fakt, że wydaje mi się jakby to było nie miesiąc, ale pół roku temu, a matura to już zamierzchła przeszłość. W Toruniu kilka osób zwróciło na nią uwagę, szczególnie na TARDIS i Lokiego. Jedna dziewczyna poradziła, abym jej dobrze pilnowała, bo ktoś mógłby się na nią skusić.

LOVE, M

wtorek, 20 października 2015

Libster Blog Award

Hello!
Jeśli zamieszczacie na swoich blogach tagi to spotykacie się z moją entuzjastyczną reakcją. Po prostu uwielbiam czytać odpowiedzi na pytania. Odpowiadać w zasadzie też całkiem lubię i dzisiaj będę to robiła na pytania od Agi A.


Korzystam z okazji, aby nieco uaktualnić mój wizerunek. Około 2 miesiące temu ścięłam włosy, a mniej więcej w połowie września przefarbowałam je na czarno.

1. Co skłoniło cię do założenia bloga?
Na to pytanie odpowiadałam już kilka razy, ale jeszcze raz nie zaszkodzi. Moje koleżanki z gimnazjum miały blogi i tu pojawił się pomysł, natomiast motywacją był wyjazd najlepszej przyjaciółki do USA.

2. Gdzie widzisz siebie za 10 lat?
Będę wtedy miała 29 i naprawdę nie mam pojęcia gdzie życie mnie poniesie. Chciałabym robić coś w teatrze, ale nie są to zbyt sprecyzowane sprawy. Póki co naprawdę najbardziej zależy mi na studiach.

3. Jaka jest Twoja największa wada?
To chyba trzeba by nie pytać mnie. Znaczy nie uważam, że nie mam wad, tylko po prostu nauczyłam się z nimi żyć, albo je przezwyciężać (lub mi się tylko tak wydaje) i prawdopodobnie moje wady dużo bardziej przeszkadzają ludziom w moim otoczeniu niż mi.

4. Co jest twoim ulubionym zajęciem?
Mam wybrać jedną rzecz? Niemożliwe to zdecydowanie jest cała lista, która nie ulega zbytnim przeobrażeniom od dłuższego czasu. Czytanie, oglądanie filmów, seriali, teatr; rower, łyżwy, spacery i przebywanie na zewnątrz; pisanie zarówno z ludźmi, notek na bloga jak i sama czynność pisania jako taka. I całkiem sporo innych rzeczy. A w ramach ciekawostki dodam, że ostatnio polubiłam obserwowanie ruchu ulicznego. Mam biurko przy oknie i jest to całkiem fascynujące zajęcie.

5. Masz ulubioną książkę? Za co ją lubisz?
Mam całkiem sporo ulubionych książek, z tym, że mam słabą pamięć i często zapominam o tym, że coś lubię. Na pewno na liście znajduje się "Oskar i Pani Róża", "Mały książę", "Nędznicy", "Harry Potter", "Atlas chmur" i wiele, wiele innych. Chyba zastanowię się nad założeniem konta na lubimyczyać albo podobnej platformie, łatwiej w przyszłości będzie mi odpowiadać na takie pytania.

6. Ulubiony serial lub/i film?
 
Nie wiem jak ludzie potrafią zdecydować, ze lubią tylko jedną rzecz, przecież jest tyle kryteriów "lubienia". Z seriali na pewno będzie to "Doctor Who", "Sherlock", "Forever", "Daredevil", "Once Upon A Time", chociaż to pewien rodzaj sentymentu. O i pierwszy sezon "Gdzie pachną stokrotki".
Z filmów "Amadeusz", "Atlas chmur", "Jak kochają czarownice", "Życie jest piękne", "O północy w Paryżu", ale o jeszcze nie wszystko.

7. Ulubiona piosenka?
 
Tu będzie łatwiej, po prostu dodam tę, która aktualnie jest moją ulubioną.


Na pewno pojawi się osobny wpis na temat tego zespołu i piosenka na pewno powróci.

8. Coś, co mogłabyś jeść codziennie
Makaron ze szpinakiem. I łososia.

9. Jakie jest, według ciebie, najpiękniejsze miasto na świecie? Czemu?
Ostatnio ogromne wrażenie zrobił na mnie Toruń. Ale nie mam pewności, czy jest najpiękniejszy, widziałam chyba trochę zbyt mało świata, aby porównywać, a bez sensu pisać o czymś czego się nie oglądało na własne oczy.

10. Czy potrafiłabyś odciąć się od internetu na dłuższy okres czasu?


Chyba nie miałabym z tym większego problemu. 

11. Jaki przedmiot jest/był Twoim ulubionym w szkole?

Polski i historia w szkole. Na studiach, choć to dość niewiarygodne, najbardziej podobają mi się zajęcia z fonetyki. Angielskiej. Chociaż miałam je dopiero dwa razy.

I to by było na tyle. Raczej nie napisałam nic odkrywczego, ale kto wie może akurat dowiedzieliście się czegoś ciekawego.

LOVE, M