środa, 8 grudnia 2021

Arcane - recenzja podwójna

- Obejrzyj Arcane.
- Po co?
- Bo chcę się dowiedzieć, jak je odbiera osoba, która nie ma pojęcia o LOL-u.
- Dobra. Pod warunkiem, że napiszesz mi recenzję, a ja napiszę swoją.
- Spoko.

I tak doszło do powstania dzisiejszego wpisu. Możecie zacząć od części mojego brata, bo on wyjaśnia kim są postacie - a ja od razu się emocjonuję. 

Arcane recenzja
Źródło: By https://arcane.com/en-us/media/, Fair use, https://en.wikipedia.org/w/index.php?curid=69429758

Część M:

Zacznę od tego, że projekty wyglądów postaci zupełnie mi się nie podobają i ich nie rozumiem. Po pierwsze, co to za dziwne cienie na ich twarzach, po drugie - dlaczego oni wyglądają jak ludziki wycięte z papieru (wiem, że animowanie włosów to pewnie upierdliwa praca, ale sądzę, że warta zachodu). I czemu wydaje się to takie nieostre? Wrażenia z pierwszego odcinka: nudy, nie wiem, czemu miałabym się przejmować tym, co dzieje się z bohaterami. 

Wrażenia z drugiego odcinka: za stara jestem, aby kibicować bohaterom, którym mówi się, że nie powinni czegoś robić a oni i tak to robią. 

Wrażenia z trzeciego odcinka: bohaterowie są głupsi niż sądziłam. A Powder otrzymuje zaszczytne miano najgłupszej i najbardziej irytujące bohaterki wszechczasów!!!

Wrażenia z czwartego odcinka: nie napisałam tego wcześniej, ale jedyną rzeczą, która mi się podoba jest miasto. Bardzo się udało i jest bardzo, bardzo ładne. Byłam też trochę zaciekawiona wątkiem chłopaczka-naukowca. 

Ale ogólnie - jesteśmy w połowie sezonu, a ja dalej nie wiem dokąd ta historia ma zmierzać. Gdyby to było anime i gdybym nie umówiła się z bratem, to nie obejrzałabym więcej niż pierwszy odcinek. 

Wrażenia z piątego odcinka: fabuła wciąż zmierza donikąd, a jeśli ta opowieść (pomijając brutalność) miała jakiekolwiek zalążki niedosłowności - to właśnie je straciła. 

Wrażenia z szóstego odcinka: Nie wspominałam, ale jedyną postacią, którą lubię, jest Victor. 

Wrażenia z siódmego odcinka: Zastanawiam się, czy napisanie, że Arcane jest przewidywalne, nie będzie obrazą dla innych przewidywalnych wytworów kultury... 

W tym momencie mocno kusiło mnie, aby obejrzeć "Historia Leauge of Legends - wyjaśniona!", ale się powstrzymałam. Choć miałam poczucie, że czterdziestominutowy filmik na YouTube może być ciekawszy niż cały ten serial.

Wrażenia z ósmego odcinka: Dlaczego w tej bajce wszyscy są tacy niekompetentni!!!

Wrażenia z odcinka dziewiątego: Nie bawią mnie szantaże w oglądanie drugiego sezonu, ale w nim może przynajmniej coś naprawdę będzie się działo.

Jak widać - podobało mi się nieszczególnie. Głównie dlatego że za mało wiadomo o wszystkim, dlaczego miasto jest podzielone na górę i dół - chociaż zasadniczo to dwie strony rzeki (chyba? im bardziej ktoś mi próbował wytłumaczyć tę topografię, tym bardziej jej nie rozumiałam), a wszystko na początku mówi widzowi, że jest to podział bardziej dosłowny. Dlaczego świat zamyka się w tym mieście, skoro dowiadujemy się, że są portale. Jak działa ta cała magia i coś, co chyba jest magią, ale w sumie nie wiadomo. Jak działa cała polityka tego miasta? Dlaczego może poza trzema wyjątkami wszyscy bohaterowie to ludzie. Jeszcze żeby to były postaci, które można jakoś polubić... 

I część Dominika:

Serial animowany Arcane, osadzony w uniwersum League of Legends, przedstawia nam całkiem schematyczną, lecz przyjemną historię dziejącą się  w dwumieście Piltover i Zaun, zwanych odpowiednio górnym i dolnym miastem. I od tego zacznijmy, projekty lokacji są bardzo ładne i wyraźnie różne, steampunkowe „miasto postępu” Piltover jest jasne, pełne ciepłych barw i ozdób o kształtach w motywie zębatek, śrub czy innych części mechanicznych. To tu mieszkają bogaci, wpływowi  oraz uzdolnieni technicznie czy naukowo ludzie. Jego lustrzanym odbiciem jest ciemne, zamglone oraz wyraźnie niebezpieczne „podmiasto” Zaun. Dominuje w nim czerń i zieleń, ludzie są tu biedni, ale nie mniej uzdolnieni niż na górze, choć często zamiast rozwojem zajmują się nie do końca legalnym biznesem.

Starczy o widokach, w końcu warstwę wizualną każdy oceni subiektywnie, nie mniej jak już powiedziałem – podoba mi się.

Główne postacie jakich losy będziemy śledzić są również grywalnymi bohaterami w Lidze a są to:

Vi – Różowowłosa „chłopczyca”, wiecznie zbuntowana, agresywna, uparta oraz walcząca o swoje. Pochodzi z dolnego miasta, jej rodzice nie żyją, więc razem z innymi dziećmi została przygarnięta przez Wandera. Niestety postać ta myśli więcej pięściami niż głową, przez co sprowadza na siebie i innych spore problemy.

 Powder – Młodsza siostra Vi, brakuje jej pewności siebie, rzeczy, za które się bierze, zazwyczaj nie działają, ale przez to i presję ze strony otoczenia ma ogromną potrzebę wykazania się co skutkuje jeszcze większymi porażkami

Jayce – Młody naukowiec z górnego miasta, ambitny, ma cel i pasję jednak postęp, do którego chce dążyć, nie jest uznawany za bezpieczny. Mimo słusznych przekonań i podniosłych pobudek brakuje mu tej samej cechy co poprzednim postaciom – nie słucha, gdy ktoś próbuje powiedzieć mu, że jego pomysł nie jest dobry.

Viktor – Również młody naukowiec, tym razem z Zaun. Dzięki swoim umiejętnościom dał radę awansować społecznie, życiowo i naukowo. Jednak, aby nie było zbyt pięknie, choruje on od dziecka na nie uleczalną chorobę. Jako jedyny uwierzył w projekt Jayca i od tamtej pory współpracują nad technologią hextech.

Niestety, wizualnie postacie wypadają gorzej niż lokacje. No, ale o ile nie można przyczepić się do wyglądu od szyi w dół, ubrania są szczegółowe, mają ciekawy design i po samym stroju jesteśmy w stanie rozpoznać, kto go nosi,  tak ich twarze i włosy wyglądają trochę dziwnie, jakby nie do końca pasowały artystycznie do reszty, no może poza Viktorem, który akurat wygląda na przepracowanego i chorowitego tak, jak jego postać powinna.

Ale to o fabułę przecież tu chodzi, tak jak projekty miast są ciekawe, ale jednocześnie schematyczne, tak historia również nie jest specjalnie oryginalna. Ot dwa skłócone miasta, dzieciaki z biedniejszego chcą walczyć z górnym miastem, bo „oni mają i nam nie dają”, a ludzie z Piltover mają ich gdzieś, póki nie robią im realnych problemów. No i w całej tej scenerii rozgrywa się kilka wątków, a to młodzi naukowcy dokonują przełomu, który w nieodpowiednich rękach może spowodować spore problemy, a to dwie siostry chcą zawłaszczyć trochę bogactw, a tam gangi rozprowadzają nowy narkotyk, aby przejąć władzę w mieście. Wszystkie te napięte sytuacje eskalują czasem szybciej czasem wolniej, ale czuć, że jedne są powiązane z drugimi. Serial nie wymaga, aby osoba, która go ogląda znała uniwersum w jakim się dzieje, ale na pewno pomaga to w odbiorze, ponieważ nie wszystkie kwestie są wyjaśnione w sposób oczywisty, oraz startujemy wtedy z pewnym przywiązaniem (nie do końca to słowo oddaje to, co chciałem tu ująć, ale nie mam lepszego) do postaci, pomaga to uniknąć wrażenia „ta postać ma mnie interesować, bo jest główną postacią”. Prawdą jest też, że nie wszystkie wątki są równie ciekawe, osobiście najlepsze wrażenia wywarł na mnie (kto by się spodziewał) wątek Viktora, jednocześnie nie miałem oporów, aby porzucić skupienie, gdy na ekranie dominowała Vi.

Jeszcze słowo o muzyce – pięknie dobrana jest. Można myśleć, co się chce, o twórczości Imagine Dragons jednak czołówkę zrobili bardzo dobrze. Na szczególną uwagę zasługuje piosenka What Could Have Been w wykonaniu Stinga [i Raya Chena – na skrzypcach!!!]. Również sama muzyka w tle różnych sytuacji jest bardzo dokładnie dobrana, aby pasować do wydarzeń i nie przeszkadzać.

Podsumowując: i ja, i brat zdecydowanie jesteśmy Team Victor. I  tego, co widziałam na Twitterze – nie my jedni.

PLUS: Na Instagramie organizuję rozdanie książki "Kraj niespokojnego poranka. Pamięć i bunt w Korei Południowej" - zapraszam do udziału!

 

Pozdrawiamy, M&D

sobota, 4 grudnia 2021

Książki influencerów 2021 - pozostałe książki

 Hello! 

Bez zbędnych wstępów (które możecie przeczytać w podróżniczej części tego wpisu) - pozostałe książki influencerów! Listę książek kulinarnych możecie zobaczyć TUTAJ!

Seriale. Do ostatniego odcinka, Bój się i działaj

Kto? Basia "Azjatycki Cukier"
Co? Twarz bez wieku
Skąd? Azjatycki Cukier
Gdzie? self-publishing (e-book)

Kto? Kasia Mecinski + Natalia Mialik (IG)
Co? Nie obraź się, ale
Skąd? Kasia Mecinski (Instagram) Fifty na pół (Youtube)
Gdzie? self-publishing

Kto? Oliwa In
Co? Koreańska syrena
Skąd? koreanskasyrena.com
Gdzie?  self-publishing

Kto? Katarzyna Czajka-Kominiarczuk
Co? Seriale. Do następnego odcinka
Skąd? Zwierz popkulturalny (blog)
Gdzie? Wydawnictwo W.A.B.

Kto? Magdalena Kostyszyn
Co? Też tak mam!
Skąd? Chujowa Pani Domu
Gdzie? Wydawnictwo W.A.B. 

Kto? Dima Garbowski
Co? Polak z Ukrainy
Skąd? Dima Garbowski (YouTube)
Gdzie?  Wydawnictwo W.A.B.

Kto? Maciej Piera
Co? Siła przetrwania. Największe górskie tragedie
Skąd? Szczytomaniak (vlog)
Gdzie? Pascal

Kto? Monika Pryśko
Co? Bój się i działaj
Skąd? tekstualna.pl
Gdzie?  Pascal

Kto? Barbara Pasek
Co? Odzyskaj błysk w oku
Skąd? barbarapasek.pl
Gdzie? Pascal  

Kto? Małgorzata Czapczyńska
Co? Moje wyspy. Kobiecość w stylu vintage ironicznie i na serio
Skąd? Moje wyspy (FB)
Gdzie? Pascal

Kto? Katarzyna Bobocińska-Czerwińska
Co? Pomysł na dom. Poradnik projektowania
Skąd? Conchita Home
Gdzie? Pascal

Kto? Edyta Broda
Co? Szczerze o życiu bez dzieci
Skąd? Bezdzietnik
Gdzie? Pascal

Kto? Magdalena Horodyska, Katarzyna Migdał
Co? Pies w mieście. Jak wypracować dobre nawyki, by spokojnie żyć z psem w miejskiej dżungli
Skąd? Co pies na to? (blog)
Gdzie? Znak Literanova

 Kto? Paulina Kmiecik
Co? Makramy i inne cuda ze sznurka
Skąd? Makramowy Splot (blog)
Gdzie?  Znak JednymSłowem

Kto? Aleksander Kądziela
Co? Tapiceruj! Jak stare graty przemienić w piękne meble
Skąd? Tapicer w Akcji (Youtube), ale ważny jest także hashtag #tapicerwakcji
Gdzie?  Znak JednymSłowem

Kto? Joanna Jaskółka
Co? Bliżej. Rodzicielstwo bliskości dla tych, którym kończy się cierpliwość
Skąd? Matka tylko jedna
Gdzie? Znak JednymSłowem

 Kto? Nina Czarnecka
Co? Ciepło. Najprzytulniejszy poradnik osiędbania
Skąd? Blimsien.com
Gdzie? Znak 

Kto? Wojciech Drewniak
Co? Historia bez cenzury. Świry u władzy
Skąd? Historia bez cenzury (Youtube)
Gdzie? Znak Horyzont

Kto? Marta Hennig
Co? Codziennie fit
Skąd? codziennie fit (blog)
Gdzie? Publicat

Kto? Marta Hennig-Kruk
Co? Fit na zawsze. Jak nie zaczynać ciągle od nowa
Skąd? codzienniefit.pl (jest też Youtube)
Gdzie? Publicat

Kto? Kamila Szcześniak
Co? Nieładnie. Wielka księga fakapu
Skąd? Nieładnie (Facebook, Instagram)
Gdzie?  Wydawnictwo RM

Kto? Nietypowa Matka Polka (Anna Szczepanek)
Co? Nietypowa Matka Polka 2
Skąd? Nietypowa Matka Polka (FB)
Gdzie?  Edipresse Książki 

Kto? Małgorzata Stefanik (Gosiarella)
Co? Gildia Zabójców
Skąd? Gosiarella
Gdzie? Papierowy Księżyc

Kto? Kacper Pitala
Co? Jak to wyjaśnić?
Skąd? Ogarnęłam, że to książka influencera, bo gdzieś przeczytałam, że to człowiek z TVGRYpl, ale też poszukałam i znajdziecie autora działającego pod własnym imieniem i nazwiskiem.
Gdzie? Wydawnictwo Otwarte

Kto? Kaja Muszak
Co? Coś wyjątkowego! Jak wyszywać napisy i wzory na wszystkie pory roku
Skąd? blog Na(nie)wymiar
Gdzie? Wydawnictwo Otwarte

Kto? Kaja Muszak
Co? Coś pięknego! Poznaj haft i naucz się wyszywać krok po kroku
Skąd? blog Na(nie)wymiar
Gdzie? Wydawnictwo Otwarte

Kto? Łukasz Łebek
Co? Co gryzie weterynarza
Skąd? Nie zadzieraj z weterynarzem (wydaje mi się, że autor najbardziej aktywny jest na Facebooku)
Gdzie? Wydawnictwo Poznańskie

Kto? Marcin Antosz
Co? Opóźnienie może ulec zmianie
Skąd? maszynista.eu
Gdzie?Wydawnictwo MUZA

Kto? Ola Wołkowska
Co? Kurza mama. Jak ogarnąć kury, dzieci i życie na wsi
Skąd? jaklubimy.pl
Gdzie? Wydawnictwo Kobiece
Założyłabym się, że ta książka była w zeszłorocznym zestawieniu, ale gdzie nie spojrzałam to data wydania sierpień 2021.

Kto? Anna Drozd, Beata Łańcuchowska
Co? Ty też potrafisz! Poradnik dekorowania wnętrz
Skąd? Pani to potrafi
Gdzie? Septem

Kto? Agnieszka Niedziałek
Co? Robię włosing, czyli jak świadomie i skutecznie dać o włosy
Skąd? napieknewlosy (Instagram - a przynajmniej ja tu najszybciej znalazłam autorkę)
Gdzie? Buchmann

Kto? Pan Pielęgniarka / Mateusz Sieradzan
Co? SOR - to jest dramat
Skąd? Pan Pielęgniarka (Instagram)
Gdzie? Wydawnictwo Poczekalnia

Kto? Siostra Bożenna, Pan Pielęgniarka, To nie z mojej karetki
Co? Zamaskowani
Skąd? (ja znalazłam na Instagramie)
Gdzie? Wydawnictwo Poczekalnia

14, 26 i 33. W ciągu roku, gdy zbierałam książki, byłam pewna, że w tej kategorii będzie najmniej tytułów, ale liczba książek kulinarnych okazała się rozczarowująca, a w książki podróżnicze naprawdę uderzyła pandemia. Co do wydawnictw: Znak i okolice oraz Pascal wydają najwięcej książek blogerów. Chociaż jest tu zdecydowanie większa różnorodność wydawców niż w przypadku dwóch poprzednich kategorii. 

PLUS: Na Instagramie organizuję rozdanie książki "Kraj niespokojnego poranka. Pamięć i bunt w Korei Południowej" - zapraszam do udziału!

LOVE, M

 

czwartek, 2 grudnia 2021

Książki influencerów 2021 - książki kucharskie

Hello!

Bez zbędnych wstępów (które możecie przeczytać w podróżniczej części tego wpisu) - kulinarne książki influencerów!

Chwasty od kuchni, Pierogi z kimchi, Partykularni

Kto? Weronika Truszczyńska
Co? Nie tylko zupka. Proste przepisy kuchni chińskich
Skąd? Weronika Truszczyńska (głównie Youtube)
Gdzie? To e-book, self-publishing

Kto? Anita Kilian-Kuźniewicz, Piotr Kuźniewicz
Co? Konopne Gotowanie
Skąd? Stonerchef (strona)
Gdzie? Znak Koncept

Kto? Piotr Cieślak
Co? Chwasty od kuchni
Skąd? Chwasty od Kuchni (blog)
Gdzie? Znak Koncept

Kto? Agnieszka Stolarczyk
Co? Fit desery z kilku składników. Jak jeść zdrowo, nie rezygnując ze słodyczy
Skąd? tettisheri (Instagram)
Gdzie?  Znak Horyzont

Kto? Wioleta Błazucka
Co? Pierogi z kimchi. Koreańskie smaki dla każdego
Skąd? Pierogi z kimchi (YT)
Gdzie? Znak Horyzont

Kto? Malwina Bareła
Co? Lunchbox na każdy dzień. Fit bento
Skąd? Filozofia smaku
Gdzie? Znak Horyzont

Kto? Ewa Ługowska
Co? Misa Mocy 2. Dieta eliminacyjna i dla alergików
Skąd? misamocy.pl (blog)
Gdzie? Znak Literanova

Kto? Konrad Budzyk
Co? Hummusy i pasty
Skąd? blendman.pl (blog)
Gdzie? Znak JednymSłowem

Kto? Maia Sobczak
Co? Jedzenie i inne namiętności
Skąd? Qmam kasze
Gdzie? Znak JednymSłowem 

Kto? Marta Maciurzyńska
Co? Zdrowo w 15 minut
Skąd? zdrowo_w_15_minut (Instagram)
Gdzie? Pascal

Kto? Katarzyna Białas
Co? Jak schudnąć bez wyrzeczeń. Jedz to, co lubisz
Skąd? zdrowy_talerz (Instagram)
Gdzie? Pascal

Kto? Beata Grątkowska, Igor Grątkowski
Co? Praktykulinarni. Szybko i zdrowo od śniadania do kolacji
Skąd? prakktykularni.com (strona + Instagram)
Gdzie? Pascal

Kto? Agnieszka Bednarska
Co? Chleb bezglutenowy i inne wypieki
Skąd? Bezglutenowe jadło (blog)
Gdzie? Pascal  

Kto? Karolina Ponzo
Co? Vege rozpusta. Wegetariańsko-wegańskie rozkosze
Skąd? najszybciej autorkę znajdzie się na Instargamie (karolina_ponzo_blog), później na Facebooku (Podróże Karoliny Ponzo), na stronę internetową się nie mogłam dostać
Gdzie? Pascal

Kto? Anna Zyśk
Co? Jedz pysznie i chudnij
Skąd? jedz.pysznie (Instagram)
Gdzie? Pascal

Kto? Ewelina Podrez-Siama
Co? Kuchnie świata w wersji KETO
Skąd? ms-fox.pl (blog)
Gdzie? Wydawnictwo Zwierciadło

Kto? Pani Bukowa, Pan Buk
Co? Wielki ogarniacz kuchni
Skąd? Pani Bukowa (Facebook)
Gdzie? Flow Books

Kto? Daria Rogowska
Co? Ekocentryczka w kuchni
Skąd? ekocentryczka.pl (blog)
Gdzie? Publicat

Kto? Anna Reguła, Kinga Syposz
Co? Nieprzyzwoicie zdrowe słodkości
Skąd? Instagram: niekoniecznie_dietetycznie
Gdzie? Publicat

Kto? Agata Głyda
Co? Równowaga. Jak ogarnąć dietę i odzyskać spokój
Skąd? psycholognadiecie.pl
Gdzie? Publicat 

Kto? Agata Lewandowska
Co? Polskie super foods
Skąd? Agata Lewandowska (lewandowskaagata.pl)
Gdzie? Wydawnictwo RM

Kto? Agata Lewandowska
Co? Dieta dla urody
Skąd? Agata Lewandowska (lewandowskaagata.pl)
Gdzie? Wydawnictwo RM 

Kto? Agata Lewnadowska
Co? Niski indeks glikemiczny. Dieta dla zdrowia
Skąd? Agata Lewandowska (lewandowskaagata.pl)
Gdzie? Wydawnictwo RM

Kto? Joanna Anger, Anna Piszczek
Co? Sezonowe Alaantkowe BLW
Skąd? https://alaantkoweblw.pl/
Gdzie? Mamania

Kto? Alicja Rokicka
Co? Italia dla zielonych, czyli włoska wegańskie przepisy
Skąd? Wegan Nerd
Gdzie? Wydawnictwo Marginesy 

Kto? Magdalena Keller-Bigda
Co? Apetyt na Meksyk
Skąd? apetycznie-klasycznie.pl
Gdzie? Psychoskok

26! Zdecydowanie lepiej niż w kategorii książek podróżniczych, których niewielka liczba naprawdę mnie zaskoczyła. Robię sobie małe zestawienie wydawnictw, które wydają najwięcej książek blogerów i jeśli się nie mylę, to Wydawnictwo Paskal wiedzie prym w tej kategorii, ale nie mogę nie napisać, jak zabawnie wygląda Wydawnictwo Znak ze swoimi imprintami w tym zestawieniu. 

PLUS: Na Instagramie organizuję rozdanie książki "Kraj niespokojnego poranka. Pamięć i bunt w Korei Południowej" - zapraszam do udziału!

LOVE, M

wtorek, 30 listopada 2021

Książki influencerów 2021 - podróże

 Hello!

Przestałam liczyć, który to już rok, gdy przedstawiam listę książek influencerów. Chyba piąty. Lub szósty. Nieustannie fascynuje mnie, czy możemy wyróżnić kategorię "książki blogerów/ vlogerów" i ciągle sprawdzam, kto i jakie książki napisał. 


Kilka zasad: sama sobie ustalam, kto jest / może być influencerem (to oznacza, że nie będzie tu na pewno wszystkich książek). Większość danych pochodzi z opisów wydawnictw. Jeśli ktoś ma tam podaną stronę/blog/vlog/Instagram to podaję w nawiasie ich główne medium influencerstwa. Poza tym, jeśli ktoś nie chwalił się na okładce książki albo w jej opisie byciem influencerem - to najczęściej nie ma go na tej liście. Nie mam tyle czasu, aby sprawdzać, czy każda książka, która wygląda na książkę influencera, naprawdę nią jest. A jednocześnie pojęcie "influencer" pozwala mi włączyć nieco szersze kręgi osób, które można za takowych uznać. I poza chyba dwoma wyjątkami to są papierowe książki. E-booków wychodzi tyle, że po pierwsze - nie mam tego jak śledzić, po drugie - lista niepotrzebnie by się rozrosła. Ponadto są to głównie książki, które ukazały się od grudnia 2020, ale jest kilka wcześniejszych, które wyczaiłam w roku 2021.

Książki podzielone są na trzy części: podróże, kulinaria i pozostałe. Nietypowo wpisy pojawią się w jednym tygodniu dziś (wtorek), czwartek i sobotę.

Kto? Ola Synowiec
Co? Dzieci Szóstego Słońca
Skąd? Mexico Magico Blog - Blog o Meksyku
Gdzie? Wydawnictwo Czarne

Kto? Weronika Truszczyńska
Co? Jak podróżować po Chinach
Skąd? Weronika Truszczyńska (głównie Youtube)
Gdzie? To e-book, self-publishing

Kto? Martyna Kaczmarczyk
Co? Gruzja. Jak się żyje Polce w kraju wina, gościnności i drogowych absurdów
Skąd? Martyna z Gruzji (blog)
Gdzie? Pascal

Kto? Monika Bień-Konigsman
Co? Entre amigos. Hiszpański przepis na szczęście
Skąd? Hiszpańskie Smaki (blog)
Gdzie? Pascal

Kto? Aleksandra Chabros-Zagórska
Co? Bałkany na czterech kółkach
Skąd? Bałkany według Rudej (blog)
Gdzie? Pacal

Kto? Aleksandra Andrzejewska
Co? Kolumbia. Polka w krainie tysiąca kolorów, szmaragdów i najlepszej kawy
Skąd? Polka w Kolumbii (blog)
Gdzie? Pascal 

Kto? Katarzyna Nowacka
Co? Sekrety Florencji
Skąd? blog Dom z Kamienia
Gdzie? Pascal 

Kto? Martyna Skura
Co? Podróże na własnej skórze
Skąd? Life in 20 kg (blog)
Gdzie? Wielka Litera 

Kto? Katarzyna Węgrzyn
Co? Gdzie w Polsce na weekend
Skąd? gdziewpolscenaweekend.pl (blog)
Gdzie? Znak

Kto? Łukasz Supergan
Co? Szlaki Polski. 30 najpiękniejszych tras długodystansowych
Skąd? lukaszsupergan.com (strona)
Gdzie? Bezdroża

Kto? Agnieszka Grzelak
Co? Travel Challenge
Skąd? Agnieszka Grzelak (YT)
Gdzie? Wydawnictwo YA!

Kto? Terenwizja (autorzy nie są podpisani z nazwiska ani na okładce książki, ani na stronie, gdzie można ją kupić)
Co? Jazda w teren!
Skąd? Terenwizja (Youtube)
Gdzie? Altenberg

Kto? Mateusz Mękarski i Kaja Kraska
Co? Urok. Historie z Tanzanii i Zanzibaru
Skąd? Globstory
Gdzie? Altenberg

Kto? Karol i Ola Lewandowscy
Co? Poradnik podróży samochodowych i vanlife'u
Skąd? Busem przez świat
Gdzie? Supertramp i SQN

Byłam pewna, że tych książek będzie dużo więcej, ale jest tylko 14. Jestem zdziwiona i to bardzo. Zastanawiam się, czy coś przegapiłam, czy zwyczajnie pandemia miała wpływ na liczbę podróżniczych książek (tym bardziej, że chyba z pięć to nie są wydania z tego roku). Mogę obiecać, że liczba książek kucharskich nie jest tak niewielka.

LOVE, M

sobota, 27 listopada 2021

Najciekawsza psychopatyczna AI - Obsidio

 Hello!

Miałam rozpoczętą recenzję tej książki, ale ją usunęłam.
Zaczęłam ją pisać, gdy zaczęłam czytać książę, a że robiłam do niej trzy podejścia i przez długi czas nie mogłam przebić się przez kilka pierwszych stron, więc usunęłam akapit, w którym narzekam, że nie da się jej czytać.
Trochę zdradzam fabułę. 

Obsidio

Niespodzianka ("Illuminae")

(Nie)spodzianka - Gemina

Da się Obsidio czytać. Musi się tylko zapomnieć, kim są poszczególni bohaterowie i to, czy ich lubiłeś czy nie. Jeszcze tego nie zweryfikowałam w poprzednich recenzjach, ale coś tak pamiętam, że niekoniecznie przypadli mi oni do gustu. W każdym razie, czytanie Obsidio zaczęło mi iść lepiej, gdy pamiętałam tylko strzępki wydarzeń. I jednocześnie - znów - przypominałam sobie czemu te książki (ta i poprzednia) - trochę mnie denerwowały. Co prawda międzywymiarowy kataklizm z poprzedniego tomu został zażegnany, ale znowu fabuła operuje na wszystkich najwyższych emocjach. Ile można utrzymywać czytelnika w stanie takiego napięcia, do czasu, aż mu to spowszednieje. Przypominam w poprzednim tomie prawie zostały zniszczone dwa wszechświaty. W tym, aby to robiło wrażenie musiałby chyba być zagrożone trzy. 

W Obsidio mamy dwa wątki: na Kerenzę IV, której mieszkańcy, gdy wydobędą wystarczającą ilość paliwa dla stacji kosmicznej, zostaną zabici, aby zła korporacja nie pozostawiła śladów swojej obecności, gdy już się zwinie z planety - mamy tu ruch oporu oraz żołnierza, który zdradza złą korporację, bo w ruchu oporu jest jego była dziewczyna. Mamy też wątek na statku Mao. Który ma pojemność tysiąca osób, a na jego pokładzie znalazło się trzy tysiące. Oraz podłączoną psychopatyczną sztuczną inteligencję. W sumie to jej jeszcze mniej przewidywalny fragment. Co może pójść nie tak? 

Statek Mao zmierza na Kerenzę IV, aby pomóc jej mieszkańcom. Ale oni wszyscy potrzebują ogromnej pomocy. A mnie nieszczególnie interesowało ani co się stanie na planecie, ani co się stanie na Mao. To co się działo na Mao interesowało mnie jednak trochę bardziej. Jednocześnie specyfika tych książek sprawia, że bardzo niewiele wiemy o kontekście, środowisku, nie dostajemy tła bohaterów. Co mam wrażenie - szczególnie w związku z wydarzeniami na statu Mao - odbiera trochę fabule ludzką twarz. Dostaliśmy rysunki, jakiś jeden opis i wymianę mail, ale w wielu miejscach brak dodatkowych informacji mógł utrudniać wyobrażanie sobie ogromu czy powagi sytuacji.

Jak podejść do książki, której najciekawszym bohaterem jest psychopatyczna sztuczna inteligencja?
(Napisałam o tym odrobinę na Instagramie!)

Zerknęłam do mojej recenzji Iluminae i co tam napisałam? Że forma książki utrudnia przekazywanie uczuć i że najwięcej charakteru ze wszystkich bohaterów ma AIDAN (czyli sztuczna inteligencja). Aż się sama zdziwiłam, że pewne odczucia wobec tej serii już od pierwszego tomu były jednoznaczne. Obsidio z całej serii jest też najmniej fotogeniczne i nie ukrywam, że było to rozczarowujące. Co różni Obsidio od dwóch pierwszych tomów to fakt, że kolejna para nowych bohaterów (Asha i Rhys) dostaje jeszcze mniej charakteru niż ich poprzednicy. Ale po konfrontacji z recenzją Geminy mam wrażenie, że Obsidio jest od niej lepsze. Także to jakiś plus.

Co ciekawe tutaj nie czułam, aby wiek bohaterów uwierał mnie tak bardzo, jak w dwóch pierwszych książkach. Ale może też nie było za dużo czasu, aby się nad tym zastanawiać. Plus, chyba otaczało ich więcej dorosłych niż w poprzednich tomach. 

Rozważałam, czy nie posprzedawać tomów jest serii - jak widać wielką fanką nie jestem - ale tych książek nie da już kupić, bo Moondrive zawiesiło działalność (?), a wydawnictwo Otwarte nie ma ich w swojej ofercie. Można oczywiście kupić od kogoś, ale kto wie, może kiedyś te książki będą białymi krukami.

Pozdrawiam, M

środa, 24 listopada 2021

Sezon jesienny 2021 - pierwsze wrażenia

Hello!

Pomijając zbędne wstępy - oto kilka anime, na które postanowiłam zerknąć, aby zorientować się, jakie tytułu do zaproponowania mają studia jesieni.

Takt Op. Destiny

Takt Op. Destiny

To anime od razu zwróciło moją uwagę, bo zapowiedzi wyglądały, jak moje ulubione animacje, które oglądałam w okolicach roku 2015. Mamy potwory, z którymi walczy zespół chłopak + dziewczyna i robią to w jakiś nietypowy sposób. Tutaj - ważna jest muzyka, a chłopak traci rękę, aby dziewczyna mogła dokonać transformacji. 

Zasadnicza różnica pomiędzy tamtymi anime a tym jest taka, że Takt Op. Destiny jest prześliczne. I o wiele, wiele, wiele lepiej zanimowane. Z technicznych informacji - pierwszy odcinek zaburza trochę chronologię, jest wyciągnięty z drogi naszych bohaterów, którzy jadą do Nowego Jorku. A dlaczego, po co i jak to się stało, że są tym, kim są i dlaczego są specjalni - dowiadujemy się od drugiego odcinka. 

Po tych kilku odcinkach zapowiada się - dla mnie znakomicie - ale poza względami wizualnymi, to jednak nieszczególne anime. Obawiam się też, że może być rozciągnięte na dwa sezony albo 24 odcinki. 

Komi Can't Communicate

Nie wiem, czy to anime takie jest, czy gdy je oglądałam, coś działo się z internetem, bo wyglądało na takie... nieostre. Ogromnie mnie to rozpraszało w trakcie seansu. Nie odpowiada mi to anime wizualnie i nie mogłam się skupić na bohaterach i ich rozterkach. Animacja ani humor Komi też nie są dla mnie.

Komi Can't Communicate

Platinum End

Dość łatwo przekonać mnie opisem, który zawiera słowo "anioł" do obejrzenia lub przeczytania właściwie wszystkiego. Na pewno bardziej niż hasłem "było 13 kandydatów, ale zwycięzca może być tylko jeden". Problem z Platinum End jest taki, że projekt głównego bohatera jest nijaki i brzydki, cały budżet przeznaczony został na animację anioła. Aniołów. W sumie to chyba takie założenie - nasz główny bohater jest przeciętny do kwadratu. I z lekka durny. Ale to anime jest w sumie bardziej o aniołach i tym, co one kombinują. 

Platinum End

Nudnawe to Platinum End, a gdy kolejni kandydaci zaczęli pojawiać się w zbrojach, to pomyślałam, że brakuje już tylko wielkich mechów z prawdziwego zdarzenia. Power Rangers się z tego zrobiło. 

Tesla Note

Nie da się tego oglądać, gdyż jest to paskudna animacja 3D. 

Ousama Ranking

Przeurocze i wygląda jak dobranocka! Cudna bajka, ale smutna. Idźcie ją oglądać, bo jest niesamowita. 

Blue Period 

Coś dziwnego było w pierwszym odcinku tego anime, był za szybki. Za mało się w nim wydarzyło, aby widz mógł uwierzyć w nagłe przebudzenie głównego bohatera. Takie to grubymi nićmi szyte. 

Blue Period

Kolejna rzecz - jak na anime tak blisko związane ze sztuką jest wizualnie zupełnie nijakie. 

Obejrzałam cztery odcinki i rozumiem, czemu to anime może się podobać, ale nie jest szczególnie wciągające ani ogólnie szczególe. Ot, kolejny tytuł o odkrywaniu swoich możliwości. 

Tsuki to Laika to Nosferatu

Zimnowojenny wyścig kosmiczny, tyle że państwa nazywają się zupełnie inaczej niż w rzeczywistości i na Ziemi są wampiry! Ponieważ loty w kosmos dla ludzi mogą być niebezpieczne - wyślijmy wampira, przecież to nie człowiek. 

Niespodziewanie wyszła mi ładna klamra, gdyż głównemu bohaterowi Tsuki to Laika to Nosferatu i głównemu bohaterowi Takt op. Destiny głos podkłada ten sam aktor - Kouki Uchiyama (Benedict z Violet Evergarden, główny bohater Devilmana, Yuri Plisetsky z Yuri on Ice czy Yuu z Charlotte). Ponadto ma ciekawy opening - piosenkę większą niż życie, podobną może do openingu Sailor Moon i pierwszego endingu Code Geass. 

Mam wrażenie, że to jest takie typowe anime, zbierające wszelkie tropy, sposoby pokazywania i budowania relacji oraz typy bohaterów. Wizualnie też jest typowym anime. Jeśli jednak miałabym tak dalej wymieniać, to jest mniej zabawne niż typowe anime. Ponadto odcinki są podzielone na mniejsze, opisane segmenty. Podsumowując, jest odrobinę przeciętne, ale przynajmniej nie udaje, że ma być inne. Jeśli ktoś lubi takie casualowe seanse, to Nosferatu powinno mu się spodobać! 

I to chyba tyle! Nie udało mi się w tym roku obejrzeć ani jednego anime w całości (Vanitas jest blisko, widziałam osiem odcinków i zapomniałam oglądać dalej). Może Takt op. Destiny dostąpi tego zaszczytu? 

Pozdrawiam, M

sobota, 20 listopada 2021

Jak to jest mieć 158 centymetrów wzrostu?

 Hello!

Jakiś czas temu Karolina Bednarz na swoim story pisała o tym, że k-dramy promują ogromne różnice wzrostu pomiędzy bohaterkami a bohaterami, jako coś pożądanego i uroczego, komentując TEN post The Swoon. Weronika Truszczyńska podała to dalej i nawet pytała, jak niskie dziewczyny podchodzą do traktowania je jak "laleczki". Prawdę powiedziawszy, chciałam o moim wzroście i jego postrzeganiu oraz kłopotach praktycznych napisać od bardzo dawna, a stories dziewczyn bardzo mnie do tego zmotywowały. 

wkurzony niski człowiek mem

Zacznę od tego, że nie wiem, czy k-dramy naprawdę promują te ogromne różnice wzrostu, gdyż odkąd pamiętam słyszałam o tym, że chłopak musi być wyższy i starszy. Ewentualnie w twoim wieku. Nigdy młodszy! Być może jest to bardziej widoczne w dramach, ale to nie tak, że się z nich wzięło czy coś. 

Inną rzeczą jest to, że od niskich dziewczyn zdecydowana większość osób jest wyższa tak po prostu. Moje rodzeństwo cioteczne (a jest go sporo), jeśli ma więcej niż 12 lat, jest ode mnie wyższe. Mój najmłodszy brat jest  w tym momencie mojego wzrostu, a w ciągu dwóch miesięcy będzie wyższy. Gdy ja miałam 17 lat, a pierwszy brat 15 - był trochę ode mnie wyższy i ludzie myśleli, że jest starszy. Ludzie zwykle myślą, że jest straszy - nie ma nic zabawniejszego niż ich twarze, gdy dowiadują się, że to nieprawda. Tu dołącza jeszcze jedna rzecz - nie wyglądam na swój wiek. Ludzie regularnie dają mi 13/15 lat. Na pewno nikt nie wierzy, że mam więcej niż 18. I choć czasami wydaje mi się, że przesadzam - zawsze przychodzi moment, gdy ktoś się się pyta, czy jest w domu ktoś dorosły. Lub inna podobna sytuacja, która mi o tym przypomina. Kiedyś, gdy szłam z naprawdę bardzo wysokim kolegą i jednym z moich młodszych braci, starsza pani zapytała, czy jesteśmy jego dziećmi... Byłam brana za młodszą siostrę moich koleżanek.

Co z tego wynika - zdarza się, że ludzie nie traktują mnie poważnie, gdy próbuję coś załatwić. Albo wręcz nie wierzą, że ja to ja.

Znam dosłownie jedną osobę dokładnie mojego wzrostu i dokładnie jedną w moim wieku, która jest ode mnie niższa. Chodzi mi o to, że dla mnie k-dramy z niskimi bohaterkami są takie realistyczne. Relatable. Łatwo mogę się do tego odnieść. Ogólnie fakt, że koreańskie celebrytki są niskie, jest w pewien sposób pocieszający. I co ważniejsze - mam wrażenie, że nie ma na nie takiej presji, aby być wysokimi. Tak, kariera aktorska Park Bo-young bardzo mnie interesuje, bo ma ona 158 centymetrów wzrostu. Wzrosty idolek bywają różnie podawane, ale TU i TU są jakieś listy, jeśli jesteście ciekawi. Mi podoba się wizja, że Irene z Red Velvet ma tyle wzrostu, co ja.

Ja czasami taką presję, aby koniecznie wyglądać na wyższą, niż jestem, odczuwam. Gdy kupuję płaszcz i słyszę, że powinnam chodzić na obcasach, gdy kupuję sukienkę i słyszę, że z obcasami będzie wyglądała lepiej, gdy spodnie i rękawy ubrań są za długie. Inna sprawa - niektóre fasony butów nie są produkowane w rozmiarze 36, niektóre sklepy nie przywożą butów w rozmiarze mniejszym niż 37. Jeśli ktoś nosi rozmiar 35 to w ogóle nie zazdroszczę. Wydaje mi się też, że taką presję odczuwają celebrytki - sprawdzałam wzrosty niektórych i byłam bardzo zaskoczona, kto ma 155 czy 157 centymetrów wzrostu. Może poza Arianą Grandę. Która może i mogłaby być dla mnie relatable, gdy nie to, że chodzi w tych niesamowicie wysokich szpilkach i promuje problemy z kręgosłupem. (TU jest jakieś zestawienie wzrostów gwiazd). Inny superbłyskotliwy komentarz: zetnij włosy, będziesz wyglądała na wyższą! I starszą! Nie pomaga. Ani ścięcie, ani pomalowanie (bez różnicy czy na czarno, czy blond). Ani okulary. Pomaga spięcie włosów na czubku głowy. 

wkurzona niska dziewczyna

Co do malowania - jako genialnej rady. Osoba, która takową daje, nigdy nie słyszała, że wygląda, jakby ukradła mamie kosmetyczkę. Albo lepiej - że wygląda jak stara malutka. W wieku 23 lat. Pomalowanie się nie pomaga w wyglądaniu na starszą, niż się jest, szczególnie, jeśli wygląda się jak dziecko. I naprawdę nie mówcie nikomu, najlepiej nigdy, ale jeśli nie możecie się powstrzymać, to przynajmniej nie mówcie tego osobom po liceum - że wyglądają jak stara malutka.

"Najzabawniejsze" sytuacje przytrafiają mi się, gdy próbuję kupić eleganckie sukienki. Jestem nauczona doświadczeniem, ale czasami panie w sklepach są nader pomocne i trudno od nich uciec. Sytuacja wygląda mniej więcej tak: wchodzę do sklepu, rozglądam się, pani pyta, czego szukam, mówię, ona się patrzy, ocenia, co by mi pasowało i w jakim rozmiarze. Po czym podaje mi sukienkę w rozmiarze 36. A ja już wiem, że będę się śmiała (przez łzy), a pani sprzedawczyni będzie skonfundowana. Otóż nie ma opcji, abym zmieściła się w elegancką sukienkę w rozmiarze 36, gdyż nie zapnę jej na biuście. Po prostu. Druga konfundująca sytuacja: gdy wchodzę do sklepu i od razu się pytam, które sukienki są w rozmiarze 40 (tak), a pani sprzedająca się pyta, czy to na pewno dla mnie. Nie powiedziałabym, aby numer na ubraniu miał dla mnie duże znaczenie, ale miło by było, gdyby producenci ubrań wzięli pod uwagę różnorodność sylwetek. Inną rzeczą jest też to, że wiele sukienek - tu już różnych - jest dla mnie za długa  ramionach, odstaje tak, że mogłabym tam włożyć poduszki. A nie wszystko da się poprawić u krawcowej. 

Wracając do początku. Czy bycie niską jest urocze? Czy ludzie traktują lub traktowali mnie jak laleczkę lub maskotkę, czy zdarzało się, że byłam podnoszona z zaskoczenia? Czy jest urocze - nie wiem, nie mnie to oceniać, może akurat ja urocza nie jestem. Co do traktowania - nigdy wbrew mojej woli. Byłam podnoszona, przenoszona, noszona, bywałam nieco maskotką wśród znajomych, ale nie pamiętam, abym ktoś mnie o to nie zapytał albo nie wynikało to z jakieś przyjętej konwencji. Tu także ważna może być kwestia, tego czy się boję - w założeniu wysokich ludzi, szczególnie dużo wyższych ode mnie. Prosta odpowiedź brzmi nie. Bo musiałabym się  bać tak 95% osób, które mijam, gdy wychodzę na spacer. Ale nie powiedziałabym, że standardowo boję się bardziej, niż dziewczyna, która ma 164 centymetry wzrostu czy 168, 172... Wiele dziewczyn bez względu na to, ile mają wzrostu, boi się po prostu z powodu tego, że są dziewczynami. 

Ponadto to miłe, że niski wzrost może być postrzegany jako uroczy, a nie jako powód i idealny pretekst do żartów. To takie zabawne, jak niska dziewczyna się zdenerwuje. No niesamowicie. To znaczy poniższy mem mnie bawi (pozostałe zobaczyłam dziś po raz pierwszy), ale gdybyśmy znali się dwie godziny i ktoś postanowiłby go pokazać i zabawić towarzystwo, to zwyczajnie nie byłoby miłe. I gdybym zwróciła na to uwagę, to 1. usłyszałabym, że nie mam do siebie dystansu, 2. byłoby to jeszcze zabawniejsze, bo mem okazałby się prawdziwy... To tak jeszcze w temacie bycia traktowanym poważnie. Bo to też ogólnie jest moje doświadczenie, że czasami, gdy ja na coś się denerwowałam, było to lekceważone albo umniejszane. Gdy następnego dnia czy przy innej okazji, ktoś inny (wyższy, wyglądający poważniej) wyrażał podobne opinie i coś go wkurzało - był traktowany poważnie, a jego obawy dyskutowano i tak dalej. 

zła niska dziewczyna

Wracając to tego, że niskie osoby bywają nietraktowane poważnie. Stolarz, gdyby mógł, to na złość mojej mamie założyłby szafki w kuchni wyżej. Na szczęście nie za bardzo mógł, ale jęczał, że brzydko i jak tak można.  

Wspominałam, że kompetencje niskich osób bywają podważane? Ja nie miałam takich sytuacji - a przynajmniej tego nie wiem. Natomiast usłyszałam na przykład, że wyglądam jakbym skończyła przedszkole a nie studia licencjackie. I być może osoba, która to powiedziała nie miała nic złego na myśli, ba, może myślała, że to komplement (nie). Nawet nie byłam zła. Zirytowana, ale w sumie przyzwyczajona do podobnych sytuacji. Dopóki kolejna osoba nie pomyślała, że odwołanie do przedszkola, to coś niezwykle błyskotliwego. Nie obrażę się oczywiście, jeśli nowo poznana osoba powie mi, że nie wyglądam na swój wiek, ale komentarze o przedszkolu sugerowałabym sobie darować. 


środa, 17 listopada 2021

8 historyjek powiązanych z książką Atom dla klimatu

 Hello!

Trudno recenzować książkę, którą się redagowało, ale zawsze mogę opowiedzieć anegdoty z tego procesu! 

Atom dla klimatu

Kilka informacji o książce Atom dla klimatu, która miała premierę 15 listopada, ze strony wydawnictwa Słowa na Wybiegu: 
Jeśli nie wiesz o energii atomowej zbyt wiele – ta książka jest dla Ciebie. Jeśli wiesz całkiem sporo – też po nią sięgnij, naprawdę warto. Jeśli atom Cię przeraża – przeczytaj ją, bo ona oswoi te lęki. Jeśli sprzeciwiasz się rozwojowi energetyki jądrowej – przeczytaj ją koniecznie, bo poznasz argumenty tych, według których technologia ta niesie nadzieję na zahamowanie zmian klimatycznych bez pogłębiania ubóstwa energetycznego całych społeczeństw. Jeśli jesteś zwolennikiem atomu – przeczytaj ją tym bardziej, bo to arcyciekawy wzór, jak dyskutować bez zacietrzewienia, odwołując się do rzeczowych argumentów i z szacunkiem dla myślących inaczej.

Dla kontekstu - początkowo dostałam każdy rozdział oddzielnie, co oznacza, że były ułożone alfabetycznie tytułami. 

1. Do ostatniego tekstu nie wiedziałam, kto jest autorką lub autorem książki. (Domyślałam się, że raczej autorką). W ostatnim rozdziale, który czytałam, była anegdota z życia autorki i tak dowiedziałam się, czyje są to teksty. 

2. Pomysł na kolejność rozdziałów w książce jest mój!

Jest ich szesnaście (jeśli dobrze policzyłam). Plus wstęp i zakończenie. 

3. Niechcący zmieniłam tytuł jednego z rozdziałów - i okazało się, że zaskakująco dobrze pasuje i do rozdziału, i do całości książki i... został. I jest to pierwszy rozdział.

4. Muszę się przyznać, że początkowo obawiałam się tonu tekstów i jednoznacznej linii programowej - w skrócie, że energia atomowa jest super. Ale znów - był to efekt alfabetycznego ułożenia tekstów, bo kolejne okazały się one dużo bardziej różnorodne i pokazujące sprawy z kilku perspektywy. Aczkolwiek projądrowych perspektywy. Rozpiętość tematów jest jednak dość szeroka: i o działaniach Greenpeace, i o polskiej elektrowni, co nie powstała, i o naukowczyni z reaktora "Maria", i o Chinach, i o Ukrainie - sporo tego.

5. To też ciekawe, że książka wpisała się zaskakująco w moje zainteresowania. Bo energia atomowa i ogólnie sprawy powiązane całkiem mnie fascynują. W tym roku czytałam wcześniej Plutopię, widziałam Pandorę i redakcja tej książki wpisała się w taką linię programową moich zainteresowań. Teraz czekam na coś o Korei, bo jeśli miałabym mieć jakieś marzenie (a nie przepadam za tą kategorią) to chciałabym redagować książki o Korei.

6. Biorąc pod uwagę, jak blisko jest od mojego miasta do Różana, bardzo późno dowiedziałam się, że jest tam  Krajowe Składowisko Odpadów Promieniotwórczych. Co prawda nie z tej książki, ale Atom dla klimatu sprawił, że bardzo chciałabym zobaczyć, jak to miejsce wygląda. Ot tak, ze zwykłej ciekawości. 

7. Jeszcze w kontekście mojego miasta i tego w jakich okolicznościach pojawia się w mediach. Byłam niemal rozczarowana, że fakt, iż w Ostrołęce powstaje elektrownia gazowa (a to niedobrze i o tym, że gaz to nie jest dobre rozwiązanie i dlaczego jest sporo w książce) nie został w Atomie odnotowany. Ale to bardzo moje osobiste odczucie. 

8. Książka ma także dość ciekawy indeks nazw geograficznych - z podziałem na kraje, później miasta (lub morza, rzeki, regiony) oraz nazwy elektrowni jądrowych i innych. Zwykle wszytko jest razem i ułożone alfabetycznie. Przy tej książce wydzielenie krajów i podkreślenie nazw elektrowni było ważne. Dzięki temu jest ładnie i czytelnie. (Mam nadzieję, bo nie widziałam jeszcze wydrukowanej książki, ale mam nadzieję, że już niedługo).

Pozdrawiam i polecam, M