wtorek, 2 kwietnia 2019

Kocham Instagram - marzec 2019

Hello!
Tym razem nie będzie wiele odkrywania Ameryki w moim doświadczeniu korzystania z Instagrama. 

Może tylko tyle, że ostatnio zauważyłam, że na Instagramie jest naprawdę dużo mam. Przy czym nie mam nawet na myśli "insta matek", bo to nie mój zakątek internetu, ale w tym zakątku, w którym faktycznie jestem - czyli powiedzmy bookstagramie, wchodzę na czyjś profil i okazuje się, że kobieta, która go prowadzi ma dziecko. A nawet często więcej niż jedno. To taka obserwacja, którą poczyniłam w marcu. 

Urzędnicy, biznesmeni, artyści : analiza sektora kultury w krajach Azji Wschodniej i w Indiach, Korea Południowa. Republika Żywiołów, Dom odzyskanego dzieciństwa

Książka z pandami bardzo Wam się podobała w ostatnim miesiącu. Cieszę się, bo mi również.
Korea Południowa. Republika żywiołów, to najlepsza książka o Korei Południowej jaką czytałam.
A o Domie odzyskanego dzieciństwa jeszcze będę pisała, bo to bardzo specyficzna i przez to ciekawa książka.

Sekrety urody Koreanek, licencjat, Korea szerokopasmowa

Chyba wygrzebałam się z różowości na Instagramie, obiecuję, że za szybko ten kolor tam nie powróci. 
Sceneria pisania licencjatu. Mogę się pochwalić, że tak w sumie to go prawie, prawie skończyłam. Brakuje mi jednego podpunktu w ostatnim rozdziale i zakończenia. Oczywiście wszystko musi przejść jeszcze przez ręce mojego promotora i może okazać się, że trzeba coś dopisać (bo poprawić na pewno). 
A to chyba fragment z Korei szerokopasmowej (której recenzja też powinna się pojawić na blogu gdzieś do końca czerwca).

Marzenie o innym świecie, Tajemnice Korei Północnej, Władca pierścieni, Drużyna pierścienia, Dwie wieże, Powrót króla

Jak ładnie się złożyło, że Marzenie o innym świecie i Tajemnice Korei Północnej są obok siebie - a pierwsza i w wydaniu z 2012 i z 2014 ma błąd na okładce, ale druga ma tyle błędów, że napisałam o nich wpis (oczywiście!), ale napisałam też do wydawnictwa z prośbą o wyjaśnienia (do celów naukowych, aby to opisać w licencjacie) - trochę wspominałam o tym we wpisie o Gdańskich Targach Książki, nie chciałabym się powtarzać. W każdym razie o tej książce też będzie. I to nawet nie wiem, czy nie dwa teksty. Jeden o tych błędach, a drugi recenzja. Mam też pomysł na wpis pośrednio związany z samą książką. Także, jak widzicie wpisów nie zabraknie, a zdjęcia to takie instagramowe zwiastuny. 
Gorzej, że obie (znaczy w sumie 3) książki znajdują się obok domowej kolekcji Tolkiena, ale już nic na to nie poradzę. 

Oczywiście zapraszam na mój Instagram i  na Facebooka bloga - czasami wpisy mają tam zabawne hasła promujące. 

Przy okazji dziękuję bardzo za wszystkie odwiedziny bloga i komentarze w mijającym miesiącu, który (uwaga!!!) był pod względem zaglądnięć najlepszym miesiącem od początku istnienia bloga!!! Nie wiem co się stało, ale wskaźniki wyraźnie pokazują zdecydowany wzrost. Sama byłam w niemałym szoku, gdy to spostrzegłam. Także dzięki!

LOVE, M

sobota, 30 marca 2019

Gdańskie Targi Książki 2019

Hello!
Co to by była za impreza bez narzekania z mojej strony. Malkontencka część mojej osobowości ujawnia się znów, gdy piszę o drugiej edycji Gdańskich Targów Książki. 


Ale zacznę od plusów - tak jak w tamtym roku, góra przeszła do Mahomenta w postaci tego, że w ogólne Gdańskie Targi Książki są w Gdańsku i nie muszę się zastanawiać, że nie dam rady pojechać na nie do Warszawy czy Krakowa, tak w tym roku kolejna góra do mnie przyszła w postaci księgarni i wydawnictwa Tajfuny, które ma swoje stoisko na antresoli. Także zakupiłam Zmierzch, nie musiałam czekać z tym do wakacji, gdy i tak w sumie planuję odwiedzić księgarnię stacjonarną ani zamawiać książki przez internet. Żałuję tylko, że dziewczyny mają na stoisku większość książek po angielsku, bo miały koreańskich autorów i autorki, ale niestety po angielsku nie przydadzą mi się do licencjatu, a chociaż chciałabym poczytać książki dla przyjemności to zwyczajnie mnie na nie nie stać. 

I na tym plusy by się kończyły.

Zacznę od wejścia na teren Filharmonii - trzeba pokazać zawartość toreb i plecaków, co jest zrozumiałe, aczkolwiek, gdy wchodziłam dziś w drzwiach stało dwóch chłopaków (wczoraj był chłopak i jakaś pani) i pomyślałam sobie, że mogą gdzieś być dziewczyny/kobiety, dla których pokazywanie tego, co ma się w torbie jakiemuś chłopaczkowi może być niekomfortowe. Tym bardziej, że ani oni byli oznaczeni jako ochroniarze ani nic.

Dwa - bilety. Akurat, gdy wchodziłam była kolejka (w piątek wejście było bezpłatne) i delikatnie rzecz ujmując trochę sobie organizatorzy nie radzili z ich sprzedażą w warunkach nagromadzenia chętnych. Mnie, gdy stałam grzecznie za innymi ludźmi, zagadał pan z pytaniem czy kartą, czy gotówką i w sumie to mu zapłaciłam, dostałam opaskę i zostałam wpuszczona na teren targów, ale gdy teraz o tym myślę, to powinnam była powiedzieć, że chciałabym zapłacić w kasie i dostać paragon czy inne potwierdzenie zakupu.

Pamiętałam z zeszłego roku, że był ogromny problem z miejscem w szatni. W tym roku go nie było, bo a) dziś jest bardzo ładna i ciepła pogoda, więc wielu ludzi jest lżej ubranych, b) zwyczajnie jest mniej osób niż rok temu. Dużo mniej. Wczoraj były wręcz pustki - ogólnie piątek to najlepszy dzień, jeśli chcielibyście się tam wybrać w przyszłym roku, a nie przeniosą targów gdzie indziej. 

A powinni je przenieść i pisałam o tym już po zeszłorocznej edycji. Filharmonia jest zwyczajnie za mała i ma bardzo niepraktyczną powierzchnię jak na halę wystawową. Jest ciasno, są 4 poziomy (a w sumie to 4 i pół), na których rozstawione są wydawnictwa, jest ciasno i klaustrofobicznie. 

Poza tym było GO-RĄ-CO. Zero przepływu powietrza, nawet otwarcie drzwi na oścież nic nie dawało, tam się po prostu nie da przewietrzyć. Dobrze, że pan ratownik medyczny kręcił się gdzieś w tłumie, bo jestem pewna, że wielu ludziom robiło się słabo. Ja sama wyszłam, gdy niewiele mi brakowało, aby czuć się naprawdę nie najlepiej. 

W obliczu tego nawet fakt, że wielu wystawców pojechało tam bardziej spotkać się z innymi wystawcami niż sprzedać książki, że prowadzili ożywione rozmowy telefoniczne przy stanowiskach, ogólnie siedzieli w telefonach/laptopach (ludzie chociaż byście pozory robili i schowali to jakoś za książką), na na ludzi podchodzących parzyli, jak na osoby przeszkadzające im w życiu nie robi wielkiego wrażenia. Sama nie jestem najbardziej entuzjastycznym człowiekiem na świecie, ale naprawdę niektórzy siedzieli przy tych książkach jakby tam byli za karę.

Poza tym  widziałam zainteresowanie ludzi książką Tajemnice Korei Północnej i jest mi ogromnie przykro, że ludzie będą wydać na nią pieniądze (też to zrobiłam, zamówiłam ją w przedsprzedaży!), a książka ma tyle literówek (delikatnie mówiąc), że postanowiłam napisać do wydawnictwa z prośbą o wyjaśnienie. Wszystko opisałam w licencjacie i chciałabym opisać tutaj, ale jeszcze czekam, co wydawnictwo mi odpisze, bo na razie dostałam tylko jedną wiadomość. Poza tym trochę się boję, że gdy napiszę o tych błędach, a mój licencjat pójdzie do programu antyplagiatowego to będę miała przez to problemy. Ale chyba będę musiała to zrobić, bo przez moje ręce przeszło naprawdę wiele źle wydanych książek (pamiętacie te o BTS?), ale żadna z nich nie spowodowała, że pisałam maila do wydawnictwa o północy. Chociaż, przechodząc obok stoiska tego wydawnictwa, miałam ochotę wziąć któryś egzemplarz i sprawdzić, czy on też ma te wszystkie błędy czy to tylko ja dostałam taki feralny. Ale jestem bardzo niezręczna w społecznych sytuacjach (jeśli przypadkiem czytają to dziewczyny, które stały na stanowisku Tajfunów to przepraszam, że prosiłam o pokazywanie kolejnych książek zanim kupiłam Zmierzch i później też). Naprawdę bardzo niezręczna.

Podsumowując: przenieście te Targi do Europejskiego Centrum Solidarności albo gdziekolwiek, gdzie jest więcej miejsca, i do którego może jest się trochę łatwiej dostać niż na Ołowiankę. Gdy kładka jest otwarta to jeszcze pół biedy, ale gdy jest zamknięta to samo znalezienie sposobu, jak przedostać pod teren Filharmonii jest wyzwaniem. 

Targi są otwarte jeszcze jutro i chociaż nie ma naprawdę niesamowitych okazji (słyszałam dziewczynę, która tłumaczyła, prawdopodobne tacie, że nawet 3 za 2 się nie opłaca, bo ona widziała w internecie te książki każdą oddzielnie i wychodziło taniej je zamówić), ale niektóre wydawnictwa sprzedają książki po 10, 15, 20 złotych i nie są to jakieś ochłapy, których nikt nie czyta, a może akurat coś, co Wam się spodoba. Przy czym polecałabym pójść raczej wcześniej niż później i to nawet nie dlatego że książek może zabraknąć, ale ponieważ później będzie tam duszno. I tak dla informacji wejście kosztuje 5 zł. 

Trzymajcie się, M

czwartek, 28 marca 2019

Korea Południowa. Republika żywiołów - cytaty

 Hello!
Dzisiaj zapowiadane uzupełnienie do ostatniej recenzji!


Tytuł: Korea Południowa. Republika żywiołów

Autor: Marcin Jacoby

Wydawnictwo: Muza, 2018


> "Siłę koreańskiej marki pierwsi odkryli młodzi ludzie, którzy szaleją na punkcie k-popu, oglądają w internecie koreańskie seriale telewizyjne, ubierają się zgodnie z koreańską modą, chodzą do restauracji koreańskich i oszczędzają na wakacje w Seulu." (str.7)
Nie sposób się nie zgodzić i podpisuję się pod tym stwierdzeniem, ale autor zapomniał o jednej, ważnej sprawie w tym zdaniu - używają koreańskich kosmetyków! 
A poza tym dopiero teraz (dosłownie w czasie przepisywania tego zdania) przypomniałam sobie, że przecież w polskiej publicznej telewizji leciała Cesarzowa Ki. 

> "Podobieństwo, jeśli chodzi o wydarzenia polityczne czy uwarunkowania społeczne, pomiędzy Republiką Korei a Polską było dla mnie wręcz uderzające (...)." (str.15)
Dla mnie też, gdy pierwszy raz je sobie uświadomiłam. Może Polska w swoim rozwoju gospodarczym powinna brać z niej przykład? 

> "Najbardziej wydeptany gościniec na tę specyficzną wyspę prowadzi prosto z nieba na lotnisko Incheon (Inczhon) (...). (str. 22)
Tu się będę czepiała - nie mam pojęcia skąd wziął się zapis Inczhon. Znaczy Wikipedia podaje, że można tak to zapisywać, ale Komisja Standaryzacji zaleca Inczon. 

> "Nie winię za o nikogo, gdyż sam przez lata płakałem nad tymi daniami rzewnymi łzami, zużywając przy tym tony chusteczek i tracąc czucie w języku." (str. 47)
Autor pociesza nas, że można się przyzwyczaić do pikantnej kuchni i prosić o dokładkę. Ale chyba zaznaczyłam sobie ten fragment, aby jeszcze raz podkreślić, że najlepsze fragmenty tej książki to te, gdy autor pisze z doświadczenia. 

> "Polska zajmuje w tej statystyce pozycję... ostatnią. Z niecałym kilogramem ryżu rocznie na mieszkańca jesteśmy krajem, gdzie ryżu je się najmniej na świecie!". (str. 55)
Teraz się zastanawiam za kogo w Polsce jem ryż, bo gdybym miała policzyć to wychodzi mi, że jem jakieś 6 kilogramów rocznie. 

> O Hwarangu. "Współczesnych fanów k-popu może zainteresować to, że nosili się bardzo elegancko i prawdopodobnie malowali twarze, aby wydawać się jeszcze przystojniejszymi." (str. 137)
Fanów k-popu to może zainteresować fakt, że powstała drama Hwarang (linkuję swoją recenzję), w której grał V z BTS. Poza tym to zdanie brzmi trochę tak, jak by fanów k-popu interesowało tylko to, że idole się malują i, nie wiem, uważani są za najprzystojniejszych przedstawicieli społeczeństwa. 

> "O maskarze na placu Tian'anmen w Pekinie w 1989 do dziś się pisze i wie o niej cały świat. Wokół wielkiej tragedii Gwangju przez lata trwała cisza." (str. 206)
To zdanie dokładnie podsumowuje to, co czułam, czytając większą część rozdziału o historii. A dokładnie, prawie, że słowo w słowo, gdy czytałam o samej maskarze i zastanawiałam się dlaczego czytam o niej pierwszy raz. A potem przewróciłam stronę i okazało się, że skojarzenie z Tian'anmen było całkiem oczywiste. 

> A propos przebierania się w stylizowane dawne stroje na ślubach: "Jest przy tym zawsze sporo zabawy." (druga część ze zdjęciami) 
Przepraszam, ale ten komentarz skojarzy mi się z tymi memicznymi (memowymi? pochodzącymi z memów) "wszyscy śmiali się i dokazywali", "śmiechom nie było końca". Ktoś u spędza za dużo czasu w internecie. (Żeby nie było wątpliwości - ja, nie autor)

> "Lotte poza tym, że ma sieć centrów handlowych i hoteli, jest też światowym potentatem przemysłu spożywczego, w tym właścicielem polskiego Wedla." (str. 307)
Ciekawostek ciąg dalszy! To jest plus, że pisze to polski autor - odnosi się do polskich realiów i tego, co czytelnik może kojarzyć.
Plus ciekawostka ode mnie (chyba nie przeczytałam jej w tej książce i zupełnie nie pamiętam, gdzie ją przeczytałam) - podobno nazwa Lotte wzięła się od ukochanej Wertera. 

> O girlsbandach. "Ubrane są często tak samo (bardzo sexy, ale nie wulgarnie) (...)". (str. 362) 
Nie wiem, może autor odnosi się do wczesnych występów Girls Generation - sama jak na nie patrzę to zastanawiam się, jak dziewczynom nie jest zimno w tak skąpych strojach czasami, ale polecałabym zobaczyć występy chociażby zespołu GFRIEND. I taka uwaga, która dość często się powtarza a propos strojów - wygląda na to, że w Korei można odsłonić nogi i to bardzo, dlatego dziewczyny chodzą w bardzo (bardzo) krótkich spodenkach/spódniczkach, ale mają pod nimi ochronne spodenki, żeby przypadkiem nie pokazać za dużo. 

> "Mam nadzieję, że taki przydługi wywód nie okazał się zbyt męczący i nie przesłonił innych tematów, które starałem się poruszyć." (str. 388)
Przysłonił. 

> "Niedawno ukazało się polskie tłumaczenie książki Franka Ahrensa pod fatalnym tytułem Koreańczycy. W pułapce doskonałości (Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego). (str.396-397)
Autor komentuje tę książkę dalej i ogólnie zgadzam się z tym, co tam napisał. 

Wyszło mi tego więcej niż przypuszczałam, nie było tego widać po zaznaczeniach, a książka ma jednak prawie 400 stron.

LOVE, M

wtorek, 26 marca 2019

Najlepsza książka o Korei, którą czytałam - Korea Południowa. Republika żywiołów

Hello!
Przeczytałam cudną książkę, napisałam o niej tekst, który niesamowicie mi się podoba, zapewne napiszę o niej dużo akapitów w licencjacie, ku mojej wielkiej uciesze raczej pozytywnych, a zaznaczyłam dokładnie 67 miejsc do skomentowania. Przy czym kilka z nich to nie fragmenty do licencjatu, a do drugiego wpisu - jest w książce parę zdań, które chciałabym oddzielnie skomentować, a tutaj już nie ma na to miejsca. Więc drugi wpis za oczywiście za dwa dni. 


Tytuł: Korea Południowa. Republika żywiołów

Autor: Marcin Jacoby

Wydawnictwo: Muza, 2018

 

I. Geografia, obyczaje, religia, społeczeństwo

Ten rozdział jest niesamowity, robi bardzo pozytywne wrażenie, przyjemnie się go czyta i buduje bardzo pozytywny, optymistyczny obraz Korei. Zdecydowanie nie można zarzucić autorowi, że jest krytykancki, chociaż oczywiście napisał o nadgodzinach, nieustannej pracy, wspomina także o wysokim wskaźniku samobójstw w koreańskim społeczeństwie. Ma się jednak trochę wrażenie, że niektóre fragmenty brzmią zbyt kolorowo. Ale nie wiem, nie byłam w Korei i w sumie chciałabym, aby ten niesamowicie pomocny obraz społeczeństwa (który powraca także w III rozdziale) był prawdziwy. 

A poza tym bardzo podobał mi się fragment, gdzie autor opisywał swój koreański ślub. Koniecznie zwróćcie na niego uwagę, gdy będziecie czytać książkę.

II. Historia i polityka

Rozdział o dawnej historii Korei czyta się najtrudniej ze wszystkich, po pierwsze dlatego, że jest to skomplikowany temat, który, aby dobrze go zrozumieć, wymaga map i tabel chronologicznych, a po drugie czytałam o tym już po raz któryś i niestety muszę napisać, że w tej konkretnej książce po prostu było to opisane nadmiernie skomplikowanie. Albo szczegółowo, bo to może być powód takiego odbioru. Ale autor wspomina o podobieństwach historii Korei i Polski, co utwierdza mnie, że jest to jednak dość powszechne odczucie wśród osób zainteresowanych Koreą. Wyjaśnia też sporo kwestii z nowszej historii Korei, to znaczy tej z okresu japońskiej okupacji, ale co ciekawsze i bardziej szokujące z historii po II wojnie światowej. Sam autor informuje, że będzie to antyamerykański fragment książki, a ja bym napisała, że jest przerażający. Gdy czytałam o "pacyfikacji" wyspy Jeju (Czedżu) to musiałam prawie co zdanie przerywać, a w końcu się rozpłakałam. Jak wiadomo wszędzie chyba poza Ameryką, Amerykanie nie są święci, ale ta historia z 1948 poruszyła mnie do głębi.

Teraz powinnam napisać: a potem było jeszcze gorzej. To znaczy część o trzech dyktatorach, a szczególnie te fragmenty, gdzie opisywane są kolejne protesty studentów, ich starcia z policją, które przeradzały się w regularne bitwy, żeby nie napisać masakry, tortur, jest chyba jeszcze bardziej przerażająca niż nawet wspominana "pacyfikacja". Nie jest to opisywane nadmiernie barwnie, ale i tak czytając, czuje się ogromne napięcie. Powiedziałabym, że to nie są fragmenty dla ludzi o słabych nerwach. A gdy czyta się o tragedii promu Sewol to absolutnie nie może się uwierzyć, że do niej w ogóle doszło. Naprawdę człowiek się bardzo zastanawia jak to było możliwe i dlaczego tak się stało.

III. Droga do nowoczesności

Gospodarka, konsumpcjonizm i koreańska fala

Część historyczną i gospodarczą czyta się najciężej chyba z powodu tego, że są to elemeny najmniej osobiste dla autora, a najlepiej wychodzi mu pisanie o sprawach, zachowaniach i obserwacjach kulturowych, które sam poczynił. I widać to wyraźnie właśnie w przejściu z podrozdziału o gospodarce (w dużym skrócie o historii Samsunga i Hyundaia oraz korupcji) do podrozdziału o zakupach.

Chyba najbardziej rozczarował mnie podrozdział o Modzie na Koreę. Mam wrażenie, że niecałe 30 stron to trochę mało, aby opisać skalę zjawiska, a to, co zostało napisane jest potraktowane trochę po macoszemu. Nie czyta się tego źle, ale, o ile na przykład gospodarka i historia zostały opisane do momentów praktycznie tuż przed wydaniem książki, bo autor pisze dużo o wydarzeniach z 2018, i to nawet chyba z września, to w kwestii koreańskiej fali wspomina dużo o latach 2000-2010 i dużo mniej o późniejszych.

Ogólnie

Książkę czyta się bardzo przyjemnie, jest bardzo ciekawa. Zbiera wiedzę, którą czerpałam z różnych pojedynczych bardziej wyspecjalizowanych książek w jednym miejscu. Co jest jednocześnie bardzo pomocne, bo pozwala poukładać sobie pewne sprawy w głowie, a z drugiej, jeśli czytało się o czymś więcej i ma się poczucie, że wie się więcej od autora, to poziom przyjemności z czytania spada. Ale to zależy od czytelnika, nie od samej książki. Poza tym, nie wiem czy to autor czy wydawnictwo o tym zadecydowało, ale poukładanie poszczególnych rozdziałów, tak, jak zostało to zrobione, było genialnym posunięciem. Pierwszy rozdział jest bezsprzecznie najlepszy, drugi ma swoje plusy i minusy, trzeci zaś to największa sinusoida przechodząca od pisanych w podobnym tonie, jak rozdział drugi kwestii gospodarczych, przez kosmetyki i operacje plastyczne do koreańskiej fali. 

To może trochę duże słowo, ale nie ma na polskim rynku wydawniczym drugiego tak przekrojowego kompendium wiedzy o Korei Południowej.

LOVE, M

niedziela, 24 marca 2019

O Kapitan Marvel

Hello!
Na Kapitan Marvel poszłam ostatniego dnia, którego była grana w kinie w moim mieście. Wyszłam z tego filmu i pomyślałam: "No, fajny film, dobrze się go oglądało." Dokładnie tyle. Całą drogę powrotną zastanawiałam się co o nim napiszę, bo a) rozstrzyganie, czy to feministyczny film ani trochę mnie nie interesuje, podobnie jak ogólnie cały dyskurs, który się wytworzył wokół tego filmu, zanim jeszcze on trafił do kina; b) to nie jest bardzo niesamowity i zachwycający film. Jest bardzo dobry, ale mało porywający.


Może od razu wyjaśnię punkt b. Bedą spoilery. Ten film jest za prosty. A dokładnie moment, gdy Carol dowiaduje się, że to Kree są źli i postanawia pomóc Skrullom jest za łatwy. Tam nie widać żadnego wahania, zastanowienia, prawie nic - niby coś tam pokazali, ale wybrzmiało to bardziej jako ogólne hasło niesienia dobra. A biorąc pod uwagę, że Carol tak naprawdę powinna być bardzo, bardzo skołowana i ogólnie nie wiedzieć komu ufać, to psychika bohaterki jest dość słabo zarysowana w tym względzie. Myślę, że na przechodzenie Carol z jeden strony barykady a drugą mogło zostać poświęcone więcej czasu ekranowego. Plus, dla mnie większym zaskoczeniem był fakt, że doktor Lawson okazała się Kree, niż że Carol zmieniła strony. (Przy czym nie znam komiksów, a zwiastuny oglądam zasadniczo tylko pierwsze - nie lubię wiedzieć przed filmem zbyt dużo).


Poza tym to naprawdę sympatyczny film, w którym razem z bohaterką próbujemy poukładać sobie jej życiorys w głowie. Dzieje się zasadniczo na 3 płaszczyznach czasowych: dwóch na Ziemi i jednej w kosmosie. Postać Carol ma też tę ogromną zaletę, że jest pilotką, co oznacza, że w filmie były samoloty. Oraz kwestie tego, że kobietom niełatwo było pilotami zostać, ale udawało im się to. Ogólnie te sprawy bardzo wpisują się w moje ogólne zainteresowania więc bardzo cieszyłam się, że tak bardzo to pasuje. 


Ogólnie ogląda się go przyjemnie, nawet rozważyłabym pójście jeszcze raz, ale trudno było mi naprawdę zaangażować się emocjonalnie w tę historię. Chociaż przyjaźń Kapitan Marvel i Nicka to być może najlepszy element tego filmu. Oraz kot. Poza tym chyba wszyscy już zdążyli powiedzieć wszystko na temat tego filmu.

Czekam bardzo, aby zobaczyć ją w kolejnych Avengersach. 

LOVE, M

piątek, 22 marca 2019

Culture Content

Hello!
Jakiś czas temu zgłosili sie do mnie organizatorzy czy też zespół Culture Content, którzy zapytali, czy nie napisałabym o ich projekcie na blogu.


Napisałabym, tym bardziej, że wspominali coś o happeningu, a nie po to spędziłam cały semestr ucząc się i organizując happenieng, żeby teraz tej wiedzy nie wykorzystać. Przynajmniej tyle mogę. Wymaglowałam trochę organizatorów w mailach, bo jak mam coś napisać na blogu, chociaż nie podpisuję tego nazwiskiem to podchodzę do tego bardzo poważnie i dziś prezentuję Wam, co myślę o ich happeningu. Który odbył się 19 stycznia i polegał na rozdawaniu uloteczek z sentencjami dotyczącymi kultury europejskiej.


I ktoś by mógł pomyśleć: uloteczki z pojedynczymi zdaniami? Słabo. Sam bym wymyślił coś lepszego. Otóż obawiam się, że prawdopodobnie nie, bo nawet nie chciałoby ci się nad tym zastanawiać. A organizatorom się chciało - wymyślać, wybierać, drukować. A po drugie, jeśli się czegoś naprawdę dowiedziałam na zajęciach z happeningu to, to że im prostszy happening tym lepszy (a mój osobisty ulubiony happening to 4'33'' Johna Cage'a - geniusz i prostota w czystej postaci). Inna sprawa, że happeningi robi się po to, aby je robić. Co nie znaczy, że samo działanie - w tym przypadku rozdawanie tych sentencji - jest bez sensu tylko, że równie ważny, w sumie ważniejszy jest proces, który prowadzi do momentu ich rozdawania.


Nie wspomniałam o jeszcze jednej ważnej sprawie. Organizatorzy zrekrutowali wolontariuszy w 9 państwach poza Polską i współpracowali z nimi w celu rozdania sentencji. Tym samym stworzyli międzynarodowy happening, dzięki któremu w różnych zakątkach świata można było przeczytać ciekawostki o kulturze europejskiej. Trochę się dowiedzieć, trochę się pośmiać, bo niektóre są całkiem zabawne, trochę odkryć swoją niewiedzę, bo niektórymi sama byłam zaskoczona. A najlepsze jest to, że jestem pewna, że gdyby zapytać osoby w innych krajach, to pomyślałyby one o zupełnie innych zdaniach niż ja, gdy pisałam powyższe zdania. Wśród ciekawostek były też cytat.Cytaty są dobre na wszystko.

Culture Content to projekt, czy też instytucja pozarządowa, stworzona i działająca w ramach Zwolnionych z Teorii. Organizatorzy mają od 16 do 18 lat. Życzę im wiele zapału i chęci w kontynuowaniu działań i żeby mieli na to wiele czasu. 

Pozdrawiam, M




środa, 20 marca 2019

Wiosna 2019

Hello!
Dziś pierwszy dzień wiosny! Albo jutro! Zależy kto, co woli. Ja w tym roku wolę dwudziestego marca. Tym samym prezentuję zestaw tegorocznych wiosennych zdjęć stockowych!

PS Kwiaty są piękne, ale męczące, gdy 99/100 zdjęć szukanych po haśle wiosna to są po prostu zdjęcia kwiatów. 









LOVE, M

poniedziałek, 18 marca 2019

Daily Blog - Życie codzienne studentki filologii polskiej - weekendowe dopowiedzenie

Hello!
Dopowiedzenie o tym, co robię w dni, gdy nie mam zajęć na uczelni, miało pojawić się już w poprzednim semestrze, ale z jakiegoś powodu się nie pojawiło, dlatego nie mogłam odpuścić opisania tej ważnej części tygodnia w tym semestrze.



Jak czytaliście w poprzednich wpisach teoretycznie na uczelni spędzam 3 dni. Praktycznie 5-6. A dokładnie 3 dni spędzam na wydziale filologicznym, a dodatkowe dni w bibliotece. Moją miłość do Biblioteki Uniwersytetu Gdańskiego wyrażam często i wylewnie na Instagramie od mniej więcej czasu, gdy pisałam swój pierwszy licencjat. W tym roku robię tam zasadniczo to samo: zbieram materiały, szukam i piszę pracę. Ale opiszę to bardziej dokładnie.

Czwartek

Postanowiłam jednak trochę odpuścić naukę i czytanie i trochę poćwiczyć. Co w praktyce oznaczało, że: pojechałam do BUGu wypożyczyć już chyba ostatnie książki do licencjatu (chociaż twierdzę, że nie będzie tam więcej książek od początku marca, a cały czas pojawiają się nowe), zaszłam do biblioteki humanistycznej na wydziale odebrać książki, które zamówiłam dzień wcześniej (też oczywiście do licencjatu) i zostałam jeszcze przykładem dobrej studentki dla jakiś dziewczyn, które poszły do biblioteki, nie wiedząc, co chcą wypożyczyć. 
Po czym zamiast wsiąść w tramwaj, postanowiłam wrócić na piechotę. Od UG do mojego akademika jest osiem kilometrów, ich przejście zajmuje mi maksymalnie 2 godziny, zwykle mniej. Ale nie jest to moja bardzo częsta trasa spacerowa. Gdy wróciłam już nie zajmowałam się niczym poważnym, prawdopodobnie oglądałam któryś z dokumentów, o których ostatnio pisałam. 



Piątek

Gdy szukałam książek w środę wieczorem, znalazłam jeszcze kilka, których nie mogłam wypożyczyć w czwartek, bo udostępnione są tylko w czytelni. Planowałam tylko do nich pozaglądać i niespecjalnie skupiać się na ich opracowywaniu, bo miałam do zrobienia prezentację na prawo.
Bardzo się myliłam, sądząc, że zrobię tę prezentację. Gdy zebrałam te książki, do których miałam tylko zajrzeć okazało się, że jest ich bardzo dużo. Nawet pokazywałam je na Instagramie, ale to tyko część dotycząca Korei Północnej, a miałam ich więcej. Ostatecznie spędziłam, czytając i opisując, jakieś 6 godzin i gdyby nie to, że w pewnym momencie już prawie nie rozumiałam, co czytam i byłam bardzo głodna to zostałabym tam dłużej. Wypożyczyłam też jeszcze 2 książki. Z każdym dniem mam wrażenie, że ja tego licencjatu nie skończę jak będę tak robiła. 

Sobota

Trzeba było zrobić tę prezentację w końcu! Nie żeby to było wielkie wyzwanie, ale trzeba było jechać i to zrobić. I tak w ramach dopowiedzenia, jak już skończę pisać licencjat albo nie będę miała kolejnej środy wolnej (jak wiecie środy to taki poniedziałek do sześcianu z zajęciami, na które bardzo muszę się przygotowywać) - w tę jest święto UG/dni otwarte i mamy dzień rektorski więc odpadło mi czytanie na zajęcia - to w te dni wolne będę jeździła do BUGu opracowywać teksty i opracowania na zajęcia. Muszę też zrobić jeszcze jedną prezentację i prawdopodobnie będzie to musiała być najlepsza prezentacja jaką kiedykolwiek zrobię więc myślę, że przynajmniej jeden weekend będę musiała jej poświęcić. 
Po zrobieniu prezentacji, wróciłam i zajęłam się jednym zadaniem do pracy, niebędącej moją pracą licencjacką, ale na razie nie mogę za wiele o niej napisać. 



Niedziela

Nawet przy mojej całej miłości do biblioteki pojechanie kolejnego dnia na Oliwę odpadało. Na szczęście miałam książki w akademiku, także nic straconego i zasadniczo cały dzień upłynął mi na czytaniu.

I tak to mniej więcej wygląda. Podkreślam jeszcze raz, że w tym tygodniu mam wolną środę (i jadę do domu) więc nie musiałam przygotowywać się na zajęcia. A zasadniczo wolę to robić w weekendy niż  przed/po zajęciami w poniedziałki i wtorki.

Jeśli macie jakieś pytania to śmiało, uwielbiam pisać o studiach!
Trzymajcie się, M

sobota, 16 marca 2019

Naoglądałam się dokumentów 2 - Edycja kosmiczna

Hello!
Nie spodziewałam się, że tak szybko przyjdę do Was z kolejną paczką filmów dokumentalnych, a tym bardziej nie spodziewałam się, że będę one w mniejszym lub większym stopniu dotyczyły kosmosu. Bo jeśli miałabym wybierać coś co jeszcze do niedawna wcale mnie nie interesowało to byłby właśnie kosmos i astronomia.


To nie jest płaska Ziemia to odwzorowanie azymutalne równoodległościowe. 
Wzięłam to z nieocenionej Wikipedii (By Trekky0623 - English Wikipedia (http://en.wikipedia.org/wiki/Image:Flat_earth.jpg), CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=4221490)

Płaskoziemcy

Jedno trzeba im przyznać - propagandę mają dobrą, skoro nawet mnie przekonali, aby zobaczyć o nich dokument. Problem jest tylko taki, że jest to dokument nudy - szczególnie przez pierwszą godzinę - oglądałam ją na 3 raty, bo tak bardzo nie mogłam się wciągnąć w narrację tego filmu. Poza tym jest to dokument bardzo jednostronny. I  to nie tylko w znaczeniu, że niewiele tam osób z drugiej strony barykady - jest jedna pani fizyk i parę innych osób, ale tylko jako gadające, i to niezbyt wiele, głowy. Z tym, że to nie był film o zbijaniu argumentów płaskoziemnców tylko o przywódcy jednej z ich frakcji. I w tym też przejawia się jednostronność - to dokument o Marku Sargencie, ale w filmie dowiadujemy się także o innych ważnych postaciach tego ruchu, którym nie towarzyszymy. 
Chyba spodziewałam się, że ten film będzie trochę inny, bardziej merytoryczny (płaskoziemcy pokazali naprawdę niewiele dowodów potwierdzajacych swoją tezę). Ale jest jedno wielkie ale. Chociaż wydaje się, że film jest dość neutralny są w nim pewne drobne uszczypliwości względem, może nie samych ludzi, ale na pewno podejmowanego tematu. A przynajmniej tak mi się wydaje, bo może reżyser sam jest płaskoziemcą, a ja zobaczyłam w montażu coś czego tam nie ma. 
W każdym razie, jeśli bardzo chcecie dokształcić się o płaskoziemncach, to możecie na przykład zobaczyć to, co ja oglądałam w międzyczasie oglądania tego dokumentu, czyli poważną analizę SciFun, w 5 częściach. 

Mission Control: The Unsung Heroes of Apollo

Ostatnio mam ciągoty do gwiazdek i Księżyca. Moja lubiona bransoletka ma gwiazdkę, mój kalendarz ma folię ochronną z gwiazdkami, kupiłam sobie piękny błyszczący na granatowo lakier, który daje "kosmiczny" efekt na paznokciach i obejrzałam film Apollo 13. Chociaż to można wyjaśnić tym, że z katastrof lotniczych przerzuciłam się na katastrofy rakiet. A, że obok samego Apolla 13 znajdował się też dokument o kontroli naziemnej nie mogłam go nie obejrzeć. Bo to w sumie nawet bardziej ten element, który mnie interesuje. 
I dokument był ciekawy, ale spodziewałam się a) trochę większej ilości emocji, b) trochę większej ilości wyjaśnień. Jedno mogę napisać, widać, że ci faceci byli, są i będą bardzo dumni i zadowoleni ze swojej pracy i że mają poczucie, że mieli udział w czymś absolutnie niezwykłym. Sądziłam tylko, że będą nieco bardziej emocjonalni, a faktycznie jedyny naprawdę poruszający moment to fragment o misji Apollo 1. Przy czym, niestety, nie dowiadujemy się dokładnie co tam się stało. Ale to jak wielkie znaczenie ten wypadek miał dla rozwoju programu księżycowego jest przedstawione jako niewątpliwe, a wręcz kluczowe dla powodzenia następnych misji. 
Nie ogląda się tego dokumentu źle, ba, nawet ogląda się z zaciekawieniem, ale o pracy tych kontrolerów szczegółów się nie dowiemy, a i na pewno nie pogłębi on niczyjej wiedzy na temat lotów kosmicznych. 


Mercury 13

Poszłam za ciosem - obejrzałam jeszcze jeden kosmiczny film. Tym razem o kobietach astronautkach. Czy raczej niedoszłych astronautkach niestety. 
Przy okazji, jeśli nie widzieliście filmu "Ukryte działania" to idźcie go oglądać, jest świetny!
Zacznijmy od tego, że spośród trzech filmów, które dziś opisuję ten ma najlepszą i najbardziej przemyślaną muzykę. Widać, że nie potraktowali tego elementu po macoszemu i ktoś zadbało o to, aby była ciekawa i pasowała do filmu. Ogólnie z tych trzech filmów jest najlepiej zrealizowany.
Mam tylko jeden problem - z tego, co zrozumiałam cały ten program szkolenia kobiet astronautów (nawet nie szkolenia - testowania czy się nadają) nie był prowadzony przez NASA tylko przez doktora, któremu NASA powierzyła przeprowadzenie testów dla mężczyzn. I jak same bohaterki zaznaczały, one nie miały doświadczenia wymaganego do brania udziału w szkoleniu NASA. A gdy się okazało, że kolejnej rundy tych testów nie będzie, bo ktoś w NASA się o tym dowiedział, poczuły się obrażone. Te kobiety to naprawdę intrygujące i niesamowite postaci, niezwykle zdolne pilotki, ale nikt im nigdy nie obiecywał, że polecą w kosmos, bo cały ten projekt był sekretem. Przynajmniej tak wynika z tego filmu. Przy czym gdyby nie ten tajny program i pomysł tego doktora, pilotki pewnie nie poszłyby walczyć o swoje do Kongresu. Niestety niezbyt im to pomogło, bo bardzo znana pilotka, która nie zakwalifikowała się do tajnego projektu szkoleń,  wbiła im nóż w plecy swoim oświadczeniem. Film też przy okazji wyjaśnił, dlaczego kobiety nie miały odpowiednich kwalifikacji aby dostać się do "prawdziwego" programu kosmicznego, co rzuca więcej światła na kwestię tego, że były one dyskryminowane w całym lotnictwie, nie tylko w programie kosmicznym. 
I Amerykanie znów zmarnowali swoją szansę i pierwszą astronautką została Rosjanka. 
Ten film pokazuje także bardzo ciekawą opcję: co by było, gdyby pierwszym człowiekiem na Księżycu była kobieta? 
Ostatnie 15 minut filmu skupia się na Eileen Collins, która pilotowała wahadłowiec i która na swój odlot zaprosiła kobiety z programu Mercury.
Poza tym to bardzo ciekawe, że polskim lektorem tego filmu jest kobieta. 
Z tych 3 kosmicznych filmów, ten jest najlepszy.


Przyjęłam formułę po 3 filmy, po czym zobaczyłam, że jest jeszcze The Last Man on The Moon i ten film pasowałby mi tu bardziej zamiast płaskoziemców, ale będzie musiał jeszcze poczekać na swoją kolej.  


Trzymajcie się, M

środa, 13 marca 2019

Daily Blog - Życie codzienne studentki filologii polskiej - środa

Hello!
Wpis jest dziś tak późno, ponieważ wróciłam z zajęć zmęczona i psychicznie, i fizycznie i nawet nie wiem, co bardziej. Prawdę powiedziawszy już myślałam, że wcale dziś wpisu nie będzie. Ale nie będzie lepszej okazji, aby napisać tu nurtujące mnie od początku tego roku akademickiego pytanie: jakim cudem w poprzednich dwóch latach potrafiłam być na uczelni i od 8 do 18 i od 9 do 20 i w różnych innych konfiguracjach, a w tym, gdy pomyślę, że muszę jechać na UG na 3 godziny zajęć to mam wrażenie, że jadę na jakieś roboty przymusowe. 


Jak wspominałam wczoraj, dziś powinnam mieć o 9.45 seminarium, ale zostało odwołane i dzięki temu miałam czas przeczytać artykuły na późniejsze zajęcia. O 11.30 mam wykład

Literatura dwudziestolecia międzywojennego / Literatura polska 1918-1989

na zmianę.  Dziś miałam ten pierwszy. Naprawdę staram się próbować polubić te zajęcia, ale nie idzie mi to dobrze. Chociaż wykład był całkiem zabawny. Najpierw prowadzący rzucał monetą, aby zadecydować czy lista będzie, czy listy nie będzie (była), a potem tematem wykładu miał być Leśmian, ale zeszliśmy gdzieś do tego, że początki kiczu były w romantyzmie, związków twórczości ludowej z discopolo aż do chemicznej (dys)utopii. Dygresje nie są mi straszne, ale w pewnym momencie zaczęło być to męczące. Przy czym bardzo lubię samego prowadzącego, który daje nam możliwość wypowiedzenia się i dyskusji, nawet jeśli tak bardzo odchodzimy od tematu.
Natomiast drugi wykład to bardziej wykład z historii polski niż literatury i faktyczne zaznaczenia tego, co ważne do egzaminu i mówienie "doczytacie to państwo w podręczniku". 

Po wykładzie mam albo okienko, albo ćwiczenia z literatury polskiej 1918-1989. Na którą mówimy, albo współczesna, albo od nazwiska prowadzącego więc jeśli będę pisała współczesna to mam na myśli te zajęcia. Bo ogólnie zajęcia z literatury współczesnej także są i to przez dwa semestry, tyle że na pierwszym roku. Omawialiśmy ten nieszczęsny Ślub Gombrowicza. I po pierwsze zajęcia okazały się trochę straszne, tak bardzo, że na następne przeczytam artykuł nie raz, nie dwa tylko trzy razy i zrobię z niego bardzo szczegółowe notatki - dziś też miałam, miałam nawet zdjęcia tego artykułu, ale nawet przeglądając go strona po stronie nie mogłam znaleźć informacji, o którą profesor pytał. Tym pytaniem trochę nas przestraszył (nie, nie jesteśmy do tego za bardzo przyzwyczajeni - prowadzący zwykle sprawdzają nasze przygotowanie w nieco mniej bezpośredni i osobowy sposób) i wystawił kilka minusów. Mnie akurat to nieszczęście nie spotkało, bo koleżankom (i chwała im za to) udało się trochę prowadzącego zagadać i reszta zajęć się już jakoś potoczyła. Trzeba przyznać, że ciekawie, bo na koniec okazało się, że Gombrowicz w Ślubie odnosił się do kwestii zła bez autora, fenomenu zła rozproszonego i podobnych kwestii. I zastanawialiśmy się, czy pani sprzątaczka sprzątająca cele z krwi po torturach jest w jakimś stopniu winna, a to tylko jeden z przykładów. Wyszłam z tych zajęć z bolącą głową, w takim moralno-etyczo-metaforycznym sensie. Poza tym bardzo żałowałam, że nie znałam kontekstów wcześniej, bo lektura byłaby może nie tyle przyjemniejsza, co na pewno lepiej zrozumiała. 

A później były ćwiczenia z dwudziestolecia. Na pewno mniej filozoficzne, ale naszym brakiem rozmowności chyba trochę zdenerwowaliśmy prowadzącego (który jest ogólnie jestem z doktorów, których lubię najbardziej na tych studiach) i trochę 'zagroził', że zmieni formę zajęć, aby każdy bardziej brał w nich udział. Nie jesteśmy tym zachwyceni, ale w sumie to zrozumiałe, bo naprawdę niedużo odzywamy się na zajęciach. Na dziś mieliśmy przeczytać Cudzoziemkę oraz część I Nocy i dni. Omówiliśmy tylko Cudzoziemkę, o Barbarze porozmawiamy za dwa tygodnie, gdyż za tydzień środka jest wola (alleluja!), bo jest święto UG i mamy dzień rektorski. 
Taki cytat z zajęć: "Państwo oczywiście znają mit o Arachne i Atenie, bo jest w szóstej części Przemian Owidiusza". Całkiem możliwe, że o nim słyszeliśmy, ale ta konsekwencja logiczna, że go znamy, BO jest w 6(!) części Przemian. Ale to tylko przykład i to naprawdę łagodny, bo pan prowadzący często rzuca tytuły i nazwiska, które słyszymy pierwszy raz w życiu i mówi "Oczywiście państwo to czytali! Oczywiście państwo to znają!" A my patrzymy się po sobie i zastanawiamy, czy prowadzący tak na poważnie  czy jednak wie, że my tego nie znamy. 

Wróciłam z zajęć potwornie zmęczona. Włączyłam sobie Płaska Ziemia - Poważna Analiza na kanale SciFun, bo ostatnio temat płaskoziemców bardzo mnie interesuje. Chociaż bardziej interesuje mnie zbijanie ich argumentów przez kuloziemców. Wspominałam o filmie na Netfixie ne ten temat - i, o ile propaganda płaskoziemców zdołała mnie ogólnie zainteresować, sam film jest bardzo mało przekonujący, a jego oglądanie męczące. Nie wspomniałam o tym wczoraj, ale gdzieś pomiędzy jedną częścią analizy SciFun a drugą obejrzałam też film Apollo 13. Ale jestem też chyba zmęczona tym, że w ostatnim czasie dzieje się dużo dziwnych rzeczy dookoła. Ten rozbity samolot (dobrze, że już chyba wszyscy je uziemili - chociaż niektórym krajom dość długo to zajęło - widać niektórzy nie oglądali Katastrofy w przestworzach, dwa tak podobne wypadki, a Boeing mówi, że wszystko jest w porządku, no chyba nie), ostatnio w szkole moich młodszych braci był poważny alarm i ewakuacja, bo ktoś postanowił sobie zrobić głupi żart, a teraz to nie czas na głupie żarty z terroryzmu, ta sprawa z porwaniem w Białymstoku, a dziewczynkę z mamą znaleziono w okolicach mojego rodzinnego miasta, muszę też napisać, że trochę przejmuję się ogromnym skandalem, który wybuchł w Korei. To wszystko oczywiście nie ma za mną nic wspólnego, nic nie mogę na to poradzić i w ogóle nie powinnam o tym myśleć, ale to wszystko jest dziwne. Ah i jeszcze Facebook i Instagram mają dziś problem z działaniem. Dziwny dzień.

To jeszcze nie do końca koniec daily blogów, ostatni pojawi się w niedzielę. Jeśli macie jakieś pytania to zachęcam do zostawienia ich w komentarzach. M