środa, 2 lutego 2022

Wszystko, o co chciałam zapytać fanki [wywiad z Aeris Events]

 Hello!

Wywiad z dzisiejszymi gośćmi chciałam przeprowadzić w okolicach kwietnia i opublikować w tym miesiącu, bo jak wiadomo, kwiecień to mój ulubiony miesiąc. Niestety, organizacja Aeris Events wraz z końcem stycznia zaprzestała działalności, ale członkinie zgodziły się opowiedzieć o planowaniu, byciem fanem EXO i ciekawych i kreatywnych przygodach związanych z działaniem w fandomie. 

Aeris Events


1. Aeris Events niestety przestaje działać – czy mogłybyście przybliżyć historię organizacji, na jakich platformach działałyście i ogólnie opowiedzieć o projekcie?

Wika: Wszystko zaczęło się od inspiracji zagranicznymi EXO-Ls. Byłyśmy grupą koleżanek, którą połączyła miłość do muzyki EXO i fandomu. Pewnego dnia zobaczyłyśmy zdjęcia ze zlotu filipińskich (chociaż tutaj mogę się mylić, na pewno były to EXO-Ls z Azji) Eris, który odbył się na sali gimnastycznej, prawdopodobnie w szkole. Były tam przeróżne stoiska z fanmade goodsami. Wyglądało to, jak szkolny kiermasz, ale zamiast wypieków i ręcznie robionych ozdób były ciastka z logiem EXO czy duży wybór merchu stworzonego przez fanów. Urodziła się w nas wtedy chęć do stworzenia podobnego wydarzenia w Polsce — nie wyglądał on przecież na bardzo skomplikowany do zrealizowania… Cóż… nic bardziej mylnego.

Okazało się, że wynajęcie takiej sali w warszawskiej szkole, która jest stosunkowo blisko centrum, graniczyło z cudem, dlatego musiałyśmy rozglądać się za salami konferencyjnymi. Jednak nie był to nasz największy problem. Musiałyśmy przecież wymyślić, co będzie się działo w trakcie takiego wydarzenia. Konwencja kiermaszu czy mini targów nie wydawała nam się wtedy wystarczająco atrakcyjna, chciałyśmy spędzić czas z członkami fandomu jak najlepiej. Nasza wyobraźnia zaczęła pracować na najwyższych obrotach i dzięki pomocy innych EXO-Ls, w tym ówczesnej administracji grupek członków zespołu, udało nam się zrealizować pierwszy tak duży zlot Eris w Polsce. Na wydarzenie przyszło ponad 300 osób.

Nie spodziewałyśmy się aż tak dużego zainteresowania. Tak naprawdę miał to być nasz pierwszy i ostatni zlot. Jednak morze miłych komentarzy oraz uśmiechnięte twarze EXO-Ls na sali zmotywowały nas do kontynuowania naszej pracy. Wtedy też powstało Aeris Events oraz misja, którą realizowałyśmy przez trzy lata naszej działalności. Od pewnego momentu zostało nam to niestety utrudnione i musiałyśmy przenieść się w sferę wirtualną. Dzięki temu powstały liczne konkursy, akcje, projekty oraz streamy na Twitchu, które również zostały zainspirowane koncertami online, organizowane przez zagraniczne EXO-L. Starałyśmy się jak najlepiej przystosować do nowej rzeczywistości, w której dane nam jest teraz żyć.

2. Zastanawiałyście się, czy wpisać działanie w organizacji do CV?

Wika: Nie skończyło się na samym zastanawianiu, a na realnym czynie! Na początku sama miałam wątpliwości, czy taką nieoficjalną aktywność wpisywać do CV, jednak po konsultacji z zawodowym rekruterem podczas jednego z kursów, zmieniłam na ten temat pogląd. Bycie członkiem fanowskiej organizacji można porównać do bycia częścią np: samorządu szkolnego. Dzięki czynnemu uczestnictwie w życiu organizacji można przecież poszerzyć swój wachlarz umiejętności oraz doświadczenia na wielu płaszczyznach.

Aby organizować zloty, musiałyśmy zdobyć wiedzę w zakresie event managementu, prawa, prowadzenia social mediów, marketingu, komunikacji, copywritingu i wiele więcej. Co prawda, nie można tego wpisać jako doświadczenie zawodowe, jednak rekruterzy naprawdę doceniają takiego typu zaangażowane w społeczność fanowską. To daje im jasny sygnał, że potrafimy współpracować w grupie, dobrze gospodarujemy wolnym czasem i co najważniejsze — mamy pasję. O ile tych pierwszych można się z czasem wyuczyć, to posiadanie pasji, jest wielkim atutem dla każdego pracodawcy. To jest dla nich znak, że nie będziemy żyli jedynie pracą (pod warunkiem, że aplikujemy do pracy, która nie pokrywa się z naszą obecną pasją), posiadanie swojej pasji i licznych zainteresowań jest dla nich niemal gwarancją, że szybko się nie wypalimy, ponieważ, po powrocie do domu mamy takie swoje „coś”, co sprawia nam frajdę i nas odstresuje.

Kasia: Wyda się to pewnie dziwne, ale tak. Od samego początku mojego „dorosłego” życia wszelkie takie fanowskie, niezawodowe aktywności wpisuje za radą pewnego nauczyciela do CV. Powiedział mi kiedyś: „Kasia nigdy nie wiesz, co będzie twoją kropką nad i, za którą zostaniesz doceniona”. Wszystko, czego nauczyłam się sprzed czasów organizacji, jak i z czasu pobytu jako członkini Aeris Events jest moim bogatym doświadczeniem. Będąc w AE, nauczyłam się wiele na temat prowadzenia social mediów, planowania działań oraz koordynowania grupą osób. Poszerzyłam swoją wiedzę i umiejętności o korzystanie z nowych narzędzi oraz programów i aplikacji. Dziś kończąc rozdział historii Aeris Events, jego namiastka podąża ze mną w mojej drugiej pasji.

3. Ja bym to zrobiła. Gdy widzę, ile rzeczy organizujecie (czy organizowałyście), myślę sobie, że nie ma lepszej wiedzy niż praktyka. Jednocześnie wiem, że musiało się to wiązać ze stresem. Możecie opowiedzieć dokładniej o swoich pierwszych działaniach?

Wika: Pierwszy zlot był bardzo stresujący, ponieważ żadna z nas nigdy nie miała doświadczenia w organizowaniu tak dużych spotkań. Zazwyczaj były to małe pikniki w parkach, jak już. Tu za to obrałyśmy formę zlotu z prawdziwego zdarzenia. Współpracowałyśmy wtedy z restauracjami, sklepami, artystami i innymi podwykonawcami. Na dodatek ze względu na młody wiek czułyśmy, że przez osoby znacznie starsze jesteśmy traktowane niepoważnie. Jak to grupa dzieciaków chce wynająć salę konferencyjną w centrum stolicy? Będzie ich w ogóle na to stać? Oraz wielka niewiadoma, czyli… ile osób tak naprawdę możemy się spodziewać?

Zero doświadczenia, a jedyne co miałyśmy to motywację, kreatywność i pasję. Popełniłyśmy mnóstwo błędów po drodze, nie wszystko zawsze szło zgodnie z planem, jednak najwspanialsze, o czym możemy teraz z dumą mówić, to fakt, że EXO-Ls zawsze były dla nas wyrozumiałe. Nigdy w niemiły sposób nas nie krytykowały, zamiast tego wyrażały swoje opinie z szacunkiem i w kulturalny sposób. Często mówi się „jaki zespół, tacy fani” i to w przypadku polskich Eris ma zastosowanie. Członkowie EXO są zawsze skromni, pełni pokory i szacunku do drugiej osoby, cieszymy się, że fandom bierze z nich przykład. 

4. Lubię trochę zaczynać wywiady od skoku na główkę i dowiedzenia się najciekawszych rzeczy, ale powinnyśmy zacząć od jeszcze wcześniejszych początków: dlaczego EXO?

Wika: Na początku mojej drogi w k-popie przewinęły się naprawdę świetne boysbandy, czyli SHINee, Infinite i Block B. Jednak to właśnie EXO skradło moje serce. Dlaczego? Przede wszystkim dzięki muzyce i ciekawemu konceptowi supermocy oraz pochodzenia członków z Planety EXO. Jako fanka Marvela i Gwiezdnych Wojen byłam wręcz oczarowana faktem, że EXO ma w sobie tyle rzeczy, które kocham najbardziej. Poza tym ich powalające visuale i hipnotyzujące choreografie sprawiały, że nie tylko miło się ich słuchało, ale również oglądało!

Poznanie bliżej członków zespołu jedynie spotęgowało początkowe zauroczenie. Ich różnorodne charaktery sprawiły, że szczerze ich polubiłam, za to Kaia obdarzyłam wielkim szacunkiem. Jego pracowitość, wytrwałość, zawziętość w dążeniu do celu niezwykle mi imponuje. To cudowne doświadczenie obserwować jego rozwój w tańcu oraz śpiewie na przestrzeni lat. Dołączenie do fandomu i rozgoszczenie się w nim przyszło mi z ogromną łatwością. Mimo że bardzo dobrze wspominam fandomy BBC czy INSPIRIT, to jednak po poznaniu polskich EXO-Ls mogłam w końcu powiedzieć it feels like home.

Kasia: Pytasz, dlaczego EXO, a ja zapytam, dlaczego by nie? 🤭

Tak po prawdzie byłam jedną z tych zatwardziałych „anty k-pop”, a nawet anty drama... Moja historia różni się od historii Wiktorii... Lecz kiedyś przez moją pasję do fansubów byłam ciekawa oryginału koreańskiego, na podstawie którego był zrobiony turecki serial i tak obejrzałam pierwszą, potem drugą dramę... Szukając urywków dram na YouTube, trafiłam na występ EXO z „Wolf”. Stało się! Xiumin rzucił na mnie jakiś urok i zaczęłam szukać więcej i więcej... Tak minęły mi trzy dni! To pierwszy zespół, który pokochałam. Tu, w fandomie EXO-Ls czuje się wolna, akceptowana. Nie napotkała mnie nigdy żadna przykrość ze strony innych Eris. A niestety miałam okazję być zwyzywana za bycie EXO-L. Jest jeszcze jedna bardzo istotna rzecz... Piosenki, a właściwie teksty tych piosenek. Sprawiają, że w wielu sytuacjach życiowych potrafię zmienić negatywne emocje w coś pozytywnego na sam ich dźwięk. Są takie wersy, przy których ponownie potrafię stanąć na nogi z dumnie podniesioną głową... Znajdziesz taki kawałek, przy którym będziesz chciała dążyć do swojego celu, by spełnić swe marzenie. Tak jak chłopaki osiągają swoje cele i marzenia.

5. Muszę się do czegoś przyznać: rozentuzjazmowani fani (szczególnie na Twitterze) mnie przerażają. Może zazdroszczę im energii, może to wynik mojej nieśmiałości. Chciałam zapytać – jako zorganizowany fandom – jak nie zniechęcić niechcący potencjalnych fanów swoimi działaniami? Czy to nie jest w ogóle coś, nad czym się zastanawiałyście? Albo może macie historie z drugiej strony: ktoś się przekonał i powstały piękne przyjaźnie?

Wika: Znam wiele przypadków, których rezultatem naszych działań jako organizacji było powstanie nowych przyjaźni czy nawet związków! W komentarzach czy w formularzach po zlotach spotkałyśmy się również z informacjami, że dzięki nam ktoś polubił polski fandom EXO-L lub po jakimś czasie do niego wrócił, bo okazało się, że są w nim wspaniałe osoby. Wydaje mi się więc, że problem w postrzeganiu fandomów leży chyba w anonimowości, jaką daje Internet. To właśnie tam niektórzy dają upust swoim frustracjom, nie czując na swoich karkach chłodnego oddechu odpowiedzialności za swoje słowa. Dopiero spotkania na żywo weryfikują, jak dane osoby się zachowują czy wypowiadają.

Jednak z drugiej strony nie powinniśmy aż tak zwracać uwagi na to, czy swoimi działaniami niechcący kogoś zrazimy do fandomu. O ile nie wykazujemy toksycznych i nagannych zachowań typu obrażanie innych osób/fandomów/zespołów itp., to nie powinniśmy się dla nikogo zmieniać. Jeżeli ktoś będzie chciał zinterpretować nasze intencje czy słowa w negatywny sposób, to my i tak nie wpłyniemy w żaden sposób na tok myślenia, czy postrzegania fandomu danej osoby, gdy już wyrobi sobie konkretne zdanie. Niech każdy z nas będzie sobą i jednocześnie szanuje innych.

Sądzę również, że to nie nie zawsze z zachowaniem rozentuzjazmowanych fanów jest problem, a raczej ze sposobem ich odbierania. Moje zachowanie jako fanki EXO zmieniało się na przestrzeni lat i wpływ miał na to wiek oraz środowisko. Poza tym każdy z nas ma inny charakter i inaczej reaguje na różne rzeczy. Z perspektywy niektórych osób nadmierne fangirlowanie do koreańskiego zespołu może się wydawać żenujące, a dla innych będzie to wspaniały sposób na uzewnętrznienie swoich emocji. Moją radą jest nabranie dystansu do zachowań, których nie rozumiemy i obserwowanie osób np. na Twitterze, których styl wypowiedzi nam najbardziej odpowiada. Może jest to tak zwane zamykanie się w swojej bańce, ale ja nie widzę w tym nic złego.

6. To może być pytanie trochę pod włos – proszę nie brać go bardzo do siebie – ale czy naprawdę zawsze podoba Wam się wszystko, co wypuszcza EXO i jego członkowie? Czy czasami promowanie to taki obowiązek i w sumie Wasze osobiste podobanie niewiele ma tu do rzeczy?

Wika: Nie wszystko, co wydaje EXO, zawsze trafia w mój gust. Moim największym rozczarowaniem był comeback z „Call Me Baby”, ale to dlatego, że poprzedzony był legendarnymi Pathcodami, przez które moje oczekiwania były dosyć spore. Spodziewałam się wtedy wielkiego powrotu do konceptu z mocami oraz mrocznych klimatów. Co prawda album „EXODUS” jest teraz jednym z moich ulubionych albumów EXO, jednak w momencie wyjścia teledysku, który miał go promować, byłam niemiło zaskoczona.

Twórczość EXO jest bardzo zróżnicowana pod względem muzycznym, co jest plusem i minusem jednocześnie. Jednak wierzę, że dzięki temu każdy znajdzie choć jedną piosenkę, która mu się spodoba. W moim przypadku działa to jednak w taki sposób, że nawet jeżeli przy pierwszym przesłuchaniu dana piosenka mi „nie wejdzie”, to widząc występ z nią na żywo, za każdym razem zmieniam zdanie. Nie wiem, w czym tkwi magia występów na żywo EXO, ale na mnie działa!

Nigdy też nie czułam, że promowanie comebacków EXO czy solo członków było czymś w rodzaju obowiązku i działania wbrew własnym opiniom. Dla przykładu: nie należę do osób lubujących się w balladach, dlatego nowe OST do dram nigdy nie wywołuje u mnie większych emocji. Jednak to nie zmienia faktu, że szanuję pracę EXO oraz wiem, że wśród EXO-Ls, które nas obserwują, na pewno znajdzie się choć jedna osoba, którą ta nowa piosenka ucieszy. Z tych powodów za każdym razem czuła wielką przyjemność, gdy trzeba było poinformować o nowych piosenkach, bez względu na to, czy mnie osobiście się podobały.

Patka: Osobiście kochałam prawie wszystkie piosenki EXO i nie zdarzyło się, by pisanie jakichkolwiek postów czy tworzenie materiałów związanych z danym konceptem stanowiło dla mnie problem. Wiadomo, to prawie niemożliwe, aby każdy utwór wydany przez artystę był naszym faworytem (jak ja nie jestem największą fanką np. "Peaches"), jednak nie wydaje mi się, aby wpływało to jakkolwiek na nasze działania jako organizacji.

Kasia: Masz rację, były momenty gdzie mówiłam: „no nie siadło mi to”. Jednak mimo pierwszego wrażenia po którymś z kolei odsłuchaniu, bo w domu nie tylko ja słucham chłopaków... W końcu nadchodził moment, gdzie stwierdzałam, że to jednak jest dobre. W takich chwilach córka mi zawsze mówi: „mamo, bo ty się nie znasz”, albo w cięższych przypadkach „nie wstyd ci mamo, to Twój bias!” 🙈

Jednak pomimo tych małych zawirowań z „podoba mi się / nie podoba mi się” nigdy nie miałam problemu, by promować, streamować... Można rzec, że w twórczości chłopaków, dzięki ich podróżom po gatunkach i stylach każdy może znaleźć coś dla siebie. Coś, co sprawi, że to właśnie dlatego pokochał EXO!

7. Jaka jest proporcja pomiędzy działaniami kreatywnymi i wymyślaniem akcji a samymi działaniami organizacyjnymi? Trudniej wymyślić czy wprowadzić pomysł w życie?

Wika: Zrzucę klasyką — to zależy. Zależy oczywiście od rodzaju aktywności. Ze zlotami było zazwyczaj tak, że po porządnej burzy mózgów jedyne co nam pozostawało, to selekcja najlepszych pomysłów oraz zadanie sobie pytania: co w rzeczywistości jesteśmy w stanie zorganizować po jak najmniejszych kosztach? Właśnie ten proces tuż przed wydarzeniem był najbardziej pracowity i wymagał dużej wyobraźni, aby przewidzieć, co może pójść nie tak. Za to sam dzień zlotu był dosyć spokojny.

Jeżeli chodzi o działania w sieci, to najpierw myślałyśmy jaki efekt chcemy uzyskać, a dopiero wtedy dopasowywałyśmy do tego konkretny rodzaj działań. Streamy miały to do siebie, że były dosyć schematyczne, dlatego z czasem były szybkie, łatwe i przyjemne do realizacji. Jednakże przygotowywanie pierwszego z nich było najbardziej skomplikowane pod względem dobrania odpowiedniej platformy. A podczas samego eventu również trzeba było czuwać i nauczyć się moderacji czatu.

Wniosek z tego nasuwa się jeden — to te „pierwsze razy” zawsze są bardzo wymagające zarówno pod względem kreatywnym, jak i realizacji. Z czasem zarówno wymyślanie, jak i organizowanie przychodzi z wielką łatwością.

Patka: Dla mnie chyba najtrudniejszy był ten etap kreatywny, ponieważ czasami ciężko było wymyślić coś dobrego, coś odpowiedniego pod każdym względem i coś, co pasowałoby każdej z nas na tyle, aby każda chciała nad danym projektem pracować. Jednak kiedy już miałyśmy ustalony kurs, wprowadzenie danego pomysłu było jedynie kwestią czasu — może dłuższą i usłaną milionem poprawek — ale jednak był to proces o wiele pewniejszy i prostszy.

Kasia: W sumie każda z tych rzeczy jest trudna. Jeśli ktoś nigdy nie miał styczności z organizacją eventów czy to na żywo, czy też online. Nie zna „praw” social mediów to mając najlepsze pomysły, nie jest w stanie zbyt wiele sam zdziałać. W każdej organizacji nie bez powodu są „stanowiska” i jest ktoś, kto to wszystko trzyma w przysłowiowej kupie. U nas liderem była Wika i z ręką na sercu mogę powiedzieć, że nie raz przynajmniej mnie stawiała do pionu ;) 

W Aeris Events nie było czegoś takiego jak brak kreatywności przy składzie takim, z jakim miałam okazję współpracować na hasło „robimy XXX” padało co najmniej pięć lub sześć propozycji na gorąco, w jakim stylu coś zrobić, co puścić, jaki motyw... Potem były burze mózgów i wraz z nimi nadchodził podział obowiązków oraz ład... Ale nie myślcie sobie, że było tak różowo! Nie raz się miało zszargane nerwy (a to przecież była kwestia poprawienia głupiego marginesu), nieprzespane noce, by coś stworzyć, albo wskakiwanie na zastępstwo 🤭 Właśnie takie zawirowania wyzwalały w nas największe pokłady kreatywności, z których dziś jesteśmy dumne, bo są w pewnym sensie niektóre z tych zadań naszymi krokami milowymi. 

Osobiście miałam problemy i z kreatywnością i z organizacją, lecz koniec końców zawsze jakoś z trudności udało mi się przy pomocy dziewczyn wybrnąć. 

8. Skąd zaangażowanie w akcje charytatywne?

Wika: Natchnęli nas do tego sami członkowie EXO oraz oczywiście zagraniczna część fandomu. EXO i Eris zawsze mają wielkie serce dla potrzebujących, dlatego poszłyśmy w ich ślady i również chciałyśmy sprawić, aby czyjeś życie uległo poprawie. Poza tym już wcześniej administracja niektórych grupek członków organizowała takie akcje z okazji urodzin. Sama brałam w tym udział, gdy byłam częścią moderacji na grupie Baekhyuna. Lecz po pewnym czasie z tego zrezygnowano oraz nie odbywało się to niestety na każdej grupce. Dlatego postanowiłyśmy, że każdy fan chłopaków powinien mieć okazję do zakupienia fanmerchu ze swoim ulubieńcem oraz jednocześnie do pomocy innym.

9. Wiem, że organizacja nie funkcjonuje, jak funkcjonowała wcześniej (teraz w ogóle przestaje), ale to może być trochę zaskakujące: wydawać by się mogło, że prowadzenie działań w internecie będzie łatwiejsze. Dlaczego to niekoniecznie prawda?

Wika: Oj tak… Pandemia nas zaskoczyła oraz dosyć negatywnie odbiła się na nas w sferze prywatnej. Mogłyśmy co prawda zrezygnować z jakichkolwiek działań i z nadzieją poczekać, aż będziemy mogły wrócić do organizowania spotkań na żywo. My jednak postanowiłyśmy zaryzykować i wkroczyć głębiej w sferę wirtualnej rozrywki. Czułyśmy się wtedy bardzo zagubione, jakbyśmy zaczynały znowu od zera, ponieważ nie miałyśmy aż tak dużego pojęcia o codziennym prowadzeniu kont społecznościowych. Wcześniej były one dla nas jedynie narzędziem do promowania zlotów.

Czas, w którym ludzie nagle zaczęli spędzać więcej godzin w sieci, był bardzo krótki, co oznaczało, że musiałyśmy się ścigać ze wskazówkami zegara i wymyślić coś na szybko, co przykuje uwagę naszych odbiorców. Kiedyś ta fala dobrych zasięgów musiała się przecież skończyć, a ludzie wrócić do rzeczywistości. Na początku trwania pandemii naszym priorytetem było zakomunikowanie odbiorcom, że zaczęłyśmy działać również w Internecie i przedstawić naszą ciekawą ofertę. Wtedy liczyłyśmy na to, że jak pandemia się skończy, to ludzie o nas nie zapomną i znowu powstanie duży zlot. Jednak chwila, w której sobie uświadomiłyśmy, że powrót do dawnego życia jest niemożliwy, był chwilą decyzji o zakończeniu działalności.

10. Gdy Aeris Events działało jeszcze normalnie, jak wyglądał dzień z życia organizatorki i jak przebiegał kontakt pomiędzy członkiniami?

Wika: Każdy dzień był różny, ale schemat działania dosyć podobny. Ze względu na to, że mieszkamy w różnych częściach Polski, nasz kontakt przebiegał głównie online. Dzięki temu miałyśmy do dyspozycji niezliczoną ilość narzędzi i aplikacji do jak najefektywniejszej pracy w grupie. Trochę nam czasu zajęło na testowanie różnych rozwiązań oraz na nauczeniu się najlepszego sposobu komunikacji, jednak sądzę, że było warto, gdyż ostatni rok działalności wspominam jako najbardziej uporządkowany. Każda z nas wiedziała dokładnie, co ma robić, zdawałyśmy sobie sprawę z naszych mocnych i słabych stron, dzięki czemu łatwiej było nam się nawzajem uzupełniać.

11. Czy spotkałyście się kiedyś z jakimś zmasowanym hejtem bądź trollami?

Wika: Nigdy nie spotkałyśmy się z hejtem. Tak, jak wcześniej wspomniałam — fandom EXO-L jest pełny szacunku i kultury osobistej, dlatego wszelkie drobne uwagi umieli przekazać w odpowiedni sposób. Jednak na słowo „troll” przypomniały mi się dwie sytuacje.

Pierwsza z nich miała miejsce w trakcie głosowania na miasto inne niż Warszawa, aby odbył się w nim nasz pierwszy zlot zimowy. Wzięłyśmy sobie do serca liczne komentarze na temat tego, że stolica dla niektórych jest za daleko, dlatego postanowiłyśmy zorganizować coś mniejszego, ale bliżej właśnie tych osób. Publiczne głosowanie wygrywały Katowice, co jednak nie spodobało się pewniej grupce, która anonimowo zaczęła spamić w naszym formularzu przedzlotowym, że jakby to delikatnie ująć… Katowice im się nie podobają. Po czasie się oczywiście dowiedziałyśmy, kim dokładnie były te osoby. Mimo że ta sytuacja na początku była dla nas nieprzyjemna, to jednak dzięki temu ankieta z głosowaniem uzyskała rozgłos, dlatego możemy w sumie nawet podziękować grupie trolli, że udało nam się potrzeć do większej liczby osób.

Druga sytuacja była wynikiem naszego krótkiego obycia z platformą Twitch i pojęciem „rajdowania”. Nie ogarniałyśmy na początku wszystkich ustawień na tym serwisie, przez co w trakcie jednego ze streamów miałyśmy rajd osób, które zapewne nie wiedziały co to k-pop. Wypisywały rasistowskie i wulgarne wiadomości na czacie, a my musiałyśmy szybko zareagować. Myślałyśmy już wtedy, że wyglądało to, jak nieudane wydarzenie z naszej winy, jednak EXO-Ls obróciły to wszystko w żart i zamiast odpowiadać chamstwem na chamstwo, zaczęły ich ignorować, a potem powstały z tego inside jokes i memy.

Bardzo dziękuję za odpowiedzi i życzę powodzenia w Waszych przyszłych przedsięwzięciach!

Wika: My dziękujemy za pytania i za zauważenie naszej organizacji! Życzymy powodzenia w prowadzeniu bloga. Obyś miała jak najwięcej interesujących wpisów! 

 

Muszę napisać, że po otrzymaniu odpowiedzi byłam pod wielkim, wielkim  wrażeniem i sama czytałam je z ogromną ciekawością. Muszę też jeszcze raz podziękować dziewczynom za odpowiedzi i zaangażowanie w cały proces powstawania tego wywiadu. Bardzo szkoda, że takie miłe miejsce znika z sieci (ja Aeris Events znam głównie z Instagrama) i z fandomu.

Pozdrawiam, M

sobota, 29 stycznia 2022

Przyzwoita - K-pop Style

Hello!

Przeglądałam ostatnio (to jest w sierpniu 2021 roku) katalog biblioteki pedagogicznej w moim mieście. Nie szukałam niczego konkretnego, ale w końcu pomyślałam, że może coś przegapiłam, gdy robiłam moją listę książek dotyczących Korei w Polsce. Okazało się, że przegapiłam - nie spodziewałam się tylko, że będzie to ta książka i że w ogóle będzie ona u mnie w bibliotece.  

K-pop Style

Tytuł: K-pop Style
Autorka: Dianne Pineda-Kim
Tłumacz: Małgorzata Kaczarowska
Wydawnictwo: Jaguar

Książka K-pop style ukazała się w 2019 nakładem wydawnictwa Jaguar. Obok książki K-POP od A do Z. A po dwóch książkach o BTS, które ukazały się rok wcześniej. I to był wystarczający powód, aby podchodzić do tej książki więcej niż sceptycznie, bo takie popularne książki o k-popie w Polsce zwyczajnie nie są najlepsze. Wydaje się jednak, że wydawnictwa załapały, że należy sięgać po nieco bardziej ambitne pozycje, aby zwrócić uwagę osób zainteresowanych Koreą Południową (przy czym książka, o której przeczytacie niekoniecznie jest szczególnie ambitna). 

W każdym razie K-pop style okazało się dużo lepszą książką niż się spodziewałam, dużo! To książka z pomysłem - przedstawionym w tytule. Znajdziemy w niej zdjęcia (całkiem dużo zdjęć, bardzo dużo zdjęć) i opisy strojów inspirowane tak ogólnymi k-popowymi hasłami, jak i konkretnymi piosenkami i estetykami, które się z nimi kojarzą. Jest w niej wstęp o powiązaniach mody z k-popem. Nawet same opisy zdjęć są dość długie. Mamy też historie 5 osób z różnych stron świata i to, jak k-pop i moda wpłynęły na ich życie. Oczywiście jest też część o pielęgnacji. Nic nadzwyczajnego, ale i nic kontrowersyjnego, źle przedstawionego. Tyle tylko, że takie inspiracje można z łatwością znaleźć w internecie, w różnych opcjach cenowych, z linkami do sklepów. Mam wrażenie, że całe pisanie o k-popie jest zagrożone czymś, co można nazwać "drukowaniem internetu". Ale tutaj udaje się tego w miarę uniknąć, autorka przywołuje wypowiedzi gwiazd dla różnych gazet, łączy to z narracją o piosenkach, które stanowią inspirację do sesji i wykorzystuje okazje, aby odnieść się mniej lub bardziej szczegółowo do różnych perspektyw, z których na połączenie mody i k-popu można patrzeć. Chociaż tak zasadniczo sprawdza się to do kwestii wyrażenia siebie bądź jak najlepszego zobrazowania konceptu danej piosenki. Nie jest to szczególnie odkrywcze, ale to, ile razy czytałam takie nieodkrywcze stwierdzenia napisane w obraźliwy i ignorancki sposób, sprawia, że gdy teksty są przyzwoite - jestem zadowolona. Ale w tych tekstach można też znaleźć miniaturowe historie zespołów i opisy ich największych hitów. I co ciekawe chociaż to książka z 2019 a przez dwa lata w k-popie dużo się wydarzyło, to nie miałam poczucia, że książka jest nieaktualna.

Ale ten pierwszy rozdział - żałowałam, że nie był dłuższy, bo dawno nie czytałam czegoś tak wyważonego, ogólnie naprawdę ogarniętego w tekście na temat jakoś związany z koreańską falą i k-popem, co nie było artykułem mniej lub bardziej naukowym. Ten pierwszy rozdział to było zdecydowanie za krótkie, ale rozsądne wprowadzenie w powiązania pomiędzy modą a k-popem.

Gdybym miała się czegoś czepiać to powiedziałabym, że wydanie jest bardziej dziecinne i chaotyczne niż musiało być. Zaczynając od składu w dwóch NIEWYŚRODKOWANYCH kolumnach. Wygląda to zwyczajnie strasznie i jest irytujące przy czytaniu. Najgorsze są jednak strony rozpoczynające nowe rozdziały. Nadmiar jest wrogiem złotego środka. Rozdział o koreańskiej "pielęgnacji" można by w zasadzie usunąć, bo jest nieco żenujący, biorąc pod uwagę istnienie i powodzenie książek na ten temat, a tutaj ogranicza się do 3 zdjęć i akapitu tekstu o danym produkcie. Tak naprawdę to trochę czasopismo w formie książkowej.

Ale wracając jeszcze do plusów. Przy odrobinie dobrych chęci, można napisać, że ta książka ma wręcz narrację pudełkową - zaczyna się od G-Dragona na pokazie Chanel a kończy się Jennie na pokazie Chanel. Ale jest nawet lepiej - kończy się tekstem z piosenki G-Dragona One of a Kind. Mam poczucie, że autorka może należeć do fandomu Big Bang (i bardzo dobrze!).

Szkoda, że nie mogliście obserwować mojego wzrastającego zdumienia, czy czytałam, czy może przeglądałam - bo proporcje tekstu do zdjęć sprawiają, że na dobrą sprawę można przez tę książkę przebrnąć w godzinę (albo i mniej) (można też napisać, że to takie bardziej czasopismo niż książka). Bo zdumienie było ogromne. Moja wewnętrzna złośliwość kusi mnie, aby napisać, że gdyby tekstu było więcej to znalazłabym coś, aby się przyczepić. Ale mam wrażenie, że niekoniecznie. Te teksty są proste, krótkie, trochę z lotu ptaka, nie obrażają nikogo - a czasami nawet taki podstawowy poziom przyzwoitości w wydawanych książkach o k-popie nie jest zachowany. Nie chciałabym robić z tej książki jakiegoś fenomenu (bo zdecydowanie nim nie jest), ale dobrze wiedzieć, że można książkę dotyczącą k-popu przyzwoicie wydać.

Pozdrawiam, M

środa, 26 stycznia 2022

Kinowe plany 2022 #1

Hello!

Tak się zagrzebałam w podsumowaniach, że prawie zapomniałam, że powinnam też zrobić jakieś plany! Przy czym jednocześnie robienie planów kinowych może okazać się na wyrost w dzisiejszych czasach. Ale wpis zaplanowany, data publikacji ustalona, więc sprawdzamy, co będzie w kinach. Spoiler: niewiele. 


LUTY 

Moonfall 

Od pewnego czasu science-fiction i filmy kosmiczne bardzo mnie interesują. Ten jest też katastroficzny, co trochę opuszcza poprzeczkę. Widziałam zwiastun tego filmu - prawdę powiedziawszy wcale nie wygląda dobrze, ale mam nadzieję, że szybko znajdzie się na platformach stramingowych. 

MARZEC

Batman 

Ludzie są bardzo podekscytowani tym filmem - ale ja do ich nie należę. Co nie zmienia faktu, że mnie ciekawi. Zastanawiam się jednak, czy jeśli okaże się rozczarowaniem, oceny krytyczne nie będą ostrzejsze, niż film zasługuje. Powiedziałabym, że hype wokół tego filmu sprawia, że intensywnie zastanawiam się, jaki będzie jego odbiór po premierze. I chyba interesuje mnie to bardziej niż obraz jako taki. 

Wszystko wszędzie naraz 

Science-fiction z Michelle Yeon w roli głównej! Ze zwiastuna wywnioskowałam trzy rzeczy: trzeba uratować świat, światów jest wiele i temat rodziny jest ważny. Jest to potencjalnie lepszy film niż Moonfall.

KWIECIEŃ 

MAJ 

Doctor Strange w multiwersum obłędu

To najbardziej oczywisty film w tym zestawieniu i trochę powód dlaczego te zestawienia w ogóle powstają (czy powstawały, bo od dwóch lat nie ma to aż tak dużego znaczenia... jak film wejdzie do kina to jest, jeśli nie - trudno) to znaczy, aby pilnować premier filmów Marvela. Co odrobinę mi się nie podoba to fakt, że ze zwiastuna wynika, iż powinnam obejrzeć WandaVision przed wizytą w kinie. Jakoś trzymałam się na dystans od tych seriali, ale widać w końcu będę musiała się przełamać. 

CZERWIEC

Buzz Astral  

Wydaje mi się, że słyszałam, że powstaje ten film/bajka, ale zdziwiłam się, że już ma zapowiadaną premierę. Widać jednak pewien trend - to znaczy kosmiczną tematykę. Bo Buzz to oczywiście astronauta, który dostał własną zabawkę.

LIPIEC

 

Powiedziałabym, że jest tego żenująco mało. Od lipca praktycznie nie ma już żadnych zapowiedzi. Trudno się dziwić i ja zwykle rozbijałam ten wpis na dwa, ale chyba nigdy nie było w nim tak niewiele filmów. 

A czy Wy czekacie na jakieś premiery w 2022 roku?
Pozdrawiam, M

sobota, 22 stycznia 2022

Crunchyroll Anime Awards

 Hello!

Oto te nagrody, które mogę komentować. A raczej mogłam, bo w 2021 roku nie widziałam ani jednego całego sezonu anime. Poza Aggretsuko. Widziałam za to pierwsze 3-4 odcinki większości opisywanych anime, a do tego brat (M2) uzupełniał moją wiedzę, opowiadając mi o różnych anime. To jego oceny tegorocznych tytułów są pierwsze, ja w sumie jestem dziś bardziej gościem na własnym blogu.  

Jujutsu Kaisen Satoru Gojo

Dawno nie pokazywałam nic, co wyszywałam - a tu proszę, jak ładnie się złożyło. To tylko próbka, w której robienie ktoś mnie wkręcił, ale wyszła lepiej, niż sądziłam.

Anime of the Year

86 EIGHTY-SIX

Attack on Titan Final Season Part 1

JUJUTSU KAISEN (cour 2)

ODDTAXI

Ranking of Kings

Sonny Boy

M2: Kolejno: 86 to takie 2deep4u, poważne do przesady, a protagonistka jest tak naiwna, że (chyba?) największym plot twistem było dla niej coś superoczywistego od pierwszych minut. Po prostu nie. Tytanów nie lubię, ale szanuję (w przeciwieństwie do powyższego), więc ciężko mi napisać coś, co nie będzie "po prostu nie"; z tego co widziałem, to reakcje fanów są mieszane. Pojawienie się tego samego sezonu JJK drugi raz jest żartem. Sonny boya nie oglądałem. A teraz dobre bajki. I Taksówka, i Ranking Królów są jednymi z najlepszych anime ogólnie, nie tylko w tym roku. I w jednym, i w drugim postaci są świetnie napisane, fabuła ciekawa i z każdym odcinkiem zaskakuje. Nie ma jakichkolwiek niespójności, mimo poważnej historii nie są one edgy (86 patrzę na ciebie). Trudno wybrać, która jest lepsza.
PS Boli brak Vivy bo jest porównywalnie dobre do Króla i Taxi. Oby wygrało w innych kategoriach.
PS2 Najlepszą bajką w tym roku był Idaten, szkoda tylko że obejrzało go może 5 osób :<

M: Sonny Boy po pierwszych odcinkach nie przypadło mi do gustu. Atak Tytanów jest praktycznie nieoglądalny. Pewnie wygra JJK, ale kibicuję Ranking of Kings.

Best Boy

Senku Ishigami – Dr. STONE Season 2

Izumi Miyamura – Horimiya

Odokawa – ODDTAXI

Bojji – Ranking of Kings

Ken 'Draken' Ryuguji – Tokyo Revengers

Manjiro 'Mikey' Sano – Tokyo Revengers

M2: Taksówkarz albo Król. I byle nie gangsterzy.

M: Wydaje mi się, że drugi sezon Dr. STONE przeszedł z mniejszym echem niż pierwszy. Ogólnie do tej kategorii najlepiej pasuje Boiji.


Best Girl

Vladilena Milizé – 86 EIGHTY-SIX

Tohru Honda – Fruits Basket The Final Season

Nobara Kugisaki – JUJUTSU KAISEN (cour 2)

Sarasa Watanabe – Kageki Shojo!!

Shoko Komi – Komi Can't Communicate

Ai Ohto – WONDER EGG PRIORITY

M2: Byle nie Vladilena, reszta mnie nie interesuje.
M: Chyba kibicuję Sarasie. Z tego co pamiętam, Kageki Shojo!! było o wiele mniej oczywistym anime, niż się wydawało. Przynajmniej jego początek był zaskakujący i idący w inną stronę, niż można się było spodziewać.


Best Protagonist

Eren Jaeger – Attack on Titan Final Season Part 1

Yuji Itadori – JUJUTSU KAISEN (cour 2)

Joe – MEGALOBOX 2: NOMAD

Odokawa – ODDTAXI

Bojji – Ranking of Kings

Ai Ohto – WONDER EGG PRIORITY

M2: Taksówkarz albo Król. I nawet pomijając moje uprzedzenia, Eren to żart.
M: Pewnie wygra Itadori.


Best Antagonist

Eren Jaeger – Attack on Titan Final Season Part 1


Tomura Shigaraki – My Hero Academia Season 5

Yano – ODDTAXI

Echidna – Re:ZERO -Starting Life in Another World- Season 2

Ainosuke Shindo / “ADAM” – SK8 the Infinity

Tetta Kisaki – Tokyo Revengers

M2: Eren to żart. Tokyo mściciele to żart. Echidna chyba nawet nie zrobiła nic specjalnie złego. Yano, hmm, w zasadzie jedyny element jaki go wyróżniał to sposób mówienia. SK8 nie oglądałem. A teraz najważniejsze: Shigaraki. Nie rozpisując się zbytnio, po 5 sezonach rozwoju z "dużego dziecka" staje się "symbolem strachu"... no w zasadzie robi to samo, co protagonista (którym przez chwilę był), ale w drugą stronę. Nawet jeśli reszta sezonu była słaba, to jego historia jest jedną z najlepszych części serii.
M: Muszę napisać, że wybuchnęłam śmiechem, gdy zobaczyłam Erena w tej kategorii, bo nie można tej i poprzedniej nominacji traktować poważnie. W wielu przypadkach te nagrody to tylko wyraz popularności, więc pewnie wygra Shigaraki.


Best Fight Scene

Eren Jaeger vs. War Hammer Titan – Attack on Titan Final Season Part 1

Naruto Uzumaki vs. Isshiki Otsutsuki – BORUTO: NARUTO NEXT GENERATIONS

Yuji Itadori & Aoi Todo vs. Hanami – JUJUTSU KAISEN (cour 2)

Yuji Itadori & Nobara Kugisaki vs. Eso & Kechizu – JUJUTSU KAISEN (cour 2)

Elma vs. Tohru – Miss Kobayashi's Dragon Maid S

Vivy vs. Yugo Kakitani – Vivy -Fluorite Eye's Song-

M2: Tytani bruh. Spójrzmy kolejne... ... ... czyli jednak mogą nominować tasiemce, a Black Clover wcześniej nie dostał nominacji za 10 opening... Mijając żart, to spodziewałem się po tej walce o wiele więcej. Nie mówię, że była zła, no ale jakiś niedosyt został. Dalej - Itadori & Todo vs Hanami to ogólnie jedna z moich ulubionych scen walk, mam nadzieję że wygra. Za to kolejna z tego tytułu... pamiętam tylko, że ładnie wyglądała, a i to tylko przez to, że co chwilę widziałem screeny, jaka ona piękna. Szkoda tylko, że nudna, bo tylko zapycha odcinek. Smokojówki nie oglądałem i bardzo mi z tym dobrze. I jeśli nie wygra JJK, to niech wygra Vivy.

M: Z walkami jest ten problem, że zwykle są nieco dalej w anime, niż zwykle je oglądam. Pewnie wygra jedna z JJK.


Best Director

Yuichiro Hayashi – Attack on Titan Final Season Part 1

Sunghoo Park – JUJUTSU KAISEN (cour 2)

Yo Moriyama – MEGALOBOX 2: NOMAD

Baku Kinoshita – ODDTAXI

Shingo Natsume – Sonny Boy

Shin Wakabayashi – WONDER EGG PRIORITY

M2: Taksówka.
M: Taksówka.


Best Animation

Demon Slayer: Kimetsu no Yaiba Mugen Train Arc


JUJUTSU KAISEN (cour 2)

Miss Kobayashi's Dragon Maid S

Mushoku Tensei: Jobless Reincarnation Cour 1

Vivy -Fluorite Eye's Song-

WONDER EGG PRIORITY

M2: Vivy > JJK i KnY > reszta
M: Zapewne wygra Demon Slayer, bo jest jednak nieco ładniejszy niż JJK.


Best Character Design


Tadashi Hiramatsu – JUJUTSU KAISEN (cour 2)

Baku Kinoshita and Hiromi Nakayama – ODDTAXI

Atsuko Nozaki – Ranking of Kings

Michinori Chiba – SK8 the Infinity

loundraw (FLAT STUDIO) and Yuichi Takahashi – Vivy -Fluorite Eye's Song-

Saki Takahashi – WONDER EGG PRIORITY

M2: Taksówka albo Król. Albo Vivy.
M: Ranking Królów tak bardzo różni się od pozostałych propozycji, że powinien zostać doceniony.


Best Score

Hiroyuki Sawano and Kohta Yamamoto – 86 EIGHTY-SIX

Yuki Kajiura and ‎Go Shiina – Demon Slayer: Kimetsu no Yaiba Mugen Train Arc

Mabanua – MEGALOBOX 2: NOMAD

PUNPEE, VaVa, and OMSB – ODDTAXI

Satoru Kosaki – Vivy -Fluorite Eye's Song-

DÉ DÉ MOUSE and Mito – WONDER EGG PRIORITY

M2: Gdy przeglądałem nominacje, to specjalnie zostawiłem na przedostatnie, żeby nie stwierdzić, że to bez sensu, jeśli nie byłoby tu Vivy. Na szczęście jest :>
M: Jestem wielką fanką Hiroyukiego Sawano i pamiętam, że od razu poznałam jego muzykę w 86.


Best VA Performance (Japanese)


Ayane Sakura – Gabi Braun – Attack on Titan Final Season Part 1

Yuki Kaji – Eren Jaeger – Attack on Titan Final Season Part 1

Kiyoshi Kobayashi  – Daisuke Jigen (Ep. 0) – LUPIN THE 3rd PART 6

Natsuki Hanae – Odokawa – ODDTAXI

Aoi Yuki – Kumoko – So I'm a Spider, So What?

Kanata Aikawa – Ai Ohto – WONDER EGG PRIORITY

M2: Szkoda, że pajonk dostał tak minimalny budżet, ale jej VA jest lepsza od pozostałych.
M: Ze współczuciem kibicuję aktorowi podkładającemu głos Erenowi. Biedaczek.


Best Opening Sequence

Boku no sensou – Shinsei Kamattechan – Attack on Titan Final Season Part 1

Kaibutsu – YOASOBI – BEASTARS

VIVID VICE – Who-ya Extended – JUJUTSU KAISEN (cour 2)

Ai no Supreme! – Fhána – Miss Kobayashi's Dragon Maid S

ODDTAXI – Skirt and PUNPEE – ODDTAXI

Cry Baby – Official HIGE DANdism – Tokyo Revengers

M2: Z żadnej strony nie rozumiem fenomenu Tokio mścicieli. Smokojówki nawet nie przesłuchałem i bardzo mi z tym dobrze. Pierwszy otwieracz JJK jest najwyższej półki, dla balansu drugi jest najniższej. Reszta jest fajna, ale nie jakoś specjalnie.
M: Tak jak Atak Tytanów jest obecnie nieoglądalny, tak opening jest jeszcze bardziej niesłuchalny. Postanowiłam sprawdzić opening Dragon Maid i o ile pierwszy był całkiem ikoniczny, tak ten jest zupełnie nijaki i wygląda, jakby musieli coś na siłę coś dorzucić do zestawienia. Opening z Tokyo Revengers brzmi jak przeznaczony dla innego anime, na niekorzyść TR, bo wizualnie nie jest zachwycający. Pamiętam, gdy pojawił się OP JJK i było on wszędzie. A dokładnie pocięty na najładniejsze i najbardziej zachwycające wizualnie fragmenty opanował mojego Twittera. Problem jest taki, że sama piosenka nie jest nawet w jednym procencie tak zachwycająca jak wizualia.


Best Ending Sequence


Shogeki – Yuko Ando – Attack on Titan Final Season Part 1

Yasashii Suisei – YOASOBI – BEASTARS

Shirogane – LiSA – Demon Slayer: Kimetsu no Yaiba Mugen Train Arc


Nai Nai – ReoNA – SHADOWS HOUSE

Infinity – YUURI – SK8 the Infinity

Ganbare! Kumoko-san no Theme – "Watashi" (VA: Aoi Yuki)  – So I'm a Spider, So What?

M2: Mówiłem, że score sprawdziłem przedostatnie, żeby się nie wkurzyć, i z tego samego powodu endingi zostawiłem na sam koniec. Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai Nai
M: Też kibicuję Nai Nai - głównie dlatego, że ze wszystkich endingów najłatwiej było je znaleźć i przypomnieć sobie, jak brzmi. (Ale podobać też mi się oczywiście podoba).


Best Action

Attack on Titan Final Season Part 1

Demon Slayer: Kimetsu no Yaiba Mugen Train Arc

JUJUTSU KAISEN (cour 2)

SSSS.DYNAZENON

Vivy -Fluorite Eye's Song-

WONDER EGG PRIORITY

M2: Vivy > JJK i KnY > Jajo i Tytani > co to?
M: Większość nominacji brzmi jak pojedynek pomiędzy JJK i Demon Slayer. Tylko tyle.


Best Comedy

DON'T TOY WITH ME, MISS NAGATORO

Heaven's Design Team

Komi Can't Communicate

Life Lessons with Uramichi Oniisan

Miss Kobayashi's Dragon Maid S

ODDTAXI

M2: Taxi jako komedia... nie spodziewałem się, ale ok. Komi jedyne co robi dobrze, to właśnie bycie komedią (ale po pierwszym odcinku poziom systematycznie spada). Natalka ma ten sam status co Smokojówka. Reszty nie znam.

M: Pewnie wygra Komi.


Best Drama

86 EIGHTY-SIX

Fruits Basket The Final Season

Kageki Shojo!!

ODDTAXI

To Your Eternity

WONDER EGG PRIORITY

M2: Taxi > Eternity > Jajo > reszty nie znam.
M: Będę kibicowała Kageki Shojo!!


Best Romance


BEASTARS

Fruits Basket The Final Season

DON'T TOY WITH ME, MISS NAGATORO

Horimiya

Komi Can't Communicate

The Duke of Death and His Maid

M2: Widziałem tylko Horimiya i Komi. Pytacie, które lepsze? Żadne - pierwsze jest po prostu słabe, drugie jest dobrą tylko komedią. Ale Horimiya przynajmniej nie ma wkurzających postaci dwu-trzecioplanowych.
M: Będę kibicowała Horomiya.


Best Fantasy

Mushoku Tensei: Jobless Reincarnation (Cour 1)

Ranking of Kings

That Time I Got Reincarnated as a Slime (Season 2)

The Case Study of Vanitas

To Your Eternity

WONDER EGG PRIORITY

M2: Uhh trudno ocenić. Pierwszy cour Mushoku był słaby (w przeciwieństwie do drugiego), Jajo jest ogólnie średnie. No, może jeszcze Eternity wstawię niżej. Reszty nie mogę rozdzielić, bo wszystkie mają koło 9,5/10 ocen społeczności.
M: Vanitas! Jego udało mi się chyba nawet obejrzeć z 8 odcinków.


Best Film

BELLE

Evangelion 3.0+1.0 Thrice Upon a Time

Demon Slayer -Kimetsu no Yaiba- The Movie: Mugen Train

Josee, the Tiger and the Fish

Shirobako the Movie

Words Bubble Up Like Soda Pop

M2: Nie oglądałem jej, ale myślałem, że będzie tu Gintama O.O. A KnY miało premierę w 2020. Evangeliona lubię, ale filmów nie oglądałem. O reszcie nawet nie słyszałem.
M: BELLE ma podobno nawet być w polskich kinach, chociaż wątpię, czy w tym w moim mieście również. Wydaje mi się, że może wygrać Josee, the Tiger and the Fish. 

Przepraszam, jeśli formatowanie tego wpisu się sypie - niestety edytor postów blogera często robi, co chce, a kopiowanie wpisów z zewnętrznych dokumentów kończy się zwykle jeszcze gorzej. Ponadto ciekawostka: mogłoby się wydawać, że tworzenie takiego wpisu jest szybkie - nic bardziej mylnego. Zajmuje to zaskakująco wiele godzin, chociaż niekoniecznie się je czuje. 

A jakie są Wasze typy i jakie było Wasze ulubione anime w 2021 roku?

 Pozdrawiamy, M i M2


środa, 19 stycznia 2022

W tym chaosie nie ma metody - Wojna o szczepionki. Jak doktor Wakefield oszukał świat?

Hello!

Recenzję tej konkretnej książki powinnam chyba zacząć od napisania czy jestem szczepionkowcem, czy antyszczpionkowcem. I zrobiłabym to, gdyby książka była lepsza, ale Wojna o szczepionki. Jak doktor Wakefield oszukał świat? to jeden wielki chaos, który wymaga rozłożenia na części pierwsze. 

Wojna o szczepionki

Tytuł: Wojna o szczepionki. Jak doktor Wakefield oszukał świat?
Autor: Brian Deer
Tłumacze: Piotr Chojnacki, Katarzyna Bażyńska-Chojnacka
Wydawnictwo: Wydawnictwo Poznańskie

Wojna o szczepionki ma nieco inną narrację reportażową, niż ta, do której jestem przyzwyczajona. Jako czytelnik miałam potężne uczucie opowiadania historii - nie reportażu. I po całej lekturze najlepiej tę książkę można podsumować określeniem: biografia śledztwa. To nie jest reportaż - to opowieść o powstawaniu reportaży dotyczących A. Wakefielda i odkrywaniu tego, że badania łączące szczepionki (czy też odrę) z autyzmem (czy też chorobami jelit) są co najmniej podejrzane, a później - niepotwierdzone. I jest ona nieco biograficzna w odniesieniu do bohatera - chociaż nie rozumiem zapału autora w odnotowywaniu imion i wieku dzieci A.W., wydawało mi się to zupełnie nadmiarowe; podobnie jak informowanie o jego przeprowadzkach - chociaż one służyły pokazywaniu tego, jak Wakefield bogacił się na byciu przeciwko szczepionce. 

Ponadto jest to książka autobiograficzna autora. Który zaskakująco konsekwentnie buduje w niej swój niezbyt sympatyczny obraz. Po dwóch rozdziałach miałam poczucie, że autor się przechwala i buduje obraz "dziennikarza oblężonego". W trzecim rozdziale autor pisze, że biochemik, który sfałszował wyniki bezpieczeństwa tabletek antykoncepcyjnych, po jego artykule zapił się na śmierć. Naprawdę nie wiem, czy jest z czego być dumnym. W książce jest opisana skarga na sposób przeprowadzenia wywiadu przez autora i... sądząc po tonie książki i sposobie prowadzenia narracji opowieści, przypuszczam, że w tej skardze mogło być więcej prawdy, niż autor chciałby przyznać. Co do dziennikarza oblężonego - być może nie doceniam okoliczności w jakich to odkrywanie prawdy o artykule Wakefielda się odbywało i nie chciałabym też podważać pracy autora, ale nie da się ukryć, że z kart książki wyłania się niezbyt sympatyczna i nieco arogancka osoba. Być może gdybym pisała o Wojnie o szczepionki tekst naukowy, uważałabym, aby pisać narrator, ale autor nieszczególnie kryje się za tą figurą, więc i ja odnoszę się bezpośrednio do autora. 

W książce są też pewne proste niekonsekwencje. Autor wspomina w jednym miejscu, że teraz będzie opowiadał o losach kilku osób, ale opowiada o tylko jednej i nagle gubimy czterech  bohaterów (przydałaby się dokładna lista osób, bo w przywoływanych postaciach łatwo się pogubić) i nie dowiadujemy się, jaki mieli dalszy wpływ na rozwój wydarzeń. Autor odnosi się także czasami do rzeczy, czy robi aluzje, do czegoś, o czym chyba zapomniał wspomnieć wcześniej i odrobinę nie wiadomo, o co mu chodzi. 

Bardzo irytowało mnie podawanie liczby stron lub słów przywoływanych tekstów czy artykułów. 5 stron artykułu, który ma 7 autorów? - z mojej humanistycznej perspektywy to dziwna proporcja. Bez kontekstu (to dużo? mało? ile wynosi norma czy średnia? jeśli jakaś jest przyjęta) to kolejne informacje, które nic nie wnoszą do tekstu.

Tak na dobrą sprawę dla mojego głównego celu czytania tej książki - czyli poukładania sobie zasłyszanych tu i tam informacji o Wakefieldzie i ruchu antyszczepionkowym (gdzie indziej przeczytałam, że zwanym też proepidemicznym - bardzo złowrogo i może bardziej działająco na wyobraźnię) - najlepszą częścią było zamieszczone na końcu kalendarium. I w sumie ciekawie aczkolwiek przerażająco czytało się o powrocie odry do świata w latach 2017-2018.

Rozdziały w książce są krótkie i jeszcze zanim z tekstu wnioskowałam, że autor może być niesympatyczną osobą, czułam w niej ton pretensji oraz sensacji - któremu przestałam się dziwić, gdy przypomniałam sobie tytuł (wojna) oraz spojrzałam na okładkę. Co nie zmienia faktu, że ta książka wywołuje w czytelniku wiele uczuć - zwykle negatywnych i dziwnych. 

Jednak to wszystko, to nie są największe problemy tej książki. Otóż największy jej problem jest natury formalnej - nie ma w niej przypisów bibliograficznych i bibliografii. W książce o największym medycznym skandalu XXI wieku nie ma bibliografii. Nie znajdują się w niej odniesienia do ani jednego artykułu, o którym wspomina autor - i to bez różnicy, czy chodzi artykuł naukowy czy tekst z gazety. NIC. ZERO. NULL. Moim zdaniem to potężnie podważa wiarygodność autora. Czytałam reportaże, które w bibliografii miały na przykład takie odniesienia: Rozmowa przeprowadzona z XYZ dnia xx.xx.xxxx. W tej nie ma nic. Mam wrażenie, że to jakaś złowroga ironia, że w książce, która opisuje fałszowanie badań medycznych nie ma pół przypisu. Często nie ma nawet dokładnych ani oryginalnych tytułów tych artykułów w samym tekście. Muszę przyznać, że gdy ogarnęłam, że brakuje tych źródeł, to prawie zakończyłam czytanie, ale odłożenie książki niefabularnej przychodzi mi trudniej niż nieskończenie książki fabularnej.

Podsumowując, nie mogę polecić tej książki - jest zbyt chaotyczna, zbyt wiele w niej biografii i autobiografii, a zbyt mało przypisów i bibliografii. Jestem pewna, że są lepsze źródła porządkujące informujące o bohaterze Wojny o szczepionki i ruchu antyszczepionkowym ogólnie. 

Trzymajcie się i szczepcie, M

sobota, 15 stycznia 2022

Z papierem przez dwa tysiąclecia - wystawa czasowa w Muzeum Kultury Kurpiowskiej w Ostrołęce

Hello!

Dwie rzeczy: jak już ustaliliśmy jakiś czas temu - temat papieru jest mi całkiem bliski. Druga rzecz - nie będę trzymała Was w niepewności - wystawa Z papierem przez dwa tysiąclecia była bardzo rozczarowująca.

Z papierem przez dwa tysiąclecia

Cała ta wystawa to bardziej reklama Muzeum Papiernictwa w Dusznikach-Zdroju niż prawdziwa wystawa. Reklama skuteczna, bo zostałam przekonana, że jeśli tylko będę miała możliwość to muzeum odwiedzę z wielką chęcią. Niestety zdjęcia z planszami i informacjami o tym muzeum nie chcą współpracować i wgrać się w post.

O ile początek wystawy i historia papieru, która co prawda była pokazana bardzo elementarnie, ale ciekawie, tak reszta wystawy była dla mnie odrobinę niezrozumiała. Głównie dlatego, że trudno to było nazwać wystawą - na ścianie każdej sali, obok siebie, jedna przy drugiej, wisiały plansze z tekstem i informacjami, a prawdziwe eksponaty można policzyć na palcach dwóch rąk. Pomijając salę pierwszą, bo jak wspominałam - ona mi się całkiem podobała. 

Tapa z Wyspy Tonga
Pocztówki z Korei

 Wyobraźcie sobie moje zaskoczenie, gdy zobaczyłam pocztówki z Korei.

Co się tyczy jeszcze eksponatów - biorąc pod uwagę, ile tekstu było na planszach - podpisy przy eksponatach zwyczajnie nie istniały. A jeśli były - były skąpe. Inna rzecz - musiałam kucać, aby przyjrzeć się niektórym rzeczom, bo gabloty były tak niskie. Nie mogły zasłaniać przecież plansz z tekstem...

Zakłady Papiernicze w Kwidzynie

O ile rozumiem informacje o muzeum w Dusznikach-Zdroju, które były dokładnie naprzeciwko plansz widocznych na zdjęciu, tak 5 planszy z historią zakładu przetwórstwa papieru w Kwidzynie nie rozumiem. Tym bardziej, że w Ostrołęce jest Stora Enso, która nawet przekazała jakieś symboliczne eksponaty (i kolekcję skarbonek Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, ale ja mam swoją). 

Maszyna do papieru

Gdybym miała najkrócej opisać tę wystawę (nie używając określenia rozczarowanie), to powiedziałabym po prostu, że była zaskakująco chaotyczna. Duża część niepapierniczych eksponatów to z jakiegoś powodu były maszyny do mierzenia gęstości i innych parametrów papieru. Problem z nimi był taki, że nie za bardzo było wiadomo, czy korzystano z nich w XIX wieku, czy w 1980 roku. Podobnie zresztą z innymi "eksponatami" - czasami nie było wiadomo, czy to repliki, rzeczy, które pochodzą z danych czasów czy coś jeszcze innego.

Ta wystawa była też zwyczajnie nudna, zupełnie nie miała takiego muzealnego ani żadnego specjalnego klimatu. Wydawała się taka... obwoźna. Można by było postawić ją dosłownie wszędzie (gdzie jest ciemno - nie wiem, czemu w samach było tak ciemno, bo nie wydaje mi się, aby którykolwiek z eksponatów potrzebował specjalnych warunków) - nawet ma małej sali gimnastycznej w jakiejś szkole.

Przykładowe papierowe dokumenty

Biorąc pod uwagę cały potencjał i możliwości, jakie miała ta wystawa - to jedno wielkie rozczarowanie, ale może zwyczajnie podeszłam do niej zbyt poważnie, a to tylko wystawa, aby dzieci z ostrołęckich szkół mogły przyjść, obejrzeć i dowiedzieć się ważnych rzeczy.

Znaki wodne
 
Oprócz zaskoczenia z pocztówkami z Korei - te podświetlane znaki wodne na całej wystawie podobały mi się najbardziej. 

Trzymajcie się, M


środa, 12 stycznia 2022

Instagram 2021 - Best Nine!

 Hello!

Wyobraźcie sobie moje zdziwienie, gdy pewna, że poprzedni wpis ze zdjęciami z Instragama ukazał się w wakacje, sprawdziłam i okazało się, że nie wspominałam na blogu o Instagramie od roku. A jeśli to zrobiłam, to nie oznaczyłam tego tagiem zdjęcia i nie widzę tego wpisu ani w lipcu, ani sierpniu, gdzie być powinien. W każdym razie - zamiast półrocznego podsumowania Instagrama - będzie podsumowanie roczne. Można by napisać - Best Nine! 

Kapuściński stosik
To zdjęcia ze stycznia 2021 - miały najwięcej polubień w tamtym roku. Pokazują też, że przygotowywanie się do sesji to niezłe źródło kontentu. Zdjęcie słownika (słownika!) dostało najwięcej polubień w 2021. Może powinnam jednak pójść w stronę takich białych lub z sepią zdjęć? Problem jest tylko taki, że szybko się ułożonym wyglądem Instagrama nudzę i nic nie mogę na to poradzić.

Instagram jest zdecydowanie jedną z moich ulubionych platform społecznościowych. Facebook, gdzie oczywiście mam konto i nie zamierzam go usuwać (chociaż zupełnie przestałam z niego korzystać na telefonie), jest niezbyt praktyczny, choć jednocześnie pozwala mi dość dobrze agregować te informacje, na których mi zależy. Natomiast pod względem na przykład prowadzenia strony bloga - z każdym rokiem, z każdym miesiącem zasięg wpisów tak spada, że czasami poważnie zastanawiam się, czy jest tam sens cokolwiek publikować. Chociaż jednocześnie jako strona lubię inne strony i to pozwala mi widzieć ich kontent. Powiedziałabym, że korzystanie z Facebooka jest ogólnie przykre. 

Tajfuny, Nadwiślański socrealizm, stosik

Jedna z największych nierozwiązanych zagadek mojego Instagrama to fakt, że zdjęcie książki Nadwiślański socrealizm dostało tak dużo polubień, że znalazło się w tym zestawieniu. Jakim sposobem?

Ale z Instagramem robi się bardzo, bardzo podobnie niestety. To znaczy zdjęcia nie docierają do tak dużej liczby odbiorców, jak wcześniej. Przynajmniej u mnie, bo tych odbiorów i tak nie jest tak wielu, więc każda zmiana jest łatwo zauważalna. 

Jednocześnie na Instagramie piszę z większą liczbą osób niż na Messengerze. I to nie tylko przeniosłam większość rozmów ze znajomymi, ale to jak łatwo pisać na Instagramie do ludzi, który zna się tylko z internetu, zaczynać konwersacje i w ogóle, jest czymś dla tak nieśmiałej osoby, jak ja, bardzo zaskakujące. Wciąż czasami zanim się zbiorę mogą minąć 3 miesiące, ale w końcu to robię. I tak powstał wywiad z Natalią na przykład. Intensywne rozmowy w sprawie wywiadu, którym  ma się ukazać na koniec stycznia, także odbywają się głównie na Instagramie. Ale to też przeniosło się na to, że łatwiej mi pisać do osób na innych platformach. Do jednej nawet napisałam po angielsku.

Nigdy nie miałam TikToka i mieć nie planuję, ale robienie rolek na Insta całkiem mnie bawi (chociaż jest nieproporcjonalnie do efektu czasochłonne). Stories lubię dodawać bardzo. Ogólnie podoba mi się konsolidacja funkcji, ale nie podoba mi się coraz większe skupianie się twórców aplikacji na jej potencjale sprzedażowym. 

Kraj niespokojnego, Co robić przed końcem świata, stosik

 Trochę nowszych zdjęć! Udało mi się opublikować recenzje wszystkich książek ze środkowego zdjęcia - oprócz Kwiatów w pudełku. Podobnie Co robić przed końcem świata? Obie recenzje są gotowe do publikacji i czekają, aż będę miała, gdzie je wcisnąć.

W grudniu zrobiłam na Instagramie rozdanie! Poszło o wiele lepiej niż się spodziewałam! Byłam naprawdę pewna, że nikt, zupełnie nikt się do niego nie zgłosi i już robiłam plany usuwania Instagrama i zapadania się pod ziemię. A jednak kilka osób się zgłosiło! Chociaż mam wrażenie, że to zasługa książki, którą oddawałam. 

Nie wydaje mi się, aby Instagram był w moim przypadku dobrą platformą do podsumowywania. Chociaż mogę wspomnieć, że już na początku 2021 wspominałam tam o tym, co ludzie mówią niskim osobom, później - nie tylko w związku z tym - powstał wpis Jak to jest mieć 158 centymetrów wzrostu? 

W każdym razie kiedyś robiłam podsumowania zdjęć co miesiąc - bo publikowałam je tam prawie codziennie. Teraz nawet gdybym chciała - byłoby to trudne, bo i bez tego mam sporo wpisów do publikacji w kolejce. A jeśli dobrze liczę w 2021 pojawiły się 83 zdjęcia i 5 rolek. Obecność tych rolek jest wciąż dla mnie zaskakująca - ale jak wspominałam, to całkiem zabawna rzecz. Tylko pracochłonna. Plus trzeba poświęcić trochę czasu na rozpracowanie, jak to działa. 

Oczywiście zapraszam na moje media społecznościowe - Instagram. Facebook. Twitter - o tym niewiele pisałam, ale - pomijając Insta - tam jestem najbardziej aktywna. Zostawicie w komentarzach linki do swoich mediów społecznościowych - z ciekawością zajrzę! Zapewne zauważycie mnie na Stories, jeśli publikujecie, bo bardzo lubię je przeglądać!

LOVE, M

sobota, 8 stycznia 2022

O tym jak w 2021 roku postanowiłam być kreatywna

 Hello!

Po doświadczeniach 2020 miałam taki plan, aby nie kupować kalendarza na rok 2021, bo obawiałam się, że będzie to zakup bez sensu. Jednocześnie jednak od lat miałam kalendarze, a od 4 lat byłam wierna kalendarzom Chatolandii. Miałam w pewnym momencie ambitny plan, aby rozpisać sobie kalendarz w zeszycie, taki bullet journal, ale na dłuższą metę to nie dla mnie. W końcu zaczęłam rozglądać się za gotowym kalendarzem. I znalazłam idealny - taki z rozkładem roku (a nawet dwóch), który po jednej stronie ma rozkład tygodnia a po drugiej stronę w kropki (a na końcu ma jeszcze więcej kartek w kropki!). To jest poziom zorganizowania i miejsca dla kreatywności, którego potrzebowałam. 

Lista przeczytanych książek

Lista książek do przeczytania

Pomysł na "regał" z książkami, które chciałabym przeczytać? Wpisać je ołówkiem i poprawić długopisem, gdy zostaną przeczytane. Druga rozkładówka - bo jak widać na tej skończyło się miejsce - to projekt rozłożonej książki. Jeszcze nie jest zapełniony, więc na 2022 listy książek "do przeczytania" nie będę robiła.

Naoglądałam się bullet journalów i poczułam się wyjątkowo zainspirowana. Szczególnie regał z przeczytanymi książkami. Znalazłam też obrazek idealnie oddający mój stan przed sesją oraz postanowiłam zrobić w zeszycie celebrację comebacku ONEUS z pełnym albumem. Chciałam jakoś lepiej uchwycić momenty roku. 

Student przed sesją

 To ja przed sesją.

Wyszło... średnio. Ale w sumie cieszę się z tego, bo moja kolekcja washi tapów nie rozrosła się za bardzo. Ich szukanie i oglądanie w pewnym momencie na początku 2021 roku było moją główną rozrywką i hobby. Mam za to mnóstwo wyciętych kartek z gazet. Albo czegokolwiek papierowego, co nadawało się do pocięcia i pomyślałam "może będę mogła to wykorzystać w kalendarzu!". Są tego dwie teczki... i gdybym chciała to wykorzystać, to chyba potrzebowałabym jeszcze 6 kalendarzy.

Chciałam wykorzystywać kalendarz do świętowania chwytania dnia i celebracji tygodni, ale czasami zwyczajnie nie ma co celebrować, a zmuszanie się, aby to robić może być kontrproduktywne i przygnębiające. Zmuszanie się do czegokolwiek, nie jest dobrym pomysłem. A ja też nie jestem najlepsza w celebrowanie.

SHINee ONEUS COMEBACK CELEBRATION

Nie chcecie wiedzieć, ile czasu zajęło mi zapisanie całej strony Don't Call Me i jak bardzo bolała mnie ręka po fakcie. Ale jednocześnie - to chyba moja ulubiona strona w całym kalendarzu.

Puste strony w tygodniach, gdy nie miałam, co pomysłu, co na nich zapisać, może nie oznaczały porażki - bo nie patrzę na to w ten sposób, ale denerwuje mnie marnowanie miejsca i papieru. W sumie bez zaskoczenia zauważyłam, że im bliżej końca roku, tym miej kreatywne a bardziej zapiskowe i planowe stały się te wykropkowane strony. 

Ale dzięki temu dowiedziałam się co chcę i co potrzebuję zapisywać. Jak wspominałam, kalendarz ma dużo pustych stron - w zasadzie prawie połowę objętości - więc będę jednak sama rozpisywała sobie tygodnie i robiła kreatywne rzeczy, tylko wtedy gdy naprawdę je czuję - aby nie marnować miejsca i papieru. 

Eric Nam - I Don't Know You Anymore

Co odkryłam w ciągu roku? Że listy przeczytanych książek to muszą być listy, ponumerowane, jeden tytuł pod drugim. Lista, którą widać na pierwszym zdjęciu, początkowy wyglądała zupełnie inaczej - nie była listą - ale w końcu postanowiłam zakleić to, co było tam wcześniej i zrobić listę. W kalendarzu jest także jej druga część, ale znów - postanowiłam pokombinować i chociaż też jest listą, wygląda koszmarnie. Na 2022 wrócę do tła z brązowego papieru i pisania ołówkiem. Za to książki do przeczytania mogę sobie układać na bardziej kreatywnych rysowanych półkach. 

Odkryłam też, że lubię notować słowa piosenek. Że strony w kropki, przy odrobinie wysiłku (dwóch kolorach długopisu, aby było ładnie), sprawdzają się do zapisywania ważnych punktów z webinarów, których zdarzało mi się w tym roku słuchać. Przed każdym miesiącem potrzebuję rozpisanego kalendarza na tenże miesiąc. Te malutkie rozkładówki roczne z początku kalendarza są zwyczajnie za małe. Chociaż dla nich mam osobne zadanie. 

Bardzo chciałam zrobić w kalendarzu jedną "kreatywną" rzecz, ale mi się nie udało (prawie!). Być może wiecie, że zbieram te miniaturowe plakaty promocyjne filmów, które można znaleźć w kinach. I planowałam przygotować stronę i taki plakacik wkleić do kalendarza. Nie udało się, bo w moim kinie nie było plakacików filmów, które mnie interesowały. Podwójnie rozczarowujące, bo nie mam ich zarówno w kalendarzu, jak i w mojej kolekcji. Udało się dopiero ze Spider-Manem! A naprawdę byłam przekonana, że nie da tego zrobić w 2021 roku. I wyszło nawet świątecznie. I krzywo - ile bym się nie starała, mierzyła i przykładała linijkę - zawsze jeśli coś przyklejam - jest krzywo. Zawsze. Nawet to poprawiałam, aby wyglądało na mniej krzywe, gdy już zrobiłam pierwsze zdjęcie i je wymieniałam.

Spider-Man Bez drogi do domu

Trochę Spider-Mana, trochę świąt.
Ponadto ciekawe komu przypomniało się, że ma spinacze do papieru i nie musiał wykorzystywać tableta do przytrzymywania kalendarza, po tym, gdy wykonał już wszystkie zdjęcia?

Problemem z wklejaniem rzeczy do kalendarza, jest to że zeszyt szybko, bardzo szybko, zwiększa swoją objętość, co zmniejsza komfort użytkowania. I być może wklejałabym więcej, gdybym nie była przerażona wizją, że w końcu nie będę mogła w nim pisać. Poza tym - moja drukarka nieszczególnie dobrze radzi sobie z drukowaniem niedużych, ale bardzo kolorowych obrazków. To, co widać na zdjęciach, to oczywiście nie wszystko, ale tych "kreatywnych" projektów, które wykonywałam nieco na siłę nie chcę pokazywać. 

Literatura istnieje jako funkcja książki

Powyżej widzicie moje dwa ulubione cytaty z 2021 roku. Szczególnie ten o literaturze bardzo do mnie przemawia. Drugi brzmi: "Im więcej dowiaduje się reporter, tym więcej pokory nabywa narrator".

Ogólnie wiem też, jakie rzeczy mogłabym śledzić habit trackerami. Nie robiłam tego prawie wcale w tym roku (na początku zapisywałam na kartce z kalendarza wiszącej nad biurkiem), ale mam dwie rzeczy, których częstotliwość chciałabym sprawdzać i planuję to sobie rozpisać. 

Dowiedziałam się też, że są rzeczy, których śledzenie mi nie idzie: lista oglądanych filmów i seriali na przykład - ale robiłam tę listę w drugim kalendarzu. Notatniku bardziej, bo coś czułam, że będzie bez sensu. Myślę, że z czasem zrobię w nim rozpiskę blogową (blog ma osoby zeszyty i jeszcze jeden notatnik...), gdy miejsce w obecnym zeszycie się skończy. Chociaż może się to stać nawet za trzy lata. 

Myślę, że za rok dam znać, jak poszło mi z tworzeniem własnej rozpiski tygodniowej i co kreatywnego jeszcze znalazło się w kalendarzu. 

LOVE, M