piątek, 9 sierpnia 2019

Trzeba było uciekać - Memories of the Alhambra




Hello!
Pod koniec sierpnia blog będzie obchodził 7 urodziny i postanowiłam do tego czasu opublikować/napisać wszystkie zaległe teksy, które z różnych przyczyn jeszcze się na blogu nie znalazły. Dziś pierwszy z takich wpisów. 

people in rain

O Memories of the Alhambra miałam napisać tuż po zakończeniu dramy, ale zupełnie nie mogłam się za to zabrać. A konkretniej to nie mogłam się zabrać za opublikowanie wpisu, bo był on prawie napisany. Było mi odrobinę niezręcznie, gdyż zakończenie tej dramy jest niesatysfakcjonujące, ale jej pierwsze odcinki podobały mi się tak bardzo, że nawet napisałam o nich na Facebooku bloga, a to raczej rzadka sytuacja. 

chanyeol, Jung Se-joo, Memories of the Alhambra

Bardzo mi przykro, ale niekoniecznie. 


Nie wiem kiedy, nie jestem pewna, czy w ogóle kiedykolwiek, miałam tak ambiwalentne uczucia wobec dramy, jak mam w przypadku Memories of the Alhambra. Gdy znajduję jeden dobry element i coś, co mi się w niej podobało, zaraz znajduję kontrapunkt, coś, co w dramie nie działało i mi się nie podobało. I taką formę przybiera ta recenzja. Ostrzegam tylko, że punkty negatywne są dużo bardziej rozwinięte niż punkty pozytywne. 

Emma, Memories of the Alhambra




    Pierwsze odcinki
Robią niesamowite wrażenie, porywają w świat przedstawiony 
i dają poczucie, że  koniecznie chcesz i musisz wiedzieć, co będzie dalej.
Reszta odcinków
Bardzo szybko poziom serialu 
i jego kolejnych epizodów spada. Zwykle następuje to w połowie danej dramy, a tu już trzeci, czwarty odcinek cierpiały na nieuzasadnione rozciągnięcie fabuły i nudę.
Później do końca sezonu poziom falował.



Park Shin-hye, Jung Hee-joo / Emma

Na pewno ma powody.



Zaskoczenie
Gdy wydawało się, że drama wkracza na jakiś utarty szlak 
i będzie można przewidzieć, co stanie się dalej, ona nagle i w najlepszym momencie, aby widza przekonać, że jednak warto dalej oglądać, robiła coś zaskakującego. I widz zaczynał wierzyć, że jeszcze wydarzy się coś ciekawego.
Nuda
Ale, aby widza mógł poczuć się zaskoczony, najpierw musiał przebrnąć przez zdecydowanie za długie, nudnawe sceny, które nic nie wnosiły ani do rozwoju fabuły, ani postaci, ani nawet nie były szczególnie ładne pod względem filmowym (chociaż trzeba przyznać, że drama ma kilka wizualnych momentów WOW). Ta drama tak szybko robi się zupełnie nieciekawa, że można tylko się zastanawiać, gdzie podziała się ekscytacja z pierwszych odcinków.



Hyun Bin, Yoo Jin-woo

Lampki alarmowe powinny się zapalać.



Aktorzy
Powinnam napisać aktorki. W sumie  to aktorka, bo Park Shin-  -hye, wcielająca się w Jung Hee-
-joo,  kradnie serial i chociaż momentami jej gra aktorska jest odrobinę przesadzona, bez wątpienia to ona jest największym plusem.
Postaci
Główny bohater – Yoo Jin-woo, grany przez Hyun Bina – jest chamem i prostakiem i nawet gdy wydaje się, że się zmienił, to tylko się wydaje. 

A główna bohaterka jest dla niego zdecydowanie za dobra i chyba tylko fakt, że naprawdę nie chciała stracić nikogo więcej ponad brata, może wyjaśnić, dlaczego była dla niego miła. Chociaż to po tym, jak potraktował ją w pierwszym odcinku, powinna była uciekać od niego bardzo, bardzo daleko.
Z tym, że akcja dramy rozciąga się na dość długi czas więc następują w jego postaci pewne zmiany. Ale wciąż nie jest to bohater, którego łatwo polubić.



Memories of the Alhambra

Trzeba było go posłuchać, jak sam ostrzegał.




Oglądanie
Gdy raz się zacznie i ma się 2 lub 4 odcinki do nadrobienia i odkryje się, że bez wielkiej szkody dla zrozumienia fabuły, można spokojnie przewijać dramę do przodu o te kilkanaście sekund – kolejne odcinki ogląda się szybciutko.

Ale:
Po pierwsze, na polskim Netflixie drama była ponad tydzień później niż na angielskim/amerykańskim 
(a tak bardzo się cieszyłam, gdy przeczytałam artykuł, że będzie wrzucana już godzinę po koreańskiej emisji; oczywiście nie wzięłam pod uwagę, że polski Netflix rządzi się innymi prawami) co oznacza, że czasami byłam 4 odcinki do tyły względem Korei 
i musiałam bardzo uważać, żeby nie zobaczyć czegoś, co mogłoby mi zepsuć oglądanie.

Po drugie, gdy już nadrobiłam te 2 czy 4 odcinki, to trochę zapominałam, że kolejne będą jeszcze wychodzić i nagle zostawałam z kolejnymi czterema odcinkami, bo nie zauważyłam, że minęły już dwa tygodnie odkąd oglądałam poprzednie. Tak bardzo nie można oderwać się od oglądania tej dramy, że bez trudu można zapomnieć o niej na dwa tygodnie.

Po trzecie, wbrew temu, co planowali twórcy, zaangażowanie widza w rozwiązywanie zagadek 
i zastanawianie się, jak działa gra, która jest głównym motorem napędowym dramy, jest raczej niewielkie, a zakończenie zwyczajnie rozczarowujące.




Zapraszam na blogaskowego Facebooka oraz mojego Instagramy (bookart_klaudia) oraz redaktorskie_drobnostki! 
 
 Trzymajcie się, M

środa, 7 sierpnia 2019

Książę z bajki się nie pojawi - Miłość made in China

Hello!
Chciałabym napisać, że mam dużo czytania o Korei (i Południowej, i Północnej) i nie mam czasu czytać o Japonii i Chinach. Co jest prawdą, ale po pierwsze o Chinach słyszałam dużo więcej i dużo wcześniej niż o Korei (co jest zasługą między innymi Weroniki Truszczyńskiej, o której vlogu pisałam na blogu w lutym 2017 roku, a która także zamieściła na kanale recenzję tej książki), a po drugie w życiu potrzeba trochę różnorodności. A poza tym od pewnego, już dłuższego, czasu reportaże są bardzo wysoko na liście moich ulubionych gatunków książek. 

Jak kochają Chińczycy? Miłość made in China

Tytuł: Miłość made in China

Tytuł oryginalny: China love

Autor: Dorian Malovic

Tłumacz: Ewa Kucharska

Wydawnictwo: Znak Horyzont, Kraków 2018

 

Mam wobec tej książki dwa zarzuty. Pierwszy - jest za krótka. To znaczy, porusza wiele aspektów miłości, małżeństwa i relacji międzyludzkich w Chinach, ale jednocześnie jest ich tak wiele, że ma się wrażenie, iż po niektórych tylko się prześlizguje. Autor dotyka każdego z problemów czy każdej kwestii na jednym przykładzie i przedstawia je jako reprezentatywne dla zjawisk w chińskim społeczeństwie. Być może autorowi naprawdę zależało na takiej różnorodności, ale w trakcie czytania miałam poczucie, że każdy z rozdziałów mógłby być oddzielną książką. Na przykład aranżowane małżeństwa - temat na książę, utrzymanki, oficjalne kochanki - temat na książkę, różne aspekty prostytucji - jeszcze ciekawszy temat na książkę. Sam autor kilka razy podkreśla, że zbierał materiały do tej książki bardzo długo, miał dostęp do miejsc i osób, do których zwykli reporterzy raczej nie mieliby możliwości dotarcia. I może dlatego też chciałoby się, aby napisał o tym wszystkim więcej.

To, co napisałam, nie oznacza, że Miłość made in China jest złą książką, a raczej, że po jej przeczytaniu chce się dowiedzieć o wszystkich przedstawionych zjawiskach jeszcze więcej. Książka podzielona jest na cztery części, ma dwadzieścia jeden rozdziałów i 329 stron (bez wstępów i podziękowań) co daje średnio 15 stron na rozdział. To naprawdę nie jest dużo, bo książkę czyta się błyskawicznie, bo jest naprawdę ciekawa. A im bliżej końca tym ciekawsza, bo o ile kwestie aranżowanych małżeństw nie są chyba, aż tak obce polskiemu czytelnikowi, to mam wrażenie, że dość otwarte utrzymanki, jako wyznaczniczki statusu bogatych biznesmenów to coś, co może być trudniejsze do zrozumienia. To tylko jeden z zaskakujących przykładów, jest ich znacznie więcej.

Drugi zarzut, czy może bardziej coś, co mnie zirytowało to usterki redaktorskie/korektorskie. Co ciekawe wstępowały one szczególnie w dwóch miejscach w książce - w części drugiej i części czwartej, a w niej od strony 218 do końca. Początkowo miałam wcale o tym nie wspominać, ale te usterki w końcówce książki trochę mnie zirytowały. W większości przypadków były to drobnostki: podwójne kropki, brak kropki, zła kolejność kropki i cudzysłowu, ale była też na przykład zdanie: "Według ekspertki, która zajmowała się od już ponad pięćdziesięcioma tysiącami spraw, przyjmując od dwudziestu do trzydziestu klientkami dziennie (...)". I może gdyby w książce podpisany był jeden korektor to też bym o tym nie wspominała, ale podpisane są trzy korektorki. Ogólnie zdziwiła mnie liczba tych usterek, bo to nie pierwsza książka wydawnictwa Znak / Znak Horyzont, którą czytałam, ale pierwsza, która miała tyle problemów. 

Muszę jednak dodać, że wydawnictwo zasługuje na plus za okładkę, bo jest to okładka zintegrowana, a choć wiem, że wielu ludzi narzeka na to rozwiązanie, to ja je uwielbiam. Kolejny plus za mapy na wewnętrznych stronach okładki. 

Trzymajcie się, M

poniedziałek, 5 sierpnia 2019

Kocham Instagram - lipiec 2019

Hello!
Dziś bez odkryć Ameryki, nie zauważyłam nowych dziwnych zjawisk. Podejrzane profile, które pojawiają się w Stories dalej tam są, a ja dalej nawet do nich nie zaglądam przed zablokowaniem.

Jeśli ktoś a) wygląda na trenera personalnego, b) ma w nazwie marketing/mistrz marketingu/ i tym podobne, c) ma napisane cokolwiek po rosyjsku to przestałam nawet sprawdzać, czy to są prawdziwe konta tylko od razu je blokuję. Ale o tym wspominałam już ostatnio.

Mój Instagram można znaleźć o tutaj. Zwykle publikuję codziennie chociaż ostatnio, muszę przyznać, mam pewne braki w motywacji.

światy nie mamy czego zazdrościć, Kim Dzong-Il. Przemysł propagandy., Sekrety urody Koreanek

Co prawda książki związane z Koreą Południową i Północną już nie królują na moim Instagramie, ale w lipcu jeszcze się jakieś pojawiły. Podobnie jak pojawił się wpis Koreańskie bingo, który niejako podsumowuje moje przygody z takimi książkami. A książka Światu nie mamy czego zazdrościć wciąż czeka na recenzję.


Podobnie na przeczytanie i recenzję czeka książka Pilot ci tego nie powie oraz Miłość made in China, ale ona już niedługo, bo recenzja powinna być już w środę.


Obsidio także jest w kolejce do przeczytania, ale muszę napisać, że jestem trochę zdziwiona jak cicho jest o tej książce w blogosferze. O Illuminae i Geminie pojawiało się zdecydowanie więcej opinii, ludzie byli też dużo bardziej podekscytowani tymi książkami. Zastanawiałam się, czy wydanie Obsidio tak po prostu bez akcji wydawniczej, którą miały dwa poprzednie tomy, było dobrym ruchem ze strony wydawnictwa. Aczkolwiek nie wykluczam, że Obsidio jest niesatysfakcjonującym zakończeniem trylogii. 

Dzisiejsze Kocham Instagram to trochę zwiastun książek, które planuję w najbliższym czasie czytać i recenzować. 

Trzymajcie się, M

sobota, 3 sierpnia 2019

Sezon letni 2019 - pierwsze wrażenia #2

Hello!
Jak to mówią - karma wraca. Moja wraca w postaci tego, że wytykam błędy w książkach (ostatnio umieściłam na Instagram Stories usterki z książki Miłość made in China - recenzja już niedługo - jeśli jesteście zinteresowani to są zapisane w sekcji Książki), a sama dopiero zauważyłam, że tytuł poprzedniego wpisu zamiast "Sezonem letnim" był "Sezonem LENI". Muszę przyznać, że śmiałam się z tego dobre 10 minut, bo to oczywiste niedopatrzenie z mojej strony, ale sezon leni to nie jest takie nieprawdziwe określenie.

young nobunaga


Kochouki: Wakaki Nobunaga


Pierwszą rzeczą, którą trzeba napisać o tym anime, jest to, że jest PRZEPIĘKNE. Pozostałe 5 anime, które oglądałam do tego zestawienia, nie mogą nawet konkurować z Kochouki pod tym względem. Nawet w opisie reklamowym Kochouki zaznaczono, że "estetycznie, aczkolwiek niekoniecznie historycznie, przedstawia losy młodego Ody Nobunagi". 

Kochouki: Wakaki Nobunaga

Niestety moja znajomość historii Japonii nie jest zbyt dobra, podobnie jak znajomość innych dzieł kultury, w których postać Ody Noburagi występowała. A z tego, co wyczytałam, wynika, że była to bardzo ważna osoba i nie jest to pierwsze anime jej poświęcone. Z innej jednak strony, gdy usłyszałam to imię i nazwisko, byłam pewna, że je kojarzę. I gdy zbierałam informację do tego wpisu okazało się, że łyżwiarz figurowy Oda Nabunari przedstawia się jako potomek Ody Naburagi. 

Gorgeous Butterfly: Young Nobunaga


Wracając jednak do anime, po pierwszych 3 odcinkach trudno stwierdzić, co ono tak naprawdę chce pokazać. Przygody? Knucie i życie w pałacu? Z jednej strony w opisie anime jak najbardziej się określa - "losy od młodzieńca do czasu walki z bratem" - ale z drugiej póki co niezbyt składa się w spójną całość. Tym bardziej, że pojawiają się retrospekcje, a czasami nie wiadomo, ile czasu upłynęło w teraźniejszości. Do tego anime ma narratorkę zza kadru, która ma chyba udowodnić, że Naburaga miał ludzką twarz, ale jej głos pojawia się w przypadkowych momentach i w skrócie jest zupełnie niepotrzebny. 

Status: przepiękne anime, ale im bardziej widz przebija się przez warstwę wizualną, tym więcej dostrzega niespójności.


Dr. Stone


Znów dałam się złapać na hype i postanowiłam sprawdzić od razu, o co tyle krzyku wśród fanów anime. Dr. Stone, po opisach, nie wydawało się być anime, które mogłoby mi się spodobać. Ludzie, którzy zostali zamienieni w kamienie prawie 4 tysiące lat wcześniej, nagle zaczynają się budzić i muszą od początku budować cywilizację. To nie brzmi jak przepis na anime, którego byłabym fanką.

Senkuu, anime

I gdybym nie zaczęła go oglądać, popełniłabym ogromny błąd! To naprawdę ciekawe i przezabawne anime. Bohaterów lubi się od pierwszych minut, bo chociaż pierwsza minuta anime jest dość stereotypowa, postaci też nie mają niezwykle rozbudowanych charakterów, to jednocześnie są niezwykli i jedyni w swoim rodzaju, chociaż urwali się ze schematów mózgowca i mięśniaka.

mały Einstein

To bardzo wciągające chociaż proste anime. Wid bardzo chce wiedzieć, ile uda się dokonać bohaterom, co wymyślą i jak zrobią to, co wymyślili. Dr. Stone przykuwa uwagę także charakterystyczną oprawą wizualną, nieco podobną do na przykład Ballroom e Youkoso. A przede wszystkim to anime jest bardzo zabawne, czasami w typowo komediowy sposób (chociaż anime nie klasyfikuje się jako komedia i bardzo dobrze), a czasami jest to nieco bardziej wyrafinowany komizm. Muszę też wspomnieć, że główny bohater, młody naukowiec Senkuu, ma bardzo przyjemny głos i jest to głos między innymi Arslana z Arslan Senki, Subaru z Re:Zero, czy Artura z Fire Force, o którym pisałam w czwartek. Aktor, który jest głosami tych postaci, nazywa się Yuusuke Kobayashi.

Status: wzięło mnie z zaskoczenia i chwyciło za serce.



Nakahito Genome


Sama byłam zaskoczona, że to anime znalazło się na liście do sprawdzenia. Nie wiem, co w zapowiedziach przekonało mnie, że warto poświęcać swój czas na anime typu isekai. Przecież wszystkie te anime są mniej więcej takie same, a na dodatek są sezony, że pojawia się po 5-6 takich anime. Nie mam pojęcia, co ludzie w nich widzą. 

Nakahito Genome anime

W Nakahito Genome gracze z różnych lets playów zostają przeniesieni do jednego wielkiego lets playa i muszą wykonywać zadania, które wyznacza im tajemnicza postać z maską alpaki (Mr. Paka) na głowie. Nasi bohaterowie to chodzące stereotypy. Akki to wesołek o dobrym sercu, jest też dziewczyna w okularach, co oznacza, że jest mądra. Mamy chłopaka, który nic nie mówi i tylko śpi, drugiego, który chodzi w masce i boi się dziewczyn. I tym podobne i tak dalej. 

Nakahito Genome

Co dobrego można napisać o tym anime: że jest trochę dziwne. Kreskę ma raczej uroczą, ale zdarzają się przebłyski naprawdę ciekawych animacji czy efektów rysunkowych. Ale zasadniczo to nic specjalnego. 

Status: może z ciekawości obejrzę ostatni odcinek, ale to wszystko. 

Jeśli jest w tym sezonie jeszcze jakieś anime, na które powinnam czy warto zerknąć, koniecznie dajcie mi znać!.

Pozdrawiam, M

czwartek, 1 sierpnia 2019

Sezon letni 2019 - pierwsze wrażenia #1

Hello!
Pierwszy raz zdarza się, że decyduję się na podzielenie pierwszych wrażeń z sezonu na dwa oddzielne wpisy. Okazało się, że mam trochę więcej do napisania o poszczególnych anime niż zwykle.


Given

Pierwsze anime, które zaczęłam oglądać w tym sezonie i oglądałam od pierwszego odcinka po jednym w tygodniu, a nie jak pozostałe na liście, po trzy/cztery odcinki na raz. Udzielił mi się internetowy entuzjazm ludzi, którzy czytali/czytają mangę. Zwykle jestem bardzo ostrożna i zdystansowana od tak hypowanych tytułów, a tutaj dałam się odrobinę porwać. I nie wiem, czy nie wyjdę z tej potyczki rozczarowana. 

Pierwsze odcinki robią bardzo dobre wrażenie, są zabawne, momentami urocze, momentami frustrujące. Na szczęście bardziej dla postaci niż dla widzów. Mam jednak wrażenie, że fani chcą temu anime dodać, dopowiedzieć głębię i przemyślenia postaci, których w anime zwyczajnie nie ma. Póki co to jest naprawdę prosta historia, a bohaterowie nie pokazują na tyle dużo, aby przeprowadzać na nich analizy psychologiczne. Zwykle nie zwracam uwagi na takie rzeczy, ale jak się ogląda anime, którego popularność ciągle wzrasta, to nie sposób nie odnieść się do nich w jakiś sposób. 

Mafuyu Sato, Uenoyama Ritsuka

Ogólnie: nie widzę ani potrzeby, ani powodu budowania psychologii, której nie ma w anime, bo na razie to proste anime o chłopaku, który chce nauczyć się grać na gitarze i jest niezwykle irytujący dla kolegi, który może go tego nauczyć. Tyle. Co nie oznacza, że jeszcze się jakieś tajemnice, nieporozumienia i kłótnie nie pojawią. Na pewno się pojawią. Jak w każdym anime.
Status: wszyscy udają, że są zaskoczeni, że to anime jest pierwsze na liście.

Enen no Shouboutai / Fire Force

Gdy po raz pierwszy usłyszałam o tym anime bardzo się zastanawiałam, jakim cudem chłopak, któremu płoną stopy, ma pomagać w gaszeniu pożarów, bo brzmiało to jak oksymoron. Po obejrzeniu pierwszych odcinków okazuje się, że punkt wyjścia anime jest bardziej skomplikowany. Fire Force to niekoniecznie normalni strażacy, to raczej grupa specjalna, która gasi przyczynę pożaru. A tą są ludzie, którzy nagle, nie wiadomo dlaczego, stają w płomieniach. Wydaje się, że zostają opanowani przez jakieś demony, ale przyczyny nikt nie zna. 

Shinra Kusakabe

W świecie tego anime istnieje rodzaj religii związany z ogniem i płomieniami, dlatego wśród Fire Force jest siostra zakonna, która odmawia modlitwy. Poza ludźmi którzy stają w płomieniach ni z tego, ni z owego są także postaci, które mogą na różne sposoby kontrolować czy wręcz wytwarzać ogień. I tak Shirna, czyli nasz główny bohater, ma płonące stopy, a Maki może kontrolować płomienie. Mamy też postać, która nazywa Artur Boyle, jest rycerzem i ma miecz, który nazywa się Excalibur. Fire Force zbiera dodatkowe punkty za nawiązania do kultury. 

Fire Force, Artur Boyle, Enen no Shouboutai, Fire Force

Fabularnie wydaje się, że to anime ma trzy kwestie do opisania: 1) Shirna chce być bohaterem, 2) chce dowiedzieć się wszystkiego, co możliwe o pożarze, w którym zginęła jego mama i młodszy brat, 3) wszyscy chcą odkryć, dlaczego ludzie nagle zaczęli płonąć. 

Status: widzę ogromny potencjał, będzie oglądane dalej.

Bem

Nie powiedziałabym, aby pierwszy odcinek tego anime był szczególnie przekonujący do kontynuowania oglądania, ale to dlatego zanim podejmie się ostateczną decyzję, co do atrakcyjności danego tytułu, należy obejrzeć pierwsze trzy epizody sezonu. 

Bem, Belo, Bela

Bem, Bela i Belo to youkai, którzy przybrali ludzkie twarze, bo chcą jak najszybciej strać się prawdziwymi ludźmi. Pierwsze trzy odcinki skupiają się odpowiednio na Bemie - jak na wprowadzenie i zachęcenie do oglądania to odcinek jest zaskakująco nudny, Beli - dużo ciekawsza historia, aczkolwiek wybór przeciwnika odcinka (czyli złego youkai) stawia pytania o jakość scenariusza i pewną powagę tego anime oraz Belu - i ten odcinek jest najlepszy z trzech, które się do tej pory ukazały. Plus Belo ma dodatkowy atut - aktora, który podkłada mu głos. Jest to Kesho Ono i ma on na swoim koncie także role Slaina Troyarda w Aldnoah. Zero i w Owari no Seraph podkładał głos Mikaeli. 

Bem anime

Wydaje się jednak, że oprócz "potwora odcinka" wszystkie epizody anime będzie spajała jakaś większa tajemnica oraz postać Sonii Summers - policjantki, która została przeniesiona do gorszej dzielnicy miasta, ale która nie ma zamiaru godzić się na jej niesprawiedliwości.

Status: widać, że nie jest to najlepsze anime na świecie, ale ma potencjał. Obawiam się tylko, aby nie powtórzył się bardzo wątpliwy przeciwnik z drugiego odcinka. 
Opisy pozostałych anime już za dwa dni, trzymajcie się, M

niedziela, 28 lipca 2019

Koreańskie bingo

Hello!
Byłam pewna, że opublikowałam na blogu już wszystko, co napisałam o książkach o Korei Północnej i Południowej podczas pracy nad licencjatem, ale znalazłam jeszcze jeden wpis. Roboczo nosił tytuł: 

Czego nie można nie napisać w książce o Korei?


ale podobno krótszy tytuł to lepszy tytuł, nawet jeśli nie wyjaśnia za wiele i trzeba tłumaczyć o czym będzie wpis we wstępie. 

Kim Dzong-Il. Przemysł propagandy., Sekrety urody Koreanek, Światu nie mamy czego zazdrościć
 Ciekawe zestawienie książek trzeba przyznać.

Gdy pracowałam nad licencjatem, zdarzało się, że w jeden weekend czytałam 3-4 książki jedna po drugiej. Dość szybko zauważyłam, że pewne tematy, wątki, motywy powtarzają się aż do znudzenia. Przy czym nie twierdzę, że to coś złego, po prostu każdy autor pisze trochę tak, jakby odkrywał Amerykę, a czytelnik przed przeczytaniem książki jego książki nie wiedział, że taki kraj jak Korea Południowa (bo chociaż w książkach o Korei Północnej te punkty się też zdarzają, znacznie częściej dotyczą Korei Południowej) istnieje. Co z jednej strony wcale nie musi być, aż tak dalekie od rzeczywistości.

Poniżej przedstawiam dziesięć punktów, których absolutnie nie może zabraknąć w książce o Korei oraz kilka pomniejszych, które także się powtarzają, ale nieco rzadziej niż wyróżnione dziesięć.

I tylko dwa wyjaśnienia: niektóre punkty pisane są w lekko żartobliwym tonie, a wszystkie na podstawie tego, co przeczytałam, a rzeczywistość i wrażenia autorów książek mogą się różnić.

- Kimchi

Można nie wspomnieć o innym koreańskim jedzeniu (chociaż według niektórych to właśnie ono a nie kosmetyki i kpop promują Koreę na świecie), ale ja nie napiszesz o kimchi to nie twierdź, że twoja książka ma coś wspólnego z Koreą. 

- Pali-pali, względnie ppalli-ppalli

Mi bardziej podoba się wersja pierwsza, bo skoro to oznacza szybko-szybko to myślę, że mniej literek lepiej oddaje ducha tego słowa. Tyczy się to trybu życia i presji społeczeństwa. 

- Soju

Z soju jest trochę podobnie jak z kimchi, ale jednocześnie często wiąże się z kulturą nadgodzin, pracy i wielkiego stresu. Soju to najpopularniejszy napój alkoholowy w Korei, większość ludzi porównuje go po prostu do wódki.

- Historia o tym, że w Korei pałeczki są metalowe (srebrne), bo dawno temu król dzięki temu wiedział czy jedzenie nie zostało zatrute

Prawdę powiedziawszy to całkiem zaskakujące, że ta legenda jest powtarzana tak często. Przy okazji można się też dowiedzieć, że pałeczki używane w Chinach i Japonii także się od siebie różnią, chociaż zwykle są drewniane. 

- Hangul (hangeul) i Sejong Wielki

To nawet  większy wyznacznik tego, czy twoją książkę można zaliczać do książek o Korei niż kimchi. Jeżeli nie napiszesz o koreańskim alfabecie, tym że został wymyślony/sztucznie stworzony, a kształty koreańskich liter, odpowiadają ułożeniu ust w czasie mówienia - nie napisałeś książki, która jest związana z Koreą. 

- Hanbok

Koreański strój tradycyjny/narodowy.

- Czebol albo od razu w liczbie mnogiej czebole

Albo jak powinno być to zapisane jaebeol (chaebol). To sposób organizacji firmy czy nawet firm, jako ogromnych konglomeratów z tym, że są one prowadzone przez rodziny, a często wywodzą się z małego przedsiębiorstwa, które z czasem niesamowicie się rozrosło.  Hyundai, który reklamuje się teraz hasłem "Nadchodzi przyszłości" i pokazuje, jak odbudowywał swoją ojczyznę, jest czebolem. W TV reklama ma tylko 30 sekund, ale jej dłuższa wersja jest warta zobaczenia. 



Dodatkowa obserwacja, którą poczyniłam nie tylko po przeczytaniu książek, ale nawet bardziej po obejrzeniu kilku programów telewizyjnych - wielu ludzi nie wie, że Samsung czy Hyundai oraz Kia to koreańskie marki i ogólnie mamy tendencję do postrzegania technologii jako czegoś azjatyckiego, bez zastanawiania się, z jakiego kraju rzeczy pochodzą. 

- Konfucjusz

Trzeba wspomnieć jak wielkie znaczenie dla mentalności i rozwoju społeczeństwa, manier, struktury i hierarchii relacji międzyludzkich miał Konfucjusz.

- Nadgodziny

Wszyscy Koreańczycy zostają po godzinach, pracują w święta i nie mają wolnego, a do tego piją po pracy, śpią po dwie godziny, nie wiadomo gdzie, po czym idą do pracy (gdzie trzymają zapas ubrań) i dzień się powtarza, a do domu przychodzą tylko na kilka godzin w niedzielę. 

- Kim, Park i Lee to najpopularniejsze nazwiska

Gdybym musiała wybrać tylko 3 punkty do koreańskiego bingo, to byłby to ten punkt, kimchi oraz hangeul. Oczywiście w Korei jest więcej nazwisk, ale te trzy najpopularniejsze wydają się niezwykle fascynujące dla zagranicznych autorów.


+ Samobójstwa

Nie byłam pewna, jak potraktować ten temat. Pojawia się często, ale nie zawsze traktowany jest jako osobne zagadnienie i problem społeczny, częściej stanowi zakończenie rozdziału o pracy i presji społecznej. Wydaje się też, że ludzie wiedzą o samobójstwach w Japonii, ale według WHO Korea jest na 10 miejscu, a Japonia na 30.  

Pozostałe często wspominane tematy:

* Przegrana Polski z Koreą Południową w piłce nożnej w 2002 roku

* Ondol

To system ogrzewania podłogowego.

* Historia flagi Korei Południowej

* Metafora o krewetce

* Cud nad rzeką Han

* Azjatycki kryzys w 1997 roku

* Hallyu. Albo inaczej: spróbować napisać o hallyu i nie napisać o serialu "Winter Sonata"


Trudno też pisać o Korei, nie pisząc o Chinach i Japonii oraz czasami USA - zależnie od tego, jaki okres  historyczny nas interesuje. A jeśli jesteś polskim autorem, to istnieje stu procentowe prawdopodobieństwo, że napiszesz, jakie to losy Polski i Korei nie były podobne. Bo czytelnik sam się nie domyśli, że czas, gdy Korea była okupowana przez Japonię ma pewne punkty styczne z czasem, gdy Polska była pod zaborami. Uwaga: raczej powinni się domyślić.

Historia z mojego życia: sama ogarnęłam pewne podobieństwa historyczne po obejrzeniu dramy Mr. Sunshine i naprawdę nikt nie musiał wyciągać wniosków za mnie. 

Chęć opisania i wyjaśnienia podobieństw historycznych jest godna podziwu, ale w większości książek, które czytałam, jakość tych wyjaśnień pozostawia wiele do życzenia. W skrócie jest dość łopatologiczna albo wygląda na próbę tłumaczenia zawiłości historycznych dzieciom w przedszkolu. To bardzo dziwne, że niewielu autorów potrafi to opisać w ciekawy i syntetyczny sposób. 

W sumie to 19 punktów (jeśli doliczymy podobieństwa historyczne Korei i Polski). Nie wydaje mi się, żeby była to lista, którą można szczególnie rozszerzyć, ale jeśli macie pomysły to koniecznie dajcie mi znać! 

Trzymajcie się, M

piątek, 26 lipca 2019

Kolejny rok bez imprezy niespodzianki, czyli 23 urodziny

Hello!
W 2016 podejrzałam pomysł, aby wybrać sobie jeden dzień i bez szczególnego przygotowania, co godzinę robić zdjęcia swojemu otoczeniu. Ćwiczenie to miało wyzwalać ukryte w człowieku pokłady kreatywności i pomóc w nauczeniu się doceniania codzienności. Uznałam, że to świetny pomysł na dokumentowanie urodzin i to już 4 raz, gdy to zrobiłam.

Poprzednie możecie zobaczyć poniżej:
> 2016 - Cały dzień co godzinę - urodziny
> 2017 - Cały dzień, co godzinę - 21 urodziny
> 2018 - Kto ma 22 lata? - urodziny godzina po godzinie



 8.30

Jeśli zerkniecie do wpisu z 2017 roku, to będziecie mogli porównać, co zmieniło się na mojej ścianie. Niedużo, ale przyznam się, że zdziwiłam się, że Viktory wiszą na niej już ponad dwa lata. 

 

9.30

Widok ze stanowiska dowodzenia, bo internet sam się nie przejrzy.


10.30  

Miałam do dokończenia jedną rzecz do pracy i jak się za nią zabrałam to...

 

11.30

... robiłam ją przez kolejne kilka godzin.
Pracowałam nad tym już wcześniej, ale pierwszy raz redagowałam dość specyficzny rodzaj tekstu, wiec czytałam go raz jeszcze i jeszcze raz...


12.30

... i zastanawiałam się nad tym jak niewiele w nim poprawiłam. To jest moja największa bolączka przy każdej pracy - że wiem zbyt mało, aby wyłapać błędy. A druga, że trzeba będzie po mnie poprawiać, bo ja coś źle poprawiłam.
 

 

 13.30

Wystarczy tych zdjęć mojego różowego długopisu. Wyżej widać więc (aj, to 'w' rozpoczynające trzy kolejne wyrazy), jak sprawdzałam, czy po słowie placówka na pewno nie powinno być dodane wychowawcza, bo "w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach" brzmi pusto, jak gdyby czegoś tam brakowało. Ale okazało się, że w rozporządzeniu tego nie ma.  Ale były tam inne informacje, które rozwiewały niektóre wątpliwości.


14.30

Zrobioną pracę trzeba było odesłać do Gdańska. W tym roku nie chodziłam w mojej niebieskiej urodzinowej spódnicy (gdy wyjęłam ją z szafy zobaczyłam, że ma dziwną żółtą plamę, nie mam pojęcia od czego, i odłożyłam ją do prania), ale biała bluzka, w której chodziłam i w 2017 zrobiła swój urodzinowy powrót. Byłam pewna, że w zeszłym roku też nosiłam ją 24 lipca, ale okazało się, że jednak nie. 


 15.30

Ponieważ nie mogłam załatwić dwóch spraw na raz, najpierw poszłam na pocztę i wróciłam do domu, a za dosłownie 10 minut wyszłam ponownie, bo stwierdziłam, że przecież muszę iść do sklepu. 

borówki

 16.30

Urodziny się nie liczą, jeśli nie będzie czegoś specjalnego do jedzenia. Miałam nawet plan, aby zamówić sushi i utrzymać tradycję sprzed dwóch lat i sprzed roku, ale dzień przed urodzinami byłam z bratem w Warszawie, poszliśmy na ramen (brat uważa, że to przezabawna historia, że wcale i ani trochę nie pomyślałam o tym, że przecież w japońskiej restauracji dadzą nam pałeczki, a on nie potrafi się nimi posługiwać) i mój budżet się nieco uszczuplił. Chociaż myślę, że sushi można jeszcze nadrobić w weekend. o dobra pora na świętowanie urodzin, szczególnie, że wypadały w środę. Tyle, że będę musiała upiec nową porcję borówkowych babeczek.


17.30 / 18.30

Trzeba było zacząć się zastanawiać jaki by tu post opublikować. Padło na wpis teledyskowy, bo chciałam mieć tego dnia na blogu coś, co naprawdę bardzo lubię i czym bardzo się interesuję. I właśnie zobaczyłam, że chociaż poprawiałam ten wpis 2 godziny i tak coś zepsułam i jeden teledysk jest w nim dwa razy. Zanim to przeczytacie błąd będzie poprawiony, ale zawsze się zastanawiam, dlaczego ludzie tak rzadko piszą w komentarzach, że we wpisach coś wyraźnie jest nie tak.

muffiny, cupcakes, babeczki

19.30 

Pomyłka we wpisie mogła wyniknąć z kilku powodów: bo poprawiałam post i oglądałam teledyski, które w nim były, zapisywałam teledyski do innych wpisów czy ogólnie rozpraszał mnie internet. Ale jej najprawdopodobniejszą przyczyną jest coś, co słyszałam, co 10 minut, gdy piekły się moje babeczki: "a na pewno się nie przypalają; idź zobacz tam się coś przypala". Nic się nie przypalało, ale fakt faktem, kursowałam pomiędzy laptopem i piekarnikiem. 
Na początku miesiąca znalazłam posypkę do ciasta o nazwie Nocne niebo i kupiłam ją specjalnie do tych babeczek. A do ozdobienia wybrałam tylko te w ciemnoniebieskich foremkach.
 


20.30 i 21.30

Nie będę rozbijała opisu do tych dwóch godzin, bo chociaż zdjęcia są różne zostały zrobione podczas tego samego spaceru. To jeden z najbardziej znanych 'faktów o mnie' - uwielbiam chodzić i spacerować. Więc nawet pomimo tego, że po wycieczce po Warszawie i całodziennym chodzeniu, następnego dnia rano odkryłam w nogach istnienie mięśni, o których wcześniej nie wiedziałam, to wieczorem i tak wyszłam się przejść dookoła Ostrołęki. 
I kolejne nawiązanie do poprzednich wpisów - zdjęcia, na których widać ostrołęcką wieżę telewizyjną też już w urodzinowych wpisach były. 

Powinno być jeszcze jedno zdjęcie, ale tak się zaczytałam, że zapomniałam go zrobić i poszłam spać. 

LOVE, M

środa, 24 lipca 2019

10 najpopularniejszych teledyskowych trendów

Hello!
Powtarzające się w teledyskach, szczególnie tych koreańskich (bo to pewien wybrany, zamknięty krąg i bez większego trudu można zauważać prawidłowości), motywy to temat, w którym czuję się naprawdę dobrze i o którym mogłabym pisać non stop. Jakiś czas temu, gdy zbierałam materiały do innych teledyskowych wpisów, obejrzałam całą wideografię zespołu LOONA i odkryłam, że ich klipy reprezentują większość obecnych teledyskowych trendów.

go won one&only

Działalność dziewczyn na koreańskim rynku muzycznym pokrywa się mniej więcej z czasem, gdy zaczęłam interesować się kpopem, a że każda z dwunastu członkiń zespołu dostała swój teledysk, plus zespół ma także trzy podgrupy i niektóre dziewczyny dostały także duety - zagęszczenie teledysków duże i co najistotniejsze są one względnie nowe i oddają obecne trendy.  

1. Ostatnia wieczerza (Go Won - One&Only)

Prawdopodobnie myśleliście, że wanna jest moim ulubionym powtarzającym się motywem w teledyskach, ale to nie do końca prawda. Motyw 'ostatniej wieczerzy' jest oczko wyżej, bo zwykle jest pokazany dużo estetyczniej niż wanny. Jestem w trakcie tworzenia osobnego wpisu tylko o długich stołach w klipach i tam wyjaśnię i pokażę ten motyw dokładniej.

 

 

2. Wanna <3 (HeeJin - ViViD)

Tego, że wanna jest trendem nie trzeba nikomu udowadniać, ale jeśli trzeba to poniżej 150 teledysków, w których są wanny, podzielonych na 3 wpisy po 50.
Wanna vol. 1
Wanna vol. 2
Wanna vol. 3



 3. Pustkowie (HaSeul - Let Me In)

Niezbyt trudny do wyjaśnienia trend - wysyłamy cały zespół albo tylko jednego członka bardzo daleko, gdzie nic nie ma i nagrywamy. Najważniejsze są ogromne, puste przestrzenie.
Plus HaSeul ma w swoim teledysku wrak samolotu.


 

4. Dokumentalne (HeeJin, HyunJin - My Sunday)

Albo chodzimy za zespołem i nagrywany go za kulisami, w garderobach, w hotelu, w restauracji, albo dajemy kamery członkom zespołu i sami się nadrywają.
Przyznaję otwarcie, to nie jest mój ulubimy typ klipów.

 

 

5. Hongkong (1/3 - Love&Life)

Chyba Hongkong. Plus pytanie (retoryczne) za tysiąc punktów dlaczego w każdym innym kraju pisze się Hong Kong a po polsku Hongkong? W każdym razie chodzi o te wszystkie takie same wysokie bloki robiące za krajobraz i spot na instagramowe zdjęcia. Osobiście uważam jednak, że miasto ładniej wyglądało w teledysku do piosenki Baby zespołu The Rose.


 

6. Retro plus rolki. Rolki plus retro. (ViVi - Everyday I Love You (Feat. HaSeul))

Nie zawsze idzie to w parze (wbrew pozorom). To znaczy częściej retro nie ma nic wspólnego z rolkami, bo jak w klipie są rolki to one zawsze mają retro klimat i nie ma od tego ucieczki. Ale dzięki temu, że w teledysku jest i to i to, ja dostaję dodatkowy punkt, bo nie muszę tych dwóch kwestii rozbijać.
Ogólnie retro trend jest silny i przynajmniej raz na 3 miesiące, któraś z popularnych piosenek, ma taki klimat. (Taki przykład, co prawda sprzed pół roku, ale to nic - DAY6 - days gone by)



 7. To miejsce! ( Kim Lip - Eclipse)

Ono udaje, że wcale nie jest popularne, ale jest. A tak naprawdę to opuszczony budynek o adresie Ogyul-gil, Eomo-myeon, Gimcheon, Gyeongsangbuk-do, South Korea.
Może kiedyś zbiorę resztę klipów, które były tam kręcone i będzie kolejny wpis (brzmi jak plan!).




 8. Złote rybki (JinSoul - Singing in the Rain)

Biedactwa, teledyski powinny mieć dołączane informacje "Żadna rybka nie ucierpiała w trakcie realizacji tego filmu". A rybki są naprawdę popularne.

 

9. Miasto (ODD EYES CIRCLE - Girl Front)

To jest ciekawy przypadek, bo gdy popatrzy się na klipy z lat mniej więcej 2009-2012 nawet do 2014 roku to tam miasta też są popularne, ale są to... scenografie. Na dzisiejsze standardy wyglądające dość upiornie (patrz na przykład NU ABO zespołu f(x)),  Obecnie po prostu leci się do USA i robi taki klip.



10. Czarno-biało (ODD EYE CIRCLE - Sweet Crazy Love)

To jest akurat coś co występowało zawsze i będzie występowało, ale dziewczyny mają jeszcze za mało teledysków, aby zobrazować wszystkie trendy, a musiałam dodać coś, co domknie stawkę.


To nie są wszystkie teledyskowe trendy. Będę dalej eksplorowała ten temat i kolejne teledyskowe wpisy pojawią się bardzo niedługo.

LOVE, M