Dawno, dawno nie było recenzji anime. Nawet nie wiem czemu, bo jakimś cudem mogę wygospodarować czas na oglądanie dram a nie mam na anime. Jednak to anime to mój najlepszy sposób na odstresowanie i skupienie. Naprawdę. Odcinek anime w przerwie w nauce i od razu czuję się lepiej. W każdym razie obiecuję poprawę w miesiącach wakacyjnych. A dziś dość krótkie wrażenia z dwóch anime.
Love is War
Love is War jest naprawdę zabawne, całkiem urocze i trochę inne nie tylko od typowych szkolnych anime, ale też od tego, czym na początku możemy zakładać to anime będzie. Z czasem odcinki stają się mniej wojenne, a bardziej neutalno-zabawne.Na pewno nie jest to szczególnie głębokie anime, ale byłam zaskoczona postacią głównej bohaterki, a szczególnie ostatnim odcinkiem, bo po w porównaniu z pozostałymi jest smutniejszy, ale ma też więcej akcji. I chociaż w fabule wraca status quo i nic tak naprawdę się nie rozwiązuje, tym bardziej nie miałabym nic przeciwko kolejnemu sezonowi.
Fukigen na Mononokean Tsuzuki
Trochę przykro mi to pisać, że pierwszy sezon podobał mi się dużo bardziej. Drugi też jest zabawny i uroczy, ale o jakąś połowę mniej niż poprzedni. Trochę kuleje też w warstwie emocjonalnej - gdyby nie to że naprawdę polubiłam bohaterów w poprzednim sezonie ani trochę nie obchodziłoby mnie, co się z nimi dzieje w tym. Nie żebym oczekiwała wielkiej głębi po tym tytule, ale emocjonalnie ten sezon jest płaski. Prawie każdy element dramatyczny jest pokazany i nic się w związku z nim nie dzieje dalej. W poprzednim sezonie było też dużo więcej pięknych teł i animacji w drugim świecie oraz ogólnie historyjki pokazywane w odcinkach były ciekawe. To wciąż przemiłe do oglądania anime, ale jego ogólna jakość spadła.
Wątek o przypuszczalnym tacie Hanae był ciekawy i naprawdę zastanawiałam się, czy on zabijał yokai, był pracownikiem Mononokeana, a jeśli był to dlaczego to ukrywają i ogólnie jaka tajemnica wiąże się z tym człowiekiem, tylko dlaczego zaczęli oni na poważnie rozwijać ten wątek w 2-3 ostatnich odcinkach? Nie wiem, ale wiem, że odrobinę zabrakło równowagi pomiędzy większymi wątkami łączącymi kilka odcinków i pojedynczymi odcinkami z historiami poszczególnych yokai czy innymi zadaniami wykonywanymi przez bohaterów. Za całą głębię i dramatyzm tego sezonu odpowiada tylko ostatni odcinek. I odpowiada on także za silne przeczucie, że może, może będzie kolejny sezon.
Zapraszam też do polubienia bloga na Facebooku - Mirabell- Między innymi kulturalnie! Bywam tam całkiem zabawna, wrzucam sporo teledysków oraz komentarzy do notek, których tu oczywiście nie ma.
Wiedzieliście, że w latach 50. ubiegłego wieku do Polski przybyły północnokoreańskie sieroty?
Nie? Wcale się nie dziwię, ja też nie miałam o tym pojęcia, dopóki nie zaczęłam zbierać materiałów do licencjatu. Najpierw przeczytałam książkę Skrzydło anioła: historia tajnego ośrodka dla koreańskich sierot (Jolanta Krystowata, 2013). Dłuższy czas potem odkryłam, że istnieje książka Dom odzyskanego dzieciństwaMariana Brandysa z 1953 (!) roku i dzisiaj trochę o niej napiszę.
Autor: Marian Brandys
Tytuł: Dom odzyskanego dzieciństwa
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia 1953
Ogólnie o zbieraniu informacji do mojego licencjatu zrobię oddzielny wpis, teraz napiszę tylko jedno: w pewnym momencie myślałam, że już nic co znajdę, mnie nie zaskoczy. Myliłam się. Przy czym nie wiem, czy większym zaskoczeniem było odkrycie istnienia tej książki i tematu, który podejmuje, czy zobaczenie jej okładki. W sensie do czasu, gdy odebrałam ją z biblioteki, trochę nie wierzyłam, że ona istnieje.
Co do samej książki to jej czytanie jest dziwne. To książka dla dzieci napisana w socrealistycznym stylu. I choć przez większość czasu przypomina taką powieść realistyczną (głównie to, co dzieje się w samym domu dziecka) z mocno naciąganymi i zasadniczo niedającymi się sprawdzić retrospekcjami dzieci i ich opowieściami o Korei, po dziwny momentami optymistyczny, momentami patetyczny styl zdań komentujących czy wyjaśniających stan psychiczny bohaterów oraz wyidealizowany obraz świata. Zdania komentujące często przypominały hasła propagandowe i ogólnie bardzo było czuć, że one MUSZĄ być w tej powieści - po prostu są właśnie tą socjalistyczną częścią gatunku i naprawdę od razu wiadomo, że to są TE zdania. Bo czasami wyglądają, jak autentycznie doklejone do narracji. I zastanawiam się, czy w kilku miejscach tak faktycznie nie było, bo książka musiała przejść przecież przez cenzurę, może kazali coś dopisać.
Poza tym Dom odzyskanego dzieciństwa jest nieco zbyt optymistyczny i naiwny - nawet jeśli w tych nieprawdopodobnych retrospekcjach giną jakieś postaci. Przy czym kwestia prawdziwości, skąd autorowi w ogólne przyszło do głowy (czy ktoś mu kazał) i skąd miał informacje do tej książki (bo wszystkiego nie wymyślił) i tym podobnych spraw to jest jeszcze coś, co chciałabym sprawdzić i zbadać, obawiam się jednak, że za wiele się nie dowiem. Wiem, że są jakieś filmu dokumentalne na temat tych dzieci, natomiast mnie interesowałoby powstanie samej książki.
Kolejnym nieco abstrakcyjnym elementem tej książki jest rok jej powstania i realia czasów, których dotyczyła. W największym skrócie sytuacja polityczna była zupełnie inna, ludziom przyświecały inne wartości i ogólnie świat i życie były inne. Wybrałam jeden cytat, który powinien idealnie pokazać, co mam ma myśli.
"Teraz w albumiku I Czun-china jest już sporo "rodzinnych" zdjęć. Są pieczołowicie wycięte z ilustrowanych pism fotografie Stalina, Kim Ir-sena i Bolesława Bieruta." (strony 81-82)
Poza tym, to że człowiek czasami się zastanawia nad prawdziwością opowieści, a przynajmniej niektórych jej elementów oraz faktem, że to powieść socrealistyczna to zasadniczo nie czyta się jej źle. Powiedziałabym nawet, że z pewnym zaciekawieniem, bo jeśli nie przeżywa się czegoś w rodzaju dysonansu poznawczego to całkiem sympatyczna książka, a to, jak mijały dzieciom dni w domu dziecka jest interesująco i dość dokładnie opisane. Ponadto wydanie jest ilustrowane i choć rysunki są specyficzne (żeby nie napisać brzydkie) to robią one pozytywne wrażenie.
Ostatnio prawie udaje mi się pisać i publikować mniej więcej na bieżąco. Obejrzę czy coś przeczytam i jest recenzja. Albo wiem dokładnie kiedy będzie ona opublikowana, jeśli nie dzieje się to od razu. A dziś recenzja dramy Romance is a Bonus Book.
Podstawowym problemem tej dramy jest to, że zupełnie nie czuć chemii pomiędzy głównymi postaciami. I nie mam na myśli faktu, że główna bohaterka jest starsza od bohatera. Po prostu aktorzy wyglądali tak jakby grali obok siebie, a nie ze sobą. Nawet w najbardziej przyjacielskich, potem romantycznych, scenach nie byli przekonujący. Zupełnie nie wierzy się w ich relację po prostu. Eun-ho ma dużo lepszą chemię z koleżanką Song, a Dan-i z panem grafikiem. Ale to też do czasu, bo scenarzyści nawet nie dali temu wątkowi dobrze wybrzmieć.
Problemem jest też miejscami scenariusz. Wydaje się, że twórcy chcieli zrobić podnoszącą na duchu historię, ale koniec końców Dan-i wszystko za łatwo przychodzi. Oczywiście jej historia - rozwód, mieszkanie w budynku przeznaczonym do wyburzenia i wielkie trudności w znalezieniu pracy - są poruszające, ale Dan-i charakteryzowana jest jako dość naiwna postać i kłóci się to trochę z jej życiowymi doświadczeniami i wiekiem. A gdy już dostaje pracę w wydawnictwie to oprócz niewielkich konfliktów nie ma tam za wielu problemów. Nasza bohaterka jest wręcz jak superbohater z genialnymi pomysłami, które szefowie chcą ukraść, lepszymi koncepcjami niż cały zespół marketingu (oni na wszystko jej przytakują!) i jeszcze zdolnościami pokojowymi. Wymaganie od dram realizmu czy prawdopodobieństwa nie jest zbyt dobrym podejściem do ich oglądania (i tworzenia), ale tu brakuje pierwiastka życiowej prawdy. Nawet, gdy później sprawy się odrobinę komplikują, to wciąż jest to skomplikowanie na pewnym poziomie abstrakcji niemożliwym w prawdziwym życiu.
Poza tym, wraz z biegiem fabuły, Dan-i okazuje się być jednak zwyczajnie głupiutką postacią. Momentami tak naiwną, że chce się nią potrząsnąć i powiedzieć, aby się ogarnęła. Zachowuje się jak nic nierozumiejący podlotek, a nie kobieta po rozwodzie z nastoletnią córką. Którą (córkę nie Dan-i) scenariusz wysłał do szkoły z internatem żeby przypadkiem nie plątała się po fabule. I niby są sceny typu 'wiem, że w moim wieku i z moją przerwą w karierze zawodowej nie zdobędę za bardzo innej pracy, więc będę starała się najlepiej jak będę mogła w tej i będę bardziej entuzjastyczna od wszystkich pozostałych pracowników', ale nie mają one większego znaczenia ani dla psychologii tej postaci tak naprawdę, ani dla samej fabuły.
Naprawdę poważny kryzys w oglądaniu miałam w 8 odcinku, a 10 oglądałam chyba na 10 rat. Ogólnie ta drama cierpi na tę samą chorobę, na którą cierpi także wiele innych tego typu seriali, to znaczy - gdyby wyciąć główną bohaterkę byłby zdecydowanie dużo lepszy. Naprawę. Można zostawić wszystkich bohaterów tak jak są, nie robić z tego romansidła, a po prostu dramę o pracy w wydawnictwie i życiu osobistym osób tam zatrudnionych i Romance is a Bonus Book staje się tysiąc razy przyjemniejszą dramą do oglądania! I nawet nie przemawiają przeze mnie moje studia i specjalizacja, ale to wydawnictwo (którego prawdopodobieństwo też jest trochę wątpliwe) wyglądało na tak bardzo sympatyczne i ciekawe miejsce, że drama spokojnie mogłaby być bardziej o nim, niż o głównej parze. Tym bardziej, że wyraźnie widać, że scenarzyści coś kombinowali w tę stronę i na przykład droga zawodowa Ji-yool, z której naprawdę myślałam, że nic nie będzie jako bohaterki, okazała się bardziej konsekwentna i motywująca niż cała historia Dan-i. I bardzo, naprawdę bardzo podobał mi się wątek CEO wydawnictwa i pani Go, tylko szkoda, że tak późno zaczął być widoczny.
Przy czym ta miłość do książek niektórych bohaterów (tak, na ciebie patrzę Dan-i) jest dość stereotypowa. Ale z drugiej strony tym, co robi Dan-i człowiek przestaje się przejmować bardzo szybko. A wiecie, co tak naprawdę, naprawdę jest przedstawione w tej dramie najmniej prawdopodobnie? Czas, w którym bohaterowie książki czytają. Chyba, że książki wydawane po koreańsku mają jakąś magiczną właściwość i czyta się je szybciej.
Gdy bohaterowie w końcu się schodzą to w głowie bohaterki musiało być takie coś: "W sumie to z nim mieszkam, a jemu tak zależy więc pozwolę mu żeby mnie nazywał swoją dziewczyną, żeby dał mi spokój". Naprawdę, tak jakby chciała żeby on się od niej po prostu odczepił. A to, że główny bohater ma trochę obsesję na punkcie głównej bohaterki to inna sprawa. Poza tym na tę dwójkę bohaterów zwyczajnie niedobrze się patrzy, gdy są razem. Zero chemii. On ma lekką obsesję, a ona chce żeby on się odczepił.
Co do innych problemów ze scenariuszem to bardzo zastanawiam się to wymyślił i pisał postać Ji Seo-joona. Z założenia (i z wykonania, bo do samego aktora nie można się przyczepić) to jest bardzo ciekawa postać, która jest tym trzecim pomiędzy głównym bohaterem a Dan-i, trochę ma z głównym bohaterem spinę dotycząc pracy, a później ma całkiem rozbudowany wątek z jedną z redaktorek z wydawnictwa (która też jest ciekawą postacią). Ale Seo-joon ma też problem. To znaczy ma tajemnicę. I widzowie o niej wiedzą tylko odrobinkę przez całe 14 odcinków serialu, aż nagle w dwóch ostatnich wyrasta ona na najważniejszy wątek serialu i coś wokół czego skupiają się te dwa epizody. Wzrost zainteresowania tajemnicą jest drastyczny, a rozwiązanie z jednej strony dramatyczne, a z drugiej tak nagłe, ze nie za bardzo można ten dramat poczuć. Wyglądało to trochę tak jakby scenarzystom nagle, w ostatnim momencie, przypomniało się, że wypadałoby w sumie jeszcze wytłumaczyć ten wątek.
Ale może jeszcze jakieś plusy: jak na dramę to nieźle poradzili sobie z product placementem. I miewa naprawdę, naprawdę zabawne momenty. Ogólnie jednak i tak napisałam więcej akapitów niż drama zasługiwała więc tu zakończę mój wywód. W skrócie: dokończyłam ją tylko dlatego że bohaterowie pracowali w wydawnictwie.
Mogę pisać o czymkolwiek i o wszystkim, a i tak najlepiej klikającym się wpisem na blogu jest ten, który napisałam, gdy zdjęto mi gips po skręceniu kostki trzy lata temu. Najwięcej haseł odsyłających na bloga, które widzę to hasła związane właśnie z posiadaniem nogi w gipsie. Cała reszta mojego bloga nie ma sensu przez ten wpis. Ale to nic. Teraz odpowiem na te odsyłające hasła. Są one zapisane tak, jak je widzę, nie zmieniałam ortografii.
a serio to naprawdę starajcie się spać trzymając ją na górze poduszek/koców i jeśli nie umiecie, nauczcie się spać na plecach
gdy gips piecze
nie wiem, czy gips może piec, bo wydaje mi się, że nie ma on komórek nerwowych
ale jeśli piecze noga pod gipsem - to nie mam dobrych wiadomości, bo piec będzie przez co najmniej pierwszy tydzień. a jeśli czujesz, że robi się otarcie czy rana to może warto zgłosić się do lekarza lub pielęgniarki po poradę.
jak załatwiać się z nogą w gipsie
normalnie, gdy już dotrzesz do łazienki, nie ma w tym nic trudnego
kostka po zdjęciu gipsu
wygląda strasznie i chce się ją schować z powrotem do gipsu, aby na nią nie patrzeć. poza tym jest osłabiona i nie można na nią od razu stawać, polecam szybko, najlepiej jeszcze przed zdjęciem gipsu, zaopatrzyć się w stabilizator
bol nogi w gipsie
jest całkiem normalny, ale jeśli boli bardzo, bardzo, bardzo to do lekarza. choć istnieje szansa, że lekarz powie, że to normalne. i trzeba będzie czekać do zdjęcia gipsu
czy noga w gipsie moze byc spuchnieta
może
jak żyć ze złamaną nogą
siedzieć
noga w gipsie dwa palce zasinione
do lekarza! ogólnie to wierzę, że te zastrzyki, które lekarze wypisują w przypadku posiadania nogi w gipsie są ważne i trzeba je sobie robić i być może robienie ich pomaga w tym, aby palce nie siniały. ale jak sinieją to można jeszcze spróbować też trzymać nogę w górze. albo przynajmniej wyżej.
noga w gipsie w górze
tak, owszem należy tak ją trzymać, także w trakcie spania
noga w szynie wskazówki
nie miałam nogi w szynie
w jakiej pozycji tszymac noge po zlamamiu
nie wiem w jakiej tszymac, ale wiem, że trzymać to w górze
jak zrobić gips na nogę
na szczęście nie musiałam się nad tym zastanawiać, bo zrobili mi go w szpitalu
a że zrobili tak, że istnieje szansa, że gdybym zrobiła go sobie sama, efekt byłby lepszy to inna sprawa...
jak postępować z nogą w gipsie
jakież poważne pytanie. ogólnie to ostrożnie, nie stawać na nią, nauczyć się korzystać z kul i robić to poprawnie, trzymać ją w górze i nauczyć się nie nudzić
co mozna podlizyc pod zlamana noge
mam nadzieję, że ta noga to już w gipsie. polecam złożone i położone jeden na drugim zimowe koce, są bardzo wygodne
Jest 15 haseł przy czym te o bólu i spaniu powtarzają się bardzo często, co nie jest szczególnie zaskakujące.
Za każdym razem, gdy włączałam kolejny odcinek tego tworu, zadawała sobie jedno pytanie: dlaczego ja sobie to robię? Nie ma racjonalnego wyjaśnienia oglądania tego serialu, może drugi sezon dałoby się obronić, ale nawet nie chciało mi się o nim tutaj pisać, a to już coś znaczy. Natomiast trzeci sezon, a szczególnie jego druga część, nie daje się bronić, poza malutkimi wyjątkami.
Czasami, gdy pisze się złe recenzje, ma się ochotę tłumaczyć i wyjaśniać, że film, serial, książka nie były takie złe, a ocena zależy od indywidualnych upodobań. To nie jest ten przypadek. Nawet gdybym bardzo chciała, tu po prostu nie ma zbyt wiele dobrego do napisania.
1. Clary i Jace
To są najsłabiej zagrane i napisane postaci w całym tym serialu. Obawiam się jednak, że nawet gdyby mieli coś lepszego do grania, aktorzy by sobie z tym nie poradzili. Jace ma cały czas jedną minę i zero charakteru, nigdy go nie miał w tym serialu, ale w drugiej części sezonu 3 przechodzi sam siebie. Clary zaś... Clary jest zwyczajnie głupawa. Do pewnego momentu starałam się racjonalizować jej decyzje i zastanawiać się skąd one się biorą, ale w końcu trzeba dojść do jednego wniosku, że ta postać ma kłopoty z myśleniem. Drugą sprawą jest to, że scenarzyści chyba specjalnie ją czasami ogłupiają, żeby jej zachowanie pasowało do sceny, a nie do charakteru postaci.
W każdym razie nigdy nie oglądałam serialu z tak nijaką parą głównych bohaterów, których z czasem widz uczy się po prostu ignorować na ekranie.
2. Wszystko jest/będzie dobrze
To jak szybko bohaterowie godzą się z tym co się dzieje, przyjmują rzeczy do wiadomości i ogólnie poziom prawdopodobieństwa psychologicznego tego serialu oscyluje gdzieś niedaleko zera. I z jednej strony, to Nocni Łowcy - muszą sobie szybko radzić, czy ze stratami czy szybko zmieniającą się sytuacją, ale z drugiej, powinni mieć w Instytucie dobrego psychologa, bo 3/4 z nich powinno mieć traumę. A na pewno Clary. Ale wystarczy, że Jace powie: "Wszystko jest w porządku" i traumy nie ma.
3. Jonathan
Nawet nie wiem od czego zacząć. Jego postać, wątek, motywy są szyte tak grubymi nićmi, a później są tak pozbawione dramaturgii, że człowiek ogląda to, co on wyczynia na ekranie i zastanawia się tylko, kiedy skończy się to przedszkole.
Tylko jedna rzecz: aktora znaleźli bardzo pasującego do tej roli, wygląda jak młodsza wersja Benedicta Cumberbatcha, ale jeszcze bardziej kosmiczna. I zdecydowanie bardziej niepokojąca.
4. Koniec świata
Teoretycznie końcówka tego sezonu to taki trochę koniec świata, zagrożone jest i Alicante, i Edom, i świat, ale widza obchodzi to mniej więcej dokładnie tak samo, czyli wcale. I tak wiadomo, że to się wszystko dobrze skończy więc po, co się wysilać, aby cokolwiek było prawdopodobne. A demony w Alicante, obrona tego miejsca i ogólnie całe to miejsce - to jakiś żart. Tam jest może 10 Nocnych Łowców, oprócz bohaterów i ogólnie wygląda to tak, jakby nikt nic nie robił. Widz siedzi, patrzy i zastanawia się, czy to na pewno jest to miasto, centrum świata, siedziba zarządzająca, bo wysiłki Nocnych Łowców, aby je uratować są mizerne.
Poza tym poczucie zagrożenia i tego, że bohaterom może się coś stać oraz ogólny dramat tego serialu nie istnieje.
W skrócie: nikogo nie obchodzi co dzieje się na ekranie, bo nikomu nie zależy na postaciach, każdy wie, że i tak skończy się to dobrze, scenarzyści też, więc nie wysilają się za bardzo. Koniec tego serialu nie wywołuje żadnych emocji, żadnych. Oprócz jednego wątku: Alexandra i Magnusa. To jest coś, co scenarzystom się udało, ale mam podejrzenie, że gdyby nie Harry Shum Jr., który gra Magnusa i który jest też prawdopodobnie najlepszym aktorem na planie tego serialu, to nawet Alec i Mangus mogliby nie wyjść. Oni jakość trzymają ten serial i naprawdę ich relacja jest ważną siłą, która pcha fabułę do przodu i jakoś ją scala. Naprawdę, gdy się nad tym zastanowić to właśnie ta dwójka jest siłą, dzięki której w tym serialu coś się dzieje.
5. Czarna dziura
Ten serial ma takie dziury w fabule i w wątkach, i w sensie, że chociaż nie chciałam już tego pisać, to muszę. Bo im bardziej zastanawiam się nad liniami fabularnymi, tym bardziej widzę, jak wszystko ma dziury, a jednocześnie pojawia się tylko w określonym celu - zapełnić czas antenowy. Może należało skrócić sezon 3B, zrobić z niego trzy godzinne odcinki, naładowane akcją i emocjami i wtedy zamiast pustki i dziur widz czułby cień zrozumienia i sympatii dla bohaterów.
Podobno w Stanach w kręgach zainteresowanych był to całkiem popularny i lubiany serial i fani nie byli zachwyceni, że kolejnych sezonów nie będzie. Bardzo chciałabym, aby mi wyjaśnili skąd w nich ta sympatia dla tego serialu.
Mam napisane kilka recenzji książek dotyczących Korei, które wypadałoby w końcu opublikować i plan jest taki, że będą się one pojawiały na blogu mniej więcej raz w tygodniu. Kilka informacji dotyczących tych tekstów i ich kontekstu: były one pisane na początku tego roku i nie będą publikowane w kolejności, w jakiej je pisałam w związku z czym niektóre stwierdzenia mogą się Wam wydać nieaktualne/dziwne, na przykład poniższy akapit, ale przypominam, że jestem w trakcie pisania licencjatu związanego z książkami dotyczącymi Korei i miałam z nimi styczność zdecydowanie większą, niż już pokazałam na blogu i jeszcze będę pokazywać.
Tytuł: Korea szerokopasmowa
Autor: Konrad Godlewski
Wydawnictwo: Kwiaty Orientu
Nie przypuszczałam, że będę się tak cieszyła z czytania książki na temat e-sportu, rozwoju internetu itp, a Koreę szerokopasmową przyjęłam z naprawdę wielką ulgą, zadowolona, że w końcu to coś innego niż książki, których głównym tematem jest praca, pracowanie i więcej pracy. W końcu było to coś nowego i ciekawego, o czym nie czytałam już pięć razy wcześniej. I dzisiejszy tekst to bardziej relacja z czytania niż recenzja.
Poza tym autor wspomina o filozoficznym wymiarze zabawy i Jesieni średniowiecza i człowiek zaczyna się cieszyć, że na studiach czytał teksty na zajęcia z wiedzy o kulturze i literatury staropolskiej. Później okazuje się także, że dobrym kontekstem dla tej książki są także Wojny konsolowe. Inna sprawa autor cytuje także Wacława Sieroszewskiego, który dla mnie był ciekawym odkryciem, ale o nim napiszę jeszcze przy innej okazji. Autor sporo go cytuje. Cytuje i komentuje. Poświęca temu cały podrozdział. A i później się do niego odwołuje.
Autor przywołuje naprawdę, naprawdę wiele kontekstów i książek, i koncepcji naukowych od Człowieka z wysokiego zamku do Marshalla McLuhana i do Łowcy androidów (czy Blade runnera jak kto woli). Wszytko po to, aby pokazać dynamikę rozwoju Korei. Doceniam, ale było tego momentami trochę za dużo i zaczynałam się gubić w tym, o czym ta książka ma być. Bo fragmenty, na przykład ten ciekawy początek o e-sporcie to rodzaj relacji, ale są fragmenty, które chyba zahaczają o pewien styl pisania naukowego.
Entuzjazm gaśnie w trakcie czytania Korei szerokopasmowej. Ja naprawdę rozumiem, że okupacja japońska na początku XX wieku była bardzo poważną i istotną sprawą, ale czy naprawdę nie da się napisać jednej książki o Korei bez wspominania o tym? Szczególnie jeśli książka miała chyba dotyczyć internetu. Przy czym ta kwestia historyczna to tylko przykład, zrobiłam cała listę tematów, które pojawiają się w każdej jednej książce, która dotyczy Korei. A naprawdę liczyłam, że ta się bez tego obejdzie. Ale jest to książka z 2012 więc bardzo możliwe jest, że to tego roku książek o Korei było znacznie mniej niż jest dzisiaj i nie były one między sobą aż tak powtarzalne. Wiem też, że nie ma wielu ludzi, którzy przeczytaliby 6 książek o Korei jedna po drugiej tak jak mi się to zdarzało, gdy pisałam badawczą część licencjatu.
Ogólnie to nie jest zła książka tylko trochę momentami gubi swój temat. Gdyby bardziej skupić się na współczesności i darować sobie wycieczki w przeszłość, byłaby lepsza. Jest to też dobra pozycja jeśli chcecie czegoś dowiedzieć się o Korei a nie macie wiele czasu. Bo jeśli macie wiele czasu to odsyłam jednak do książki Korea Południowa. Republika żywiołów, z tym że jeśli ją przeczytacie na samym początku drogi do poznawania Korei to zostanie wam niewiele do czytania z takich ogólnych opracowań.
Jakie odkrycie Ameryki w związku z korzystaniem z Instagramu poczyniłam w kwietniu? Otóż zastanawiałam się nad głupotą ludzi, którzy korzystają z botów do komentowania. Ja wiem, to jest kopiuj-wklej i nikt się nad tym poważnie nie zastanawia, ale jakież to jest irytujące. Tym bardziej, że z jakiegoś powodu te boty wybrały sobie dwa chyba najbardziej niepasujące do stwierdzania: super, fajnie, ekstra zdjęcia na moim profilu. Tak, wiem też, że boty same nie wybierają, to takie uproszczenie.
Otóż wybrały a) zdjęcie z fragmentem z Teatrzyku Zielonej Gęsi Gałczyńskiego (to jeszcze w marcu), gdzie jest fragment opowiastka o Kurpiach (o tym, że wszyscy giną na weselu, bo na weselach to się tylko biją) i informacja ode mnie, że Kurpie to naród uparty, b) zdjęcie z torbą pełną książek i podpisem, że będę się uczyła całą majówkę. Gdyby nie dobór tych zdjęć, to może nie zwróciłabym na to uwagi, ale ponieważ trafiły się akurat te, to jakoś mnie zirytowało.
Nie potrafię tak do końca uwierzyć, że to jest skuteczna metoda pozyskiwania fanów; liczenia, że ludzie zajrzą na twój profil - chociaż na to akurat tak, ale sądzę, że gdy ktoś już to zrobi i zweryfikuje, zobaczy co tam masz, to w najlepszym wypadku zignoruje, pozwoli komentarzowi wisieć, zamiast go usunąć. A pozbycie się takich komentarzy od botów kusi, ale to wysiłek dla osoby, która te komentarze dostała.
Konstytucja specjalnie jest dwa razy. Trzecie zdjęcie, które w kwietniu miało najwięcej serduszek jest na samym dole.
Chcę i chciałabym wierzyć w jakąś uczciwość social mediów i żyć w tej mojej naiwności i przez większość czasu mi się udaje, ale czasami do mojej bańki przedostają się takie boty i nie jest to fajne uczucie. To trochę jak z tym obserwowaniem i odobserwywaniem - to mam wrażenie, że jest troszkę desperackie - pod warunkiem, że wierzę w to, że ktoś faktycznie dany profil prowadzi, a lubię w to wierzyć - i łatwe do zweryfikowania. Chyba, że są też boty, które to robią za konkretne konto. To ja wolę siedzieć w swojej norze i obserwować tylko znajomych. I jeszcze jedno, gdyby i jedną, i drugą praktykę zdobywania followersów wykorzystywały tylko jakieś konta siłowni/firm/innych usług to chyba mniej by mnie to irytowało, bo to nauczyłam się ignorować dość szybko (choć początkowo ta aktywność trenerów personalnych na Insa bardzo mnie niepokoiła), ale bez zażenowania robią to "osoby fizyczne". Ja bym się zwyczajnie źle czuła, że takie przypadkowe "fajnie, super, ekstra" wiszą u jakiś równie przypadkowych ludzi, pod jeszcze bardziej przypadkowymi zdjęciami z moją nazwą konta i zdjęciem. Ale to ja i jak już wiele razy się przekonałam i doskonale wiem social media (i całkiem spora część świata poza nimi) nie działają tak jak ja myślę. I tak jak ja bym chciała. Ale wyżaliłam się, więc od tej pory boty będą mnie irytowały zdecydowanie mniej.
Specjalnie na majówkę kolejny odcinek najzabawniejszego tekstu na tym blogu, czyli M i opisy wanien w teledyskach vol.3 albo pt.3, bo nigdy nie pamiętam jak ja te wpisy numeruję.
Wanna jest w łazience i to nic specjalnego, ale nie mogłam sobie odmówić posiadania tej piosenki na blogu.
102. Byłam pewna, że ten klip już tu był, ale musiałam o nim zapomnieć. A szkoda byłoby go opuścić, bo sam w sobie jest całkiem zabawny. Co do wanny - nie dziwię się kaczuszkom, że wolały nie wpływać w tej wątpliwej czystości wodzie. Z drugiej strony przynajmniej jest niebieska. I pan w wannie wygląda w niej wyjątkowo naturalnie, naprawdę do siebie pasują.
103. Moje estetyczne odkrycie i zachwyt ostatnich dni (a piszę to pod koniec stycznia). Jest to klip piękny, do ślicznej piosenki, która ma też niezłą choreografię - no uczta dla oczu, miód na moje serce i ogólnie złapałam małego crusha na cały zespół.
I nawet Moonbin w wannie, obok wanny, przy wannie pasuje i nie mam ochoty robić z niego żartów.
104. Przez dłuższą chwilę miałam nadzieję, że Luna potrafi się kąpać... ale potem okazało się, że nie tylko nie potrafi, ale i woda jest wybitnie wątpliwej jakości. Wychodź z niej dziewczyno, bo się pochorujesz!
105. Nie żebym narzekała, ale gdybym sama miała znaleźć się na pustyni to chyba wolałabym jednak łóżko a nie wannę. Szczególnie, że później na pustyni pojawia się śnieg. Gdyby jeszcze w tej wannie była gorąca woda to ja rozumiem. Ale nie.
107. Ten klip ma nawet wannę w miniaturce - tyle mniej roboty dla mnie!
Zastanawiam się czy bardzo smutna i zamyślona bohaterka klipu siedzi w bardzo, bardzo gorącej wodzie (ale kurcze nie jest mokra) czy coś w tej wannie się pali.
109. Teraz będę się zastanawiała, jak przy całej mojej uważności, przy sprawdzaniu, czy w teledysku przypadkiem nie ma wanny, pominęłam ten klip, chociaż chyba 4 inne tego zespołu w zestawieniu już się znalazły.
W każdym razie wanna w Baby Baby udowadnia, że może być dobrym miejscem do oglądania telewizji, pod warunkiem, że nie musisz oglądać w niej siebie.
110. Po pierwsze uważam, że w tym teledysku poświęcono wannie zdecydowanie za mało czasu, ale po drugie cieszę się, że członek zespołu a) był w ubraniach, b) nie miał wody, c) szybko z wanny się ulotnił, bo tak starego egzemplarza wanny w klipie jeszcze nie widziałam.
111. Niebyt częsty przypadek, gdy wanna użyta jest w uroczym teledysku. Problem w tym, że kulki w wannie widziałam już 3 albo 4 razy. Chociaż w sumie to wciąż dużo mniej niż smutnych ludzi w wannie/przy wannie/na wannie.
112. Krótka scenka, którą możecie przegapić jeśli nie oglądacie uważnie - 1 wanna, 3 dziewczyny, 100 banknotów. Żartuję, nie wiem ile było banknotów. Ani jak dziewczyny się zmieściły w wannie.
114. Wanny postawione bardzo nieintuicyjnie na środku pustkowi przestały mnie dziwić, ale skoro chłopcy śpiewają o braku powietrza (i o nieoddychaniu - mam wrażenie, że to jest jakaś dziwnie niepokojąca piosenka jednak) to można było już tę wannę wykorzystać lepiej. A może nie. Bo w sumie widzimy jak jeden z członków zespołu się zanurza, ale nie widzimy jak się wynurza. Więc może powinniśmy zacząć się jeszcze bardziej martwić?
115. I w końcu, coś na czyn się znam najlepiej! Wanna smutasowa! I nie tylko, bo wygląda na to, że dziewczyna w teledysku umie z niej naprawdę korzystać! A w świecie music video to bardzo rzadka umiejętność. Ale w ubraniach w tej wannie też ktoś się znajdzie. Widzicie jedna wanna, a tyle można z nią zrobić!
117. Nie jestem pewna, czy wannę z popcornem już widziałam, ale przez tę moją niepewność ten koncept dostaje dodatkowe punkty. Plus mam nadzieję, że popcorn został zneutralizowany w inny sposób niż zjedzenie go przez członów zespołu po zakończeniu nagrywania.
118. Nie wiem skąd ta potrzeba gromadzenia ludzi w małych łazienkach, ale skoro kończy się tak, że raper musi siedzieć na wannie, aby się zmieścić to propsuję.
120. Pan raper z U-KISS jest widać w długoletnim związku z wanną (przynajmniej sześcioletnim), bo w klipie z 2018 też dali mu wannę. Nie żeby przypadkiem w tym czasie nauczył się, jak z niej poprawnie korzystać. Ale przynajmniej do niej wszedł.
121. Miałam poważne trzy minuty trzydzieści cztery sekundy zastanawiania się, czy o miejsce, w którym w tym klipie wsadzone są roślinki to wanna czy nie. Bo wygląda trochę jak akwarium, ale wodę ma tylko tam, gdy kwiatki korzenie.
122. Powrót smutasowej wanny! Jakoś niewiele jej na tej liście na razie, ale zabraknąć nigdy jej nie zabraknie, bo nie wierzę, że nagle reżyserowie przestaną uważać, że wsadzenie osoby w białej koszuli do wanny z wodą to zły pomysł.
(Uwaga! Ten teledysk znany jest z migających i zmieniających się świateł! Nie oglądajcie go, jeśli może Wam to zaszkodzić!)
125. O ile sam koncept mycia jabłek w wannie jest pomysłowy choć prosty, to cały owocowy motyw tego klipu to zupełnie nie moja bajka. Już chyba wolałabym, żeby byli uroczy w jakiś inny sposób.
126. Powinnam zacząć przyznawać punkty za kreatywne wykorzystywanie wanny w teledyskach. Przy czym fakt, że wanna jest w łazience nawet jeśli tyko jest i nie ma udziale w 'fabule' klipu, miałby więcej punktów niż postawienie wanny w rogu pustego pokoju i zrobienie z nią nic.
127. Nie wiem czym wypełniona jest wanna w tym teledysku, ale wizja, że to może być biały brokat w dużych ilościach wydaje mi się przekonująca. Chociaż, co ma wąż z tym wszystkim wspólnego to nie wiem.
129. Trochę udaję, że ta piosenka nie istnieje, dlatego pojawia się ona dopiero teraz. Gdzieś zauważyłam, że klip zawiera w sobie wannę więc go włączyłam.
Minusy: wanna wypełniona jest plastikowymi kulkami. Plusy: wanna jest różowa.
132. Poczyniam założenie: mieszkanie, w którym dzieje się akcja tego teledysku, posiada wannę i pan aktor myjąc zęby i całując panią aktorkę na niej siedzi.
Ogólnie teledyski artystów JYP Entertainment są wybitnie antywannowe. W pierwszym wpisie chciałam poczynić inne założenie: że każdy zespół/artysta ma na swoim koncie przynajmniej jeden klip z wanną w swojej karierze, ale nie mogłam, bo obejrzałam całą wideografię GOT7 i oni nie mają ani jednej wanny i moja teza legła w gruzach.
133. Jak już kiedyś spotkam reżysera teledysków albo jakiegoś innego dyrektora kreatywnego to naprawdę zapytam się, co wanna ma w sobie takiego niesamowitego. Bo ja rozumiem długie kąpiele, kolorowe kule i mnóstwo piany, ale stać to można normalnie, na podłodze, nie trzeba od razu wchodzić do wanny.
134. Tego pana, który potrafi korzystać z wanny znalazłam już na początku mojej wannowej drogi, ale gdy straciłam dysk, straciłam i dane teledysku, bo piosenka nie ma angielskiego tytułu i za nic w świecie nie mogłam jej znaleźć.
139. Podobno najlepszy filmowy straszak to taki, którego nie widzisz, ale wiesz, że tam jest. Nie jestem przekonana czy ta sama zasada ma zastosowanie do wanny - ja wolę żeby było ją jednak widać - ale chyba właśnie tak uważał twórca tego teledysku. Przy czym wanna ma tu nawet pewną rolę.
140. Przeważnie pomijam 'dokumentalne' teledyski, bo zwykle są nudne i nieciekawe, ale zrobiłam mały wyjątek, bo ten nawet pasuje do piosenki. A to naprawdę nie jest oczywiste. Albo nawet jak pasuje to dalej jest nudny.
141. Nie jestem fanką teledysków SHAUNA, zastanawiam się dlaczego nie mają one znaczników z ograniczeniami wiekowymi, bo wydaje mi się, że na koreańskie standardy to są one dość kontrowersyje, ale koleś goni BTS i MONSTA X w liczbie teledysków, w których te wanny ma i z reporterskiego obowiązku nie mogę go pominąć.
143. Trochę nie wiem, co myśleć o tej piosence (bo niechcący obejrzałam ją z napisami i wiem, o czym śpiewają - nie polecam, lepiej nie wiedzieć i chyba nawet nie przekonuje mnie wyjaśnienie, które można przeczytać w komentarzach), natomiast sam element wannowy w klipie potraktowany całkiem poważnie. Tak poważnie, że nie można tego zabawnie skomentować.
144. Ten klip jest tak artystyczny, że pewnym jest, że ta wanna i lampa na środku niczego muszą coś oznaczać, symbolizować i ogólnie pozwalać na głębsze zrozumienie, ale chyba nawet nie chce mi się mieć pomysłu, co to mogłoby być.
145. Wiem, że powinnam pisać o wannach, a w tym klipie pojawia się tylko na moment jest wypełniona jedną z dziewczyn z zespołu i czerwonymi balonikami (zastanawiam się po co oni się kłopotali pompować te balony, czy nie łatwiej byłoby po prostu zebrać walające się po planie róże i je tam włożyć), ale wykorzystam te okazję, aby napisać, jak bardzo nie podoba mi się choreografia tej piosenki. Nie dla wąchania nadgarstków w tańcu!
148.Ten teledysk ma ciekawą formę, trochę dokumentalny charakter. A wanna jest i początkowo myślałam, że to nic specjalnego, ale z jakiegoś niewytłumaczalnego powodu wydaje mi się sama jej obecność jakoś istotna.
149. A tu znów, wanna, która na pewno jest, ale jej nie widać!
PS Jestem zaskoczona, jak przyjemną melodię ma ta piosenka, a jak oglądanie teledysku i przeczytanie jej słów, sprawia, że człowiekowi nie jest tak komfortowo, bo w skrócie to piosenka o bardzo toksycznej relacji.
150. Tu mamy małe oszustwo. I to nie z mojej strony. To taki koncept filmu prologu i filmu teledysku. Problem jest taki, że w prologu, który jest integralną częścią klipu wanna jest, a w klipie wanny jako tako nie ma.
Nie żebym nie była troszkę rozczarowana.
Także teaser macie poniżej, a sam teledysk linkuję - DEAN - dayfly
Zacznę od tego, że oglądam Dororo i jestem nawet na bieżąco i gdy tylko się skończy na pewno będzie oddzielny tekst o tym anime. Oczywiście śledzę też Attack on Titan, które powróciło dokładnie wczoraj, ale z każdym kolejnym sezonem mam coraz mniejszą ochotę pisać o tym anime, ale może po zakończeniu drugiej części sezonu trzeciego jakoś się zmuszę.
Bungou Stray Dogs 3
Moi ukochani detektywi powrócili. I na moje szczęście naprawdę lubię Dazaia, bo gdyby ktoś przypadkiem wolał inne postaci to miałby problem. Chociaż miałby ten problem już dużo wcześniej, bo nie można się nie zgodzić ze stwierdzeniem, iż to właśnie Dazai jest bohaterem, wokół którego wszystko się kręci. A teraz kręci się w jeszcze większej przeszłości niż wcześniej. Te retrospekcje z braku lepszego określenia trochę mnie już irytują, a jednocześnie uwielbiam to anime, wydaje się, że fandom detektywów jest całkiem zadowolony, że jest więcej Chuuy i samą fabułą ostatecznie zapewne też się nie zawiedziemy. Bo zwiastun pokazywał, że do współczesności powrócimy.
Status: zawsze w moim sercu
Fairy Gone
Wróżkowi żołnierze to być może nie jest koncept, który brzmi i wygląda zbyt poważnie, ale to nie jest anime typu magiczne dziewczynki. Sama byłam zdziwiona, jak poważnie on się traktuje - co szczególnie widać po openingu.
Pierwszy odcinek jest średnio porywający - to znaczy dużo się dzieje, ale mało się wyjaśnia, więc patrzy się na ekran i zamiast czerpać przyjemność z oglądania, próbuje się w ogóle zrozumieć, co się ogląda. I człowiek zastanawia się, czy aby na pewno kolejne odcinki będą na tyle ciekawe, aby poświęcić im czas. Ogólna koncepcja "wróżek" to możliwość przywoływania "wróżki", takiego a'la bardzo potężnego ducha, żeby walczył za ciebie. Możliwość takiego przywoływania jest ogólnie nielegalna, odkąd skończyła się wojna i już nie ma potrzeby istnienia dla wróżkowych żołnierzy. Także po wojnie jesteś albo nielegalny, albo pracujesz dla rządu.
Obejrzałam drugi odcinek, ale męczyłam się bardzo - znów się dużo dzieje, ale widzowie nie wiedzą dlaczego i nic ich to nie obchodzi. Biją się, używają tych wróżek, ale jest to tak niesamowicie nudne i bez sensu, że nawet gdybym chciała, nie zaczęłabym się tym przejmować. A do tego nie jest to anime szczególnie ładne czy niesamowicie zanimowane. Ma lepsze momenty, ale kontrast pomiędzy lepszymi momentami a słabszymi momentami bardzo razi i nie robi dobrego efektu.
Być może powinnam dać temu anime szansę, mając nadzieję na to, że postaci zaczną być ciekawe, ale nie mam czasu się męczyć.
Status: than you, next
Demon Slayer: Kimetsu no Yaiba
Po pierwsze, to anime jest dużo ładniejsze i tysiąc razy lepiej zanimowane niż Fairy Gone. Po drugie, nie ma w nim niepotrzebnych komplikacji. Po trzecie, dowiadujemy się o postaciach na tyle dużo, że bardzo szybko zaczyna nas interesować, co z nimi będzie dalej.
Poza tym w tym anime jest dużo krwi, ale jednocześnie już drugi odcinek jest całkiem zabawny. A Nezuko, czyli demoniczna siostra Tanjiro, wymiata zdecydowanie bardziej niż bohater. Ogólnie powyższy obrazek całkiem nieźle pokazuje ogólny klimat tego anime: widzimy na nim głowę, do której demon zdążył już sobie wyhodować ręce, którą chwilę wcześniej oddzieliła jednym kopnięciem Nezuko, a która to głowa żartuje teraz o splątanych włosach.
Przy czym już po pierwszy odcinku było widać, że to będzie anime o drodze, jaką będzie musiał przejść nasz bohater, bo na razie nie jest zbyt bohaterski, na razie jest za słaby i za wolny, a świat jest dla niego raczej okrutny niż pomocny. Niebyt to odkrywcza linia rozwoju postaci, ale mam wrażenie, że nawet jeśli to anime nie pokaże niczego nowego, to może pokazać te wątki i motywy, które znamy w ciekawych, być może zaskakujących aranżacjach. Nie wiem, czy nie jest odrobinę zbyt dramatyczne, momentami rozhisteryzowane, ale i tak jest nieźle.
Status: mam nadzieję, że będę miała czas oglądać
Mayonaka no Occult Koumuin
W skrócie: trochę nie mam czasu, żeby oglądać teraz to anime, bo nie jest ani na tyle poważne, ani wciągające, ani zabawne, aby było tego warte, ale miało w pierwszym odcinku historię ze zwaśnionymi aniołami i tengu, którzy nie popierali związku pomiędzy przedstawicielami swoich ras, a nasz główny bohater, w przeciwieństwie do swoich kolegów z pracy, rozumie co magiczne istoty mówią, więc może, jeśli nie zapomnę, to kiedyś to anime zobaczę do końca. Ogólnie wygląda na sympatyczne anime, ale nie zapowiada się nic szczególnego.
Status: przyszłość maluje się w kolorowych barwach (o ile nie zapomnę)
A Wy co oglądacie w tym sezonie?
Plus: czy słyszeliście, że są plany i zapowiedzi, że Crunchyroll wejdzie oficjalnie do Polski?
Hello!
Dziś takie powiedzmy trochę zabawne (ale nie wszystkie) spoilerowe uwagi do Avengers: Endgame.
1. Napiszę to chyba po raz piąty lub siódmy i na dodatek nie odnosi się do do samego filmu, ale za każdym razem jak widzę tytuł Endgame to zaczyna chodzić mi po głowie piosenka Taylor Swift. Za każdym. Widziałam tytuły recenzji innych ludzi albo czytałam je recenzje i za ścieżkę dźwiękową robiła mi ta piosenka.
I wanna be your...
Ktoś to zrobił, niestety nie wiem kto <3
2. Kapitan Marvel ma o jakieś tysiąc razy mniejszą rolę w tym filmie niż wszyscy się spodziewali (jeśli założymy, że wszyscy to ja).
Znaczy w sumie to ja nie wiem, czy ona w ogóle ma rolę, bo jest trochę na jego początku i trochę na jego końcu. Ogólnie to ta postać w tym filmie rozczarowała mnie najbardziej.
Ale wróć, wiem co ma. Super włosy.
3. Kapitan Ameryka jest godny! I walczy młotem Thora.
4. Bo Thor ma dwa młoty.
5. Oraz brzuch piwny, bo chyba ktoś desperacko potrzebował, czegoś zabawnego w tym filmie i najwyraźniej podchmielony Thor był tym kimś. Ogólnie - ten film nie jest tak zabawny, jak bywały zabawne filmy Marvela, nawet nie wiem, czy humoru nie ma w nim najmniej.
6. Pomysł na maraton przed Endgame to nie jest chybiony pomysł, ale może sprawdzić się też już po obejrzeniu. Ale jeśli ktoś nie był w kinie i to czyta - polecałabym obejrzenie przynajmniej pierwszych Avengersów oraz Strażników Galaktyki. Oraz Civil War. To chyba takie minimum, a przyda się, aby więcej czerpać z seansu.
7. Kapitan Ameryka dostaje najlepsze i najładniejsze zakończenie jakie mógł dostać. I tak kończy się też cały film. Kurczę , gdyby tylko Pierwsze stracie było tym najpierwszym filmem MCU to bardziej idealnie już by się nie dało.
8. Nie wiem, czy Iron Man/Tony Stark dostał takie zakończenie jakie powinien, ale jednocześnie mam wrażenie, że to co powiedziała Pepper o odpoczywaniu należało mu się od zakończenia pierwszych Avengers. I w kontekście tego filmu i tego, co działo się z nim w następnych to może jest odpowiednie zakończenie. Chociaż nie wiem, czy nie szkoda mi jednak Spider-mana, bo mieli jednak dla siebie mało czasu. To w takim superbohaterskim kontekście. Bo mam wrażenie, że Pepper poradzi sobie ze wszystkim lepiej niż my wszyscy razem wzięci.
9. Film jest długi, ale się tego prawie nie czuje. Prawie. Plus ten film spokojnie mógłby być dłuższy, ale nie musi. Bo nie trzeba już poznawać postaci i tłumaczyć widzowi, że ma mu na nich zależeć. Gdyby nie zależało, to nie siedziałby w kinie.
(Chociaż obok mnie siedział pan, który widział Infinity War a wraz z nim pani, która Infinity War nie widziała - więc można)
10. Trochę zapomniałam o tym napisać, a trochę fakt, że na końcu tego filmu jest wielka bitwa i bohaterowie, którzy zniknęli robią za deux ex machina może być dla niektórych spoilerem, w każdym razie wielka bitwa jest o wiele, wiele większą bitwą niż ta, która była w Infinity War i jest super ekstra.
11. Dalej nie wiem co myśleć o Hulku. Albo o Brusie Bannerze. Albo o tym jak Bruce Banner rozwiązał problem Hulka. Bo raczej nie w drugą stronę. W każdym razie plakat kłamie.
12. Szkoda mi Karren Gillian. Mam wrażenie, że ze wszystkich postaci Nebula jest najmniej doceniania, a ze wszystkich aktorów Karren najmniej rozpoznawalna (ciekawe czemu) i występowanie w filmach Marvela nie za wiele jej dało. Nebula w tym filmie zdecydowanie jest ciekawą postacią, aczkolwiek mam trochę problem z całym wątkiem, który jest obudowany na fakcie, że jej wersja z przeszłości ma wizje przyszłości.
13. Tak, bohaterowie podróżują w czasie, ale jest to chyba trochę inne podróżowanie, przy czym zaznaczę o wiele, wiele sensowniejsze niż niektóre te pomysły fanów, które czytałam, niż się spodziewałam. A że będę podróżować w czasie byłam pewna od zakończenia Infinity War.
14. Wysłanie Clinta i Nataszy w tym filmie na wspólną misję, jakąkolwiek, mogło się skończyć tylko w jeden sposób i naprawdę nie musieli być wysyłani po kamień dusz. To była najbardziej przewidywalna scena w całym filmie i byłam na nią trochę zła, bo nie wierzę, że ktoś, gdy wiedział już co się święci, sądził, że to Clint zginie. A jednocześnie to są najbardziej dynamiczne sceny kończące wątek danej postaci w całym filmie i bardzo emocjonujące, bo zasadniczo nie można było zestawić Nat z nikim innym, bo nikt poza nim nie wie, co stało się w Budapeszcie. Mam poczucie, że przy całej oczywistości tej sceny, inaczej nie się nie dało.
Teraz musimy dostać film o tym co się stało w Budapeszcie.
15. Scena w windzie! Moje serce kochające Zimowego Żołnierza i interesujące się komiksami tylko, gdy coś dziwnego się w nich działo - tak uwielbiam tę scenę, plus siedząc już w spoilerach doszłam do wniosku, że jednak dołączenie Zimowego Żołnierza do listy pilnych filmów do obejrzenia przed Endgame to też jest dobry pomysł. Tak ogólnie to jest film Kapitana Ameryki. I nawiązań do całego dotychczasowego MCU. Każdy znajdzie nawiązanie dla siebie.
16. Mam taką teorię, że ten serial o Lokim, co ma być, to może być o momencie, gdy on zwinął im tesseract w przeszłości.
17. Ogólnie popieram powrót do czasów z pierwszych Avengers i zrobienie całego MCU od tamtego momentu od nowa.
18. Jeszcze na moment do Thora - to jest bardzo dziwny wątek i raczej mi się nie podobał.
19. Dzięki Thanosowi mamy znów bitwę na koniec, ale chyba nie lubię tego, jak to się stało, że on sam pojawił się w zakończeniu.
20. W filmie jest Tilda Swinton: wyjaśnia jak działają podróże w czasie, a to jak zmienia się jej wyraz twarzy i całe podejście do Bannera, gdy ten mówi, że Strange oddał Thanosowi kamień z własnej woli to jest aktorski ułamek sekundy geniuszu.
Assemble!
Planuję iść na ten film jeszcze raz, koło 9 maja, ale obawiam się, że wyleję tonę łez. W Gdańsku się jakoś trzymałam mniej więcej, ale w moim kinie będę zapewne ryczeć jak bóbr. W sumie to szukając gifów robiło mi już tak bardzo smutno. Jak ktoś już widział film i teraz widzi, co powiedziała Pepeer to nie ma szans, aby się nie rozkleił.
Ale muszę ten film zobaczyć jeszcze raz, inaczej się nie da. Istnieje szansa, że będzie jeszcze jeden wpis.