Hello!
Ostatni tydzień przed świętami i pierwszy tydzień po świętach upłyną mi pod znakiem matur. I przypuszczam, że wszystkim maturzystom podobnie. Najpierw cały tydzień pisania, później 3 dni omawiania. Najważniejsze zdałam matmę. Wynik wolę pominąć wymownym milczeniem, ale liczę, że do maja się douczę. Najlepiej poszedł mi angielski, a to bardzo ważna wiadomość, bo go najbardziej potrzebuję na studia. Z podstawowego polskiego jestem dość zadowolona, chociaż trzeba przyznać, że ludzie, którzy układali matury są chyba dość złośliwi. I pod względem tekstów do czytania, a szczególnie tego drugiego, jak i wiersza, który interpretowałam. Bo temat rozprawki był całkiem przyzwoity. Trochę gorzej z rozszerzeniem, ale jak tylko wyszłam to wiedziałam, że napisałam wypracowanie w trochę innym kierunku niż wymaga tego ode mnie klucz. Chociaż jako z tekstu jestem bardzo zadowolona, naprawdę podoba mi się to co tam napisałam. I historia. Tylko z tego przedmioty sprawdziłam odpowiedzi i wynikało z nich, że poszło mi całkiem dobrze. Ale koniec końców miałam niezbyt dużo punktów, choć i tak najwięcej w klasie. Z czego z rozprawki straciłam punkty z prostego względu, że moja pani od historii jakoś nie może się zebrać, żeby nam wytłumaczyć jak je dobrze napisać. Inne straty punktów wynikały z tego, że nie rozumiałam zadania. A to natomiast z faktu iż na przykładowej maturze czy na sprawdzianach czy w ćwiczeniach, które mają być teoretycznie podporządkowane pod nową maturę nie pojawiały się typy zadań, które były na próbnej. Głównie chodzi o rzeczy typu porównywanie źródeł, wyciąganie wniosków (prawda, że nie brzmi strasznie? a jest), ale bardziej o zajmowanie i uzasadnianie stanowiska. Niby nie brzmi strasznie, ale jak zajmiesz dobre stanowisko, uzasadnisz dobrze na podstawie jednego źródła, a źle lub wcale na podstawie drugiego, masz 0 punktów. Co jest generalnie bardzo dziwne. Pani od historii na przeanalizowanie matur poświęciła 2 godziny, może pomoże.
Podsumowując mogło być dużo lepiej, ale nie jest tak najgorzej. A cały tekst napisałam żeby sobie ponarzekać i po wkurzać się na zadania z matury z historii.
Liczę na odzew maturzystów, pochwalcie się jak Wam poszło, M
PS. Powoli zamieniam się w blogerkę książkową. Postanowiłam zaszaleć i biorę udział w wyzwaniu "Czytam literaturę angielską". Więcej informacji na górze, obok 100 BBC.
Hello!
Podobnie jak w poprzednim roku śpiewałyśmy przy ostatniej scence Orszaku Trzech Króli czyli złożeniu darów. Oczywiście kolędy. Ale w tym roku fotografowie wyjątkowo poskąpili nam swojej uwagi i znalazłam aż jedno zdjęcie. Słychać nas też trochę na nagraniu, ale akurat tę kolędę śpiewała solistka.
Film i zdjęcie tu
Niech Was nie zmyli Słońce, które skutecznie utrudniało nam śpiewanie, był potworny mróz.
Hello!
W czwartek zrobiłam podsumowanie 2014 roku, a na dziś przygotowałam coś czemu dokładnie odpowiada opis znajdujący się w tytule. Podobnie jak obrazki towarzyszące notce podsumowującej (i tej również), są to głównie rzeczy, które gromadziłam cały rok z zamiarem napisania na ich temat notki, ale jakoś nigdy mi to nie wyszło, a także nie pasowały aby podłączyć je pod coś innego. Ewentualnie zwyczajnie o nich zapomniałam.Uznałam, że zbiorę je wszystkie w jedną wspólna notkę. A w sumie nie ma tego dużo więc dokładam kilka słów o książkach i planach na 2015.
Tu brytyjscy aktorzy i aktorka z okazji Narodowego Dnia Poezji czytają wiersze. Warto posłuchać, zdecydowanie. Tu aktorzy grający w serialu "Doctor Who" czytają bajki na dobranoc. Tu możecie znaleźć odcinek "Doctora Who" jaki miał premierę w dniu waszych urodzin, albo generalnie w jakimś wymyślonym przez siebie dniu, albo najbliżej danej daty.
Jeśli lubicie zarówno "Doctora Who" jak i "Upiora w operze" to tu możecie znaleźć ciekawe połączenie tych dwóch światów.
W internecie można natknąć się na dziwne rzeczy i to bardzo łatwo, oto jedna z nich. Doctorzy w wersji My Little Pony. Tu możecie znaleźć test: jaką osobą z renesansu jesteście. Mi wyszło, że jestem Szekspirem.
Naprawdę dobry filmik o filmach 2014 roku możecie obejrzeć tu.
A to znalazł mój brat. Piosenka dotycząca postaci z książek "Kłamca".
Jak widać większość dotyczy "Doctora Who", nie jest to działanie celowe tak wyszło.
W 2014 roku przeczytałam 60 książek. Nie wiem czy to dużo czy mało, ale biorąc pod uwagę różne czynniki jest to chyba dość przyzwoity wynik. Najbardziej duma jestem z uzupełnienia pewnych braków w moich lekturach, a także przeczytania książek na których mi bardzo zależało, jak na przykład "Władca Pierścieni", "Wielki Gatsby", "Portret Doriana Greya", "Dziwne losy Jane Eyre", "Notre Dame de Paris", "Anna Karenina", "Pachnidło". Ale jeśli miałabym wybrać moją ulubioną to zdecydowanie jest to "Atlas chmur" i seria o Kłamcy. Piszę to wszystko dlatego, że dodałam na górze nową stronę 100 BBC, gdzie znajduje się osławiona lista książek, które trzeba przeczytać. Zachęcam do zajrzenia, bo tam wszystko dokładniej wyjaśniam.
Ostatnia rzecz: plany na 2015 rok. Blogowe. Chciałabym do końca lutego zamknąć Zimę z Hannibalem, a w marcu i kwietniu wykorzystać bloga do nauki do matury w nowej serii z roboczą nazwą motywy do matury. Już mam pomysł jak to zorganizować i przedstawić. A moje najdłuższe wakacje w życiu mam zamiar poświęcić postaci Sherlocka Holmesa.
Książki o Hannibalu z
każdą kolejną robią się coraz lepsze. I lepiej się je czyta, są
ciekawsze, a ta ma powalająca zakończenie, choć nie zaczyna się
zbyt optymistycznie.
Przykro się robiło,
gdy czytało się o zamknięciu Akademii, a było mi nawet szkoda
szpitala psychiatrycznego. Chilton gdzieś się zapodział po
niemiłym wypadku z końca „Milczenia owiec”. Kłopoty sekcji
behawioralnej to też niezbyt dobra wiadomość.
Harris ma niesamowitą
zdolność do kreowania psychopatów. A najlepszym tego przykładem
nie jest wcale Hannibal, tylko drugoplanowi zbrodniarze. Którzy, na
przykład, porównują planowanie zbrodni do komponowania utworu
muzycznego. Jak od poprzednich książek, od tej również bije
niesamowita elegancja. Ale najczęściej w połączeniu właśnie z
okrucieństwem, jak na przykładzie powyżej. A jeśli do tego dodać
scenerię Florencji to ja to kupuję. (Chociaż się tego po sobie
nie spodziewałam.)
Czasami czytając
miałam wrażenie, że prawie wszyscy bohaterowie, biorą udział w
konkursie „Kto jest większym psycholem?”. W”Hannibalu” chyba
nie ma ani jednej w pełni zdrowej na umyśle postaci. Na pierwszy
plan wysuwa się rodzeństwo W. Nie należało do przyjemności
czytanie fragmentów, w których występowali. Choć Margot do
pewnego momentu była nawet znośna w przeciwieństwie do jej brata,
który nie tylko wyglądał strasznie, ale i miał straszny umysł.
„Przeznaczamy na
decyzję jakiś moment w czasie, żeby uczynić wydarzenie, będące
ukoronowaniem racjonalnego i świadomego procesu myślenia. Ale
decyzje powstają ze zwichrowanych uczuć. Często są składnikami
nie sumą”
W „Hannibalu” nawet
Clarice nie jest już taka irytująca. Zaryzykuję stwierdzenie, że
dorosła. Dalej miałam wrażenie, że dotknięta jest znieczulicą i
ona sama nie bardzo chciała to wrażenie zmienić, ale jednocześnie
decyzje, które podejmowała były racjonalne i niepozbawione sensu, a
takich prawnie nie podejmowała w „Milczeniu owiec”. Choć i ten
rozsądny obraz zaburza kilka ostatnich rozdziałów. Bo to co potem
robiła i na co się zdecydowała, wykracza poza moją zdolność
pojmowania rzeczy. A jeszcze gorsze, że naszej głównej bohaterki
chyba również.
Patrząc na tę i dwie
pozostałe książki widać w jak wyraźną całość się układają.
I przy takim spojrzeniu to „Hannibal” wypada najlepiej. Jeśli
potraktować książkę jako finał całej tej historii to lepszego
chyba nie mogliśmy dostać. Chociaż jak poprzednie części rozwija
się powoli, choć ma nad nimi przewagę, bo cześć akcji dzieje się
we Florencji, to oczekiwanie na kulminację i wyjaśnienie jest
najlepiej zwieńczone. A do tego nie dość, że zaskakujące to
wręcz oszałamiające. A po początkowych
rozdziałach się tego nie spodziewałam. Czytając, cały czas
miałam wrażenie, że jestem przed wydarzeniami i wielu rzeczy się
domyślałam.
Jednak dla mnie
najważniejsze były informacje o przeszłości Lectera, które w
końcu dostajemy. Niewielką ilość, ale zawsze. Ponieważ ja byłam
zaznajomiona z historią od jej początku, tzn. od filmu „Hannibal.
Po drugiej stronie maski”, wspomnienia o przeszłości mogłam sobie
niekiedy dopasować do tego co widziałam w filmie. I sam Hannibal
szukał sposobu na poukładanie swojej przeszłości. Chyba mu się
udało, bo jego przyszłość, jak by nie było rysuje się w
kolorowych barwach.
Obrazki użyte w dzisiejszej notce oraz inne można znaleźć na moim tumblrze.
Hello!
Tytuł posta jest nieporozumieniem, ja nie umiem nic zrobić w skrócie czy krótko, nawet jak zrobię sobie takie założenie. Dlatego z góry uprzedzam. Oczywiście mnie też nie ominie jakieś podsumowanie. Ale postanowiłam zrobić to wybierając po jednym, może dwóch postach, bądź serii postów z całego roku, z których jestem szczególnie duma, albo które podobały się osobom tu zaglądającym, żeby je przypomnieć.A przy okazji mam możliwość wykorzystania różnych obrazków i gifów, które zbieram, ale jakoś nigdy nie pasują do tego co piszę.
Styczeń. W sumie, aż 10 notek, ale jak sobie przypomniałam to ze względu na przygotowania do Olimpiady. A mi się wydawało, że to było już bardzo dawno temu. Tu notka o Wielkiej Orkiestrze Świątecznej Pomocy. Tylko i wyłącznie dlatego, że widać jakie krótkie mam włosy. A tu prezent jaki zrobiłam Zebrze na Boże Narodzenie, czyli wyszyta Zebra.
Luty. Również 10 notek. Ale tematycznie, przynajmniej teraz na to patrząc dużo ciekawsze niż styczniowe.
W związku z tym wybrałam 3 notki. W tej narzekam na brak umiejętności odczytywania znaków drogowych, potem z tego powstał całkiem udany felieton na język polski. Znalazłam też moment, w którym zainteresowałam się Hannibalem, bo w autobusie widziałam fragment "Po drugiej stronie maski". Było to na wycieczce w Opinogórze. I kilka słów o jednym z moich ulubionych filmów, czyli o "Atlasie chmur".
Marzec. Znów wybrałam 3, po prostu inaczej się nie dało. Ostrzegałam, że słowo skrót to wielkie nadużycie. Moim zachwytom nad wszystkim co związane z teatrem nie ma końca, a jeśli do tego dodać muzykę to niczego więcej mi do życia nie potrzeba. Ale musicale! to takie małe spełnienie marzeń. Moja miłość do herbaty obawia się o tu. I nic w tej materii się nie zmieniło. Po obejrzeniu filmu, szybko nadrobiłam książkę i przygotowałam wybór cytatów z "Atlasu chmur".
Kwiecień. Kto by się spodziewał, że będą 3 linki? Zaczynamy od wyszywanej flagi Wielkiej Brytanii. Następnie notka, która nie wzbudziła zbyt dużego zainteresowania, ale jestem pewna, że temat inspiracji kiedyś tu jeszcze powróci. I ostatnia z kwietnia, ciekawa rozmowa na temat lenistwa. Zapomniałam, że tu jest, a nieźle się uśmiałam jak ją przeczytałam.
Maj. Udało mi się odnaleźć animowany film mojego dzieciństwa. Jeszcze go od tamtej pory nie obejrzałam ponownie, ciągle mnie przeraża.Mowa o Metropolis. Ciekawszą rzeczą, która wydarzyła się w maju był mój udział w audycji radiowej. Bardzo się cieszę, że się zgłosiłyśmy. O tym jak bardzo to przeżywałam można przeczytać tu. Kilka zdjęć na zakończenie maja zamieściłam w tym miejscu. A, że wyjątkowo mi się podobają, znalazły swoje miejsce w podsumowaniu.
Czerwiec. Znów niechcący zwiększam ilość notek, do których będę się odnosić. Ale najwyraźniej czerwiec był moim dobrym miesiącem. Krótką relację z wycieczki do Warszawy możecie przeczytać tu. Oczywiście piszę o tym głównie dlatego, że byliśmy w teatrze. W książkach o Kłamcy też zakochałam się w czerwcu. Objawem mojej innej fanowskiej miłości jest recenzja "Przeszłości która nadejdzie". A kolejnej, choć nie do końca mojej, jest urodzinowy Sherlock Holmes dla Koleżanki z ławki.
Lipiec. W tym miesiącu napisałam aż 16 notek. Najbardziej jestem dumna z tych o Doctorze Who, bo właśnie w lipcu rozpoczęłam cykl wakacyjnych notek o serialu. Z innych wakacyjnych rzeczy, byłam na koloniach w górach i oczywiście nad Morskim Okiem. To chyba najbardziej fotogeniczne miejsce jakie odwiedziłam. W lipcu przeczytałam też "Niezbędnik obserwatorów gwiazd" i tu możecie przeczytać recenzję tej książki.
Sierpień. Skończyłam wyszywać obrazek na podstawie Gwiaździstej nocy i jestem z efektu bardzo zadowolona. Nie żebym lubiła się chwalić, ale na 18, która co prawda była w lipcu, dostałam najlepsze, najcudowniejsze i najidealniejsze prezenty w życiu. Moja miłość do bajek ujawnia się po raz kolejny w recenzji drugiej części bajki "Jak wytresować smoka". A tu kilka zdjęć z Main Tower czyli początek fotorelacji z mojego pobytu we Frankfurcie.
Wrzesień. Na początku roku szkolnego byłam załamana wyborem studiów i tu daję upust moim obawom. Natomiast tu piszę o teatralnym festiwalu jaki miał miejsce w moim mieście. Dobrze, że mam gdzie gromadzić tego typu wspomnienia. Jednym z najpiękniejszych zabytków Frankfurtu jest Alte Oper. We wrześniu zostałam też porwana do kolejnego fandomu i tu znajduje się recenzja pierwszego sezonu "Dawno, dawno temu:.
Październik. Były to głównie przygotowania do konkursu chórów w Bydgoszczy. Efekty można obejrzeć tu. A poza tym recenzja jedno z najlepszych filmów, jakie oglądałam w tym roku czyli "Bogowie". A także wyraz mojej miłości do Anglii i kilka słów o genialnej książce, po której od razu chce się wsiąść w samolot i lecieć, sprawdzić czy to o czym pisze autorka to prawda. Piszę o "Przejrzeć Anglików".
Listopad. Lektury nie muszą być z góry uważane jako złe książki. "Mistrzem i Małgorzatą" byłam zachwycona. I w sumie cały czas jestem. Natomiast tu pokazuję jak można połączyć pasję do zagadek i samolotów, czyli pisze o programie "Katastrofa w przestworzach". Na film "Interstellar" wybrałam się, żeby mieć o czym rozmawiać z Koleżanką z ławki. W notce, coś co ma zamiar uchodzić za recenzję.
Grudzień. Najbardziej duma jestem z rozpoczęcia cyklu Zima z Hannibalem. Przy okazji zobaczyłam, że link z obrazka nie działa tak jak powinien, ale już chyba to naprawiłam. Całkiem podoba mi się także prawie recenzja "Strażników Galaktyki" . A szczególnie zdjęcia jakie tam są. I jeszcze dwa objawy moich fanowskich miłości. Pierwszy to wybór cytatów z książki "Kłamca 2,5", a link do poprzedniej zbiorowej recenzji 4 pozostałych jest w czerwcu. Drugi to wyszyte prezenty dla Bliźniaczek i Koleżanki z ławki. Chyba muszę się zabrać i sobie taki zrobić, tak mi się podobają.
To inna wersja nowego nagłówka na bloga, jest jeszcze jedna w podobnie fanowskim stylu, ale gdzieś mi zaginęła. Oczywiście autorstwa K.
Nie często udaje mi się znaleźć w internecie, szczególnie na yt, coć naprawdę interesującego i do tego ładnego. Dlatego jestem taka duma, że znalazłam ten filmik ^^ Nie mogłam się powstrzymać i musiałam, go tu pokazać jeszcze raz.
Całkiem jestem zadowolona z tej pisaniny, miło było sobie przypomnieć niektóre rzeczy. Próbowałam znaleźć moment metamorfozy bloga, bo zaszła ona wyraźnie. Głównym tego objawem było pojawiające się recenzje, a za taką pierwszą można uznać "Przeszłość, która nadejdzie", a tendencja wzrostowa rozpoczęła się w wakacje, przy okazji pisania o Doctorze Who. Dzięki Koleżance z ławki zmienił się też wygląd bloga, bo zrobiła mi prześliczny nagłówek.
Szczęśliwego Nowego Roku i Spełnienia Wszystkich Marzeń, M
Hello!
Tegoroczna świąteczna atmosfera utrzymuje się w mnie wyjątkowo długo. Może przez rodzinne plany na Sylwestra, ale na pewno też ze względu na to, że dopiero wczoraj udało mi się obejrzeć świąteczny odcinek Doctora Who. Ale recenzowanie jednego odcinka to trochę zbyt ambitne zadanie, tym bardziej, że nie był on powalający; Dlatego przedstawiam Wam spis myśli, dygresji i odczuć, które towarzyszyły mi podczas oglądania. Takie coś ma chyba nawet swoją nazwę, a ja mam tony kartek zapisanych, a korzystam z nich podczas pisania recenzji, głównie seriali.
Jakby nie było ciekawszego miejsca do rozbicia się niż dach Clary. Nie żebym jej nie lubiła czy coś.
Przyznali się, że oboje skłamali w ostatnim odcinku. Nie było innego wyjścia. A jak się okłamywali to było to wzruszające.
Danny? Nie, proszę. Chociaż może to i urocze.
Jak to się mówi- zbyt piękne, aby było prawdziwe.
Tablice <3
Jeśli pyta się o coś ludzi, a odpowiedź brzmi: "to długa historia" to zdecydowanie jest niepokojące.
Clara jest samolubna, a Doctor za dobry. Ale Danny zaskakuje.
A Clara znów musi się z nim pożegnać, to prawie wzruszające.
Incepcja?
Zabawy typu otwórz książkę na tej stronie a pierwsze słowo opisuje twoje życie, nigdy mi się nie podobały. Jak widać słusznie.
Powinno być w Doctorze więcej postaci typu Mikołaja, jest fantastyczny
Święty bohaterem dnia! Znowu.
O dziwo Clara i Doctor w saniach Mikołaja wyjątkowo ładnie wyglądają.
Stara Clara, szok.
Nie, nie, nie korony, nie. To jest Dziesiątego Doctora!
Ufff.. to znów tylko sen.
Cóż liczyłam, że to jednak będzie ostatni odcinek Clary.
Odcinek jest bardzo średni. Liczyłam na coś bardziej wow. I, że pozbędą się Clary, która pod koniec tego odcinka była wybitnie wręcz irytująca. Senni kosmici nie byli zbyt przerażający. A całość to było trochę połączenie Listen i Time Heist, ale wyszło blado. Generalnie cały odcinek ukradł sobie święty Mikołaj, był fantastyczny i jego obecność to jedyny powód, aby ten odcinek obejrzeć.
Hello!
Kontynuujemy podróż w świat Hannibala Lectera tym razem w książce "Milczenie owiec".
Główna bohaterka (Clarice Starling) nie budzi głębszych uczuć. Ani sympatii, ani szczególnej antypatii. Może dlatego, że niekiedy wydaje się, jakby sama nic nie czuła. Jest ona sfrustrowaną postacią, której wydaje się, że jest ważna. Do tego niczym szczególnym się nie wyróżnia i książka to dość często podkreśla. Ale to właśnie ją wybrano, aby spotkała się z Lecterem. Dość trudno utożsamić się z Clarice. Całą książkę ma się wrażenie, że uczestniczymy we wszystkim z boku, akcja nas nie wciąga. Wszystkie odniesienia do przeszłości bohaterki czy sugestie, tego co ona czuje, nie dodają jej wcale charakteru. Z jednej strony autor chciał chyba pokazać, że taką Clarice mógłby być każdy, a z drugiej jest to jednak postać mało realistyczna.
Za to doktor Lecter jest dużo bardziej realistycznie wykreowany niż Clarice. Może dlatego, że jak wspominałam, pomimo pisania o jej uczuciach jej się nie czuje. Natomiast Hannibal zachwyca. Błyskotliwością, chytrością. Przeraża oczywiście też, jak że by inaczej. Ale właśnie o to chodzi, on wywołuje jakieś uczucia. Bo to czy sam coś czuje to już inna sprawa. On się lubi bawić.
W sumie przez 3/4 książki jedynymi ciekawszymi momentami są spotkania z Lecterem, oraz podążanie za tym co on mówi. Prawie wszystko co policja czy FBI chce zrobić samodzielnie niezbyt dobrze im wychodzi. Późniejsze zamieszanie też oczywiście jest spowodowane Hannibalem. I znów dlatego, że policja nie mogła sobie poradzić. Ta bezradność służb jest dość zaskakująca i niepokojąca, ale to nie główny temat książki, choć z drugiej strony, może to celowe. Wracając do samej książki, nie chce napisać, że 3/4 jest w zasadzie nudne i jedynie doktor Lecter zapewnia nam rozrywkę. I robi to nawet siedząc za kratkami.
W Milczeniu owiec dostajemy za to lepszą zagadkę niż w Czerwonym smoku. A przynajmniej bliżej przyglądamy się jej rozwiązywaniu. Do tego dodajmy ambicje Hannibala, aby pomóc w rozwiązywaniu, czytaj dobrze się bawić i zagrać paru osobom na nosie i śledztwo od razu jest bardziej skomplikowane. Albo zabawniejsze, zależy jak na to spojrzeć. A zagadka się rozwiązała, bo dla Hannibala nie była zagadką, a on postanowił pomóc głównej bohaterce.
A morderca, podobnie jak w Czerwonym smoku, to nie jest jakiś tam sobie zwykły przestępca. Choć mamy dużo mniej rozdziałów, w których jest opisany, to jego postać jest niezwykle interesująca. Ale dlaczego napisać nie mogę, bo to jeden z najważniejszych tropów śledztwa. Sama jednak kreacja i pomysł na zbrodnie jest niezwykle oryginalny. A postać zasługuje na jakieś dogłębne padania psychologiczne.
Znów powtarza się schemat, że cała akcja rozgrywa się pod koniec książki. Wszystkie tragiczne wydarzenia, rozwiązanie zagadki. wręcz zostajemy z jeszcze większą. A nawet sam sposób trafienia do mordercy też był dość ciekawy. A nawet zabawny.
Na szczególną uwagę zasługuje Jack. Z nim najprościej się utożsamić. Autor daje nam też, niewielki, ale zawsze wgląd, w jego życie prywatne. A nie jest ono usłane różami. Jednak temu jesteśmy jednak w stanie uwierzyć, że to postać z krwi i kości. Do tego jest zwyczajnie najsympatyczniejszy. A, że czytelnik potrzebuje postaci, którą może polubić, może jej współczuć i ją zrozumieć więc dostaje Jacka.
Hello!
Jak najbardziej pozostaję w klimacie bożonarodzeniowym. Tym bardziej, że spadł śnieg, ale ja nie pogardziłabym jeszcze mrozem. Może w końcu udałoby mi się wybrać na łyżwy. Przejdźmy jednak do ciekawszej części świąt, czyli do prezentów. I znów nie tych, które dostałam ja, ale tych, które zrobiłam. Tym razem wyszyta Maryja z Piety na podstawie wzoru z rzeźby Michała Anioła. Szukając jej zdjęcia wpadłam na całkiem interesujący tekst tutaj i wykorzystałam zdjęcie, które tam się znajduje.
Nie mam pojęcia kiedy minął mi cały wrzesień, październik, listopad i grudzień. To niesamowite jak czas szybko mija. Ale przy okazji świąt warto się na chwilę zatrzymać. Tym bardziej, że wielkimi krokami zbliża się koniec roku.
Można też poświęcić też 3 minutki na posłuchanie kolędy w wykonaniu mojego chóru. Miałyśmy taki mini koncert w niedzielę, w centrum handlowym.
Nie wiem czy już wspominałam, że nigdy nie wychodzę na zdjęciach normalnie jak śpiewam.
Tytuł książki od
razu mówi nam o kim jest, nie dajmy się zmylić opisami na okładce
książki. Po lekkim rozczarowaniu i ogromnym zaskoczeniu można się
do książki przyzwyczaić. Spodziewałam się typowego kryminału i
zagadki. Ale to stanowi może jedną trzecią fabuły. Albo i jeszcze
mniej, bo my wiemy kto zabijał, a tylko obserwujemy procedury
śledcze i postępy. Dużo więcej miejsca poświęcono pytaniom i
odpowiedziom dlaczego. Jest to książka psychologiczna po prostu.
Dokładniej thriller, ale oprócz samej końcówki, trudno
powiedzieć, że trzyma w napięciu.
Portret Czerwonego
Smoka jest nad wyraz sugestywny. Można się tylko cieszyć z braku
narracji pierwszoosobowej, bo siedzenie w jego głowie nie mogłaby
należeć do przyjemności. To generalnie nie jest przyjemna postać,
choć w trakcie czytania, można odrobinę zmienić zdanie na jego
temat. Jednak nawet jeśli pewne rzeczy w związku z nim zostały
wyjaśnione, to czyny nie mogą być usprawiedliwione. Jego
historia, ta najwcześniejsza, nie wzbudza w czytelniku ani litości,
ani żalu czy zrozumienia. I tej części nie czytało się dobrze,
była męcząca. A książka to generalnie dość dokładne jego
studium psychologiczne.
Powtórzenia, użycie w
dwóch kolejnych zdaniach, trzy razy „ich”. I inne irytujące wpadki językowe, ale to chyba wina tłumaczenia. Krótkie jedno, dwu
zdaniowe opisy cudownie wplecione i idealnie podkreślające
wydarzenia, do tego mnóstwo epitetów. Dzięki temu nadmiar
czasowników tak nie razi. Niekiedy lekko wulgarny język bez
wyraźnej przyczyny czy konieczności. Irytujące rozmowy
Willa i jego żony, która sama w sobie też jest irytująca. Ale
autor znajduje bardzo dobre sposoby na wyjaśnienie wydarzeń z
przeszłości. A Hannibal jest zwyczajnie obłąkany i dość
niepokojący. Niby prawie go nie ma, ale tak jakby zawsze był w
cieniu. I trzeba się go obawiać. Nie wiem czemu, ale najbardziej
piorunujące wrażenie zrobił na mnie ten fragment: „ Lecter
poczuł się o wiele lepiej. Jeszcze mu zrobi niespodziankę i
zadzwoni, albo jak będzie podskakiwał, to zamówi dla niego
szpitalny pojemnik na odchody po operacji brzucha, najlepiej z
doręczeniem do domu, tak tylko, żeby przywołać w pamięci stare
czasy”.
Dużym plusem książki
są bohaterowie drugoplanowi. Jack, o którym nie można złego słowa
napisać, doktor Bloom, którego prawie nie ma, ale on wierzy w chęć
zmiany mordercy. Niewidoma Reba, która jest postacią idealnie
napisaną. I Freddy, o którym nie mogę zbyt dużo napisać, nie
zdradzając fabuły. Jest on dość mocno związany z jednym z wątków śledztwa. Ale mogę nadmienić, że wtrącanie się w nie swoje
sprawy nie popłaca.
Wyszło chyba odrobinę
zbyt krytycznie, jak by poza kilkoma zaletami książka miała same
minusy, nieznośne postacie, a czytanie było męczące. A to nie
prawda. Bo „Czerwonego Smoka” czyta się znakomicie i nie sposób
oderwać się od lektury. Gdyby nie to, że czytałam w tygodniu to
przypuszczam, że wystarczyło by mi sobotnie popołudnie. Wszystko o
czym autor pisze jest niezwykle interesujące, nawet pomimo moich
wcześniejszych uwag, i zwyczajnie chce się wiedzieć co działo się
dalej. Albo raczej, co jeszcze siedzi w głowach bohaterów.